Trudność, jaką odczuwamy w naszej pracy, która jest całkowicie ukierunkowana na anulowanie naszego egoizmu i dążenie do wzajemnego zjednoczenia, wynika z faktu, że nie czujemy znaczenia tej pracy.

Wręcz przeciwnie, wszystko jest zorganizowane tak, że czuję niechęć: „Po co się jednoczyć? Z kim?..” Patrzę na tych ludzi, na ich twarze, charaktery – i nie czuję żadnej potrzeby, aby się z nimi zjednoczyć. Jestem w takim ukryciu, że rzeczywistość, która się przede mną odsłania, odpycha mnie od zjednoczenia z innymi.

Dlatego kabaliści zalecają, stworzyć odpowiednie środowisko, grupę – przede wszystkim po to, by zaczęła nam ukazywać znaczenie połączenia, znaczenie miłości do przyjaciół. Bo na ile, stanie się to dla mnie ważne – na tyle będę w stanie anulować siebie i rozpocząć łączenie się z innymi. A jeśli nie próbuję znaleźć w sobie siły, znaczenia połączenia, mogę kręcić się w tym wiele lat i ani trochę nie zbliżyć się do innych sercem. A wtedy rzecz jasna niczego nie otrzymuję i nie postrzegam.

Słyszałem wiele pretensji od ludzi, którzy uczą się z nami od dawna i mówią: „Studiuję już tyle lat. Co się ze mną dzieje? Dlaczego nie robię postępów?” Nie odpowiedziałem im, ale w duchu chciałem powiedzieć: „Jesteś tutaj od dziesięciu lat?! A ja widzę cię tak, jakbyś dopiero teraz przyszedł…

Czy naprawdę połączyłeś się z grupą? Czy próbowałeś zbudować Szchinę – miejsce, w którym mogłoby panować wyższe światło, i się tobie objawić? Troszczyłeś się o naczynie, godne odkrycia, o które teraz pytasz? To zostało ci powierzone! Czy zrobiłeś to?.. Więc dlaczego liczysz dziesięć lat? Może przez te wszystkie lata szedłeś wstecz, a nie do przodu?.. ”

Człowiek nie ocenia siebie właściwie, według wysiłku włożonego w połączenie z innymi, ale liczy swoje lata, według zwykłego kalendarza, zgodnie z obrotem Ziemi wokół własnej osi i Ziemi wokół Słońca. Ale czy sam człowiek obrócił się choćby raz, żeby osiągnąć cel? Pozostał taki sam, jaki był – co oznacza, że nie minął ani jeden rok.

Z lekcji według artykułu „Przyczyna trudności w anulowaniu siebie dla Stwórcy”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Dlaczego przyjęło się odwiedzać grób rabina Szymona (RASZBI), autora Księgi Zohar, jakby było to miejsce o szczególnej energii? W takim miejscu znajduje się „punkt związku” z RASZBI, a był największym kabalistą. Jeśli człowiek szuka, sposobu na nawiązanie z nim więzi, to w takich miejscach ma większe szansę. Ten, kto szczerze pragnie połączyć się z duszą RASZBI i podejmuje ku temu niezbędne wysiłki, osiąga to.

Połączenie jest możliwe wszędzie, nie tylko przy jego grobie, jednak tam jest większa możliwość, zgodnie z prawem połączenia gałęzi z korzeniem. Kiedy kabalista zostaje uwolniony ze swojego biologicznego ciała, które zwiększało jego egoizm, staje się jeszcze bardziej święty, jeszcze bliższy Stwórcy, i dlatego właśnie ludzie odwiedzają jego grób. Dotyczy to wszystkich kabalistów, ale RASZBI jest ogólnie nieporównywalny z innymi, jego poziom przewyższa innych.

Połączenie z duszą kabalisty można również nawiązać poprzez studiowanie jego dzieł, a co zadziała silniej, zależy od korzenia duszy człowieka. Ale oczywiście, jeśli człowiek nigdy nie studiuje dzieł kabalisty, a tylko przychodzi na jego grób, to nie nawiąże połączenia. Konieczny jest związek z pierwotnym źródłem.

Jeśli kabalista nie jest już w ciele fizycznym, to człowiek przychodzi na grób kabalisty i prosi o zbliżenie z nim. I o to samo może prosić podczas studiowania tekstów kabalistycznych. A z jaką siłą to zadziała, zależy od duchowego korzenia człowieka i od intencji, dla której chce się połączyć z kabalistą.

Korzeń duszy jest określany przez Stwórcę, ale to od człowieka zależy, jak prosi i jak postara się wznieść do punktu połączenia. Tylko modlitwa pomoże człowiekowi przekonać Stwórcę, aby realizować korzeń jego duszy. Należy prosić, o możliwość połączenia się z duchowym korzeniem RASZBI.

Jest wielu kabalistów, ale RASZBI – to szczególna dusza, związana bezpośrednio ze Stwórcą i ma związek ze wszystkimi. Jeśli człowiek modli się i kształtuje w sobie szczególne duchowe kli, to może otrzymać świecenie, wypływające z jego szczególnego duchowego korzenia.

Bardzo dużo zależy od korzenia duszy człowieka: jego związku z kabalistą, z jego tekstami, z miejscem jego świętego pochówku – ale skąd człowiek ma poznać korzeń swojej duszy? Poproście Stwórcę o wyjaśnienie, a być może otrzymacie odpowiedź i odkryjecie korzeń własnej duszy.

Z rozmowy z uczniami „Rozmowy w drodze”, 30.05.2025

Kategorie: Dusza i ciało, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak Pan odnosi się do twierdzenia, że istnieje gen samobójstwa? Mówi się, że amerykańscy naukowcy odkryli 22 geny samobójstwa. Czy taki gen samobójstwa istnieje? Uważa Pan, że to działa?

Odpowiedź: Gen – nie wiem, nie jestem ekspertem w tej sprawie. Ale predyspozycja do tego oczywiście istnieje. Występuje u Japończyków, i są takie narody, są takie plemiona, są takie czasy i tak dalej.

Pytanie: A jak możemy pokonać, powiedzmy, tę predyspozycję lub gen?

Odpowiedź: Sensem życia.

Pytanie: Sens? Tylko poszukiwanie sensu?

Odpowiedź: Tylko. A jak inaczej? Bo to sens życia i jego prawidłowa realizacja, właśnie teraz prowadzą cię do nowego życia. Nie musisz umierać ani niczego sobie wyobrażać. Zobacz swój przyszły świat już teraz, w tym życiu. Proszę bardzo, wszystko jest przed tobą. Zależy to tylko od prawidłowej realizacji.

Pytanie: A czy może Pan powiedzieć, na czym polega sens życia?

Odpowiedź: Sens życia polega na zmianie swojej natury z otrzymywania na obdarzanie, z nienawiści na miłość, z odrzucania na zbliżenie do drugiego człowieka. Wówczas w tych nowych właściwościach poczujesz zupełnie inne istnienie. I będzie to odwrócony świat.

Odnajdziesz napełnienie w tym, że napełniasz innych. I nie będzie żadnego rozczarowania.

Komentarz: Dobrze gdyby taki człowiek był!

Odpowiedź: Zmierzamy do tego.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Sens życia, Wiadomości, Zdrowie