Jeśli staramy się wspólnie zjednoczyć, aby stać się naprawioną Szchiną, w której każdy jest zobowiązany do połączenia ze wszystkimi w jedno pragnienie, w jedno naczynie, w harmonii, w jedności, w ostatecznym globalnym, integralnym stanie, wtedy w miarę naszego zjednoczenia, każdy z nas przechodzi przez 125 stopni naprawy, jedności. I za każdym razem, w stopniu połączenia między nami, coraz bardziej ujawniamy siłę, światło, które nas napełnia.

Te światła zbiorowo nazywają się, nefesz-ruach-neszama-chaja-jechida (NaRaNHaJ). Każde z nich dzieli się jeszcze na pięć świateł – nefesz-ruach-neszama-chaja-jechida, i każde z tych pięciu z kolei dzieli się ponownie na pięć – nefesz-ruach-neszama-chaja-jechida.

I tak dzielimy nasze naprawy, nasze odkrycia, nasze zbliżenie do naprawionego stanu na 125 stopni, w których, na każdym z nich ujawniamy większą siłę naszego połączenia – i większe światło napełnienia.

Z 6 lekcji kongresu w Toronto

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Człowiek, który przychodzi studiować Kabałę, z czasem zaczyna rozumieć, że chodzi o proces zmiany kelim. Dzieje się to jednak tylko, jeśli postępuje na duchowej drodze.

To co myśli obecnie, rozumie i pragnie, ponieważ jego celem jest napełnienie siebie – jutro będzie inne. Jeśli człowiek to rozumie, to już sam gra ze swoim pragnieniem otrzymywania tak, aby pozwalało mu się rozwijać.

Od tego właśnie się zaczyna: ludzie sami budzą w sobie poczucie wstydu przed grupą. „Jak to możliwe żebym nie przyszedł na lekcję, postąpił inaczej niż wszyscy? Jak mogę być dumny z siebie wobec grupy, skoro niczego dla niej nie zrobiłem?”

To dobrze – grać ze sobą w taki właśnie sposób. Jak jest powiedziane: „Zazdrość, pożądanie, pragnie sławy wyprowadzają człowieka ze świata”, to znaczy wyprowadzają go z obecnego stopnia na znacznie wyższy. Inaczej nic mu nie pomoże.

I tak to trwa, dopóki człowiek nie zaczyna otrzymywać przyjemności w naczynia zazdrości, pożądania i ambicji, ludzie zaczynają stopniowo doceniać przyjemności ze swojego stosunku do Stwórcy: „Jak wygląda moje odniesienie do Niego? Jak On odnosi się do mnie? Pragnę upodobnić się do Niego według właściwości, być Mu bliski” itd. Człowiek zaczyna już nabywać szacunek do samego siebie, wynikający z szacunku do Stwórcy.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Musimy nieustannie, każdego dnia podnosić się wyżej, i w taki sposób przezwyciężać wszystkie trudności. Kiedy odczuwamy smak czegoś, łatwiej jest rozwijać nawyk. Aby poczuć smak obdarzania, należy przylgnąć do przyjaciół, rozmawiać z nimi o tym, dyskutować, wtedy zrozumiecie, jak łatwiej uchwycić się wyższego stopnia. Rezultatem nawyku powinno być dobre połączenie i miłość.

Pytanie: Mam wrażenie, że i tak chodzę na lekcje, na spotkania z przyzwyczajenia, ale to jakby zostaje niekompletnym pragnieniem.

Odpowiedź: Słusznie. Tak będzie, dopóki nie odkryje ci się, sens tych działań. Trzeba kontynuować, dopóki nawyk nie stanie się drugą naturą.

Z lekcji „Nawyk staje się drugą naturą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Otrzymywanie ze względu na obdarzanie jest miłością. Obdarzanie ze względu na obdarzanie jest miłosierdziem. Różnica między jednym a drugim polega na tym, że miłość jest wtedy, gdy jesteś gotowy oddać wszystko, a miłosierdzie jest wtedy, gdy wyświadczasz innemu człowiekowi jakby przysługę.

Pytanie: Załóżmy, że otrzymałem przyjemność z obdarzania i tę przyjemność powinienem przekazać Stwórcy, ludzkości, grupie. Jak to zrobić praktycznie?

Odpowiedź: Jednoczysz się z grupa, pragniesz zjednoczyć przyjaciół i skierować ich do Stwórcy, aby otrzymać od Stwórcy siły, które zbliżyłyby was do siebie i do wszystkich ludzi na świecie. Jednocząc się z przyjaciółmi należy starać się osiągnąć taki stan, w którym macie wspólne pragnienie obdarzania i możecie z nim pracować.

Z lekcji „Nawyk staje się drugą naturą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Aby sprawić zadowolenie Stwórcy, musimy w każdym działaniu, w każdym słowie, w każdej myśli, dążyć do realizacji celu zbliżenia się do Niego, do właściwości obdarzania, do wszystkich ludzi na świecie.

Wykonując tę pracę, czujemy, że stopniowo przyzwyczajamy się do niej. Chociaż doświadczamy oporu, to generalnie możemy poruszać się do przodu. Tak właśnie powinniśmy poruszać się, dopóki Stwórca nie zbierze naszych wysiłków i dopóki my nie zbierzemy wszystkich naszych wysiłków. Wtedy Stwórca odpowie nam całkowitą naprawą.

Z lekcji na temat „Nawyk staje się drugą naturą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa