Z 1 lekcji kongresowej „Jednoczymy się z Nie ma Nikogo, oprócz Niego”

Pytanie: Mam takie odczucie że na tym kongresie, nawet nie mam pytań, ale chcę bardzo mocno i nieustannie modlić się, aby ta modlitwa dotarła do Stwórcy. Proszę powiedzieć, jaka powinna być modlitwa na tym kongresie? O co powinniśmy się modlić?

Odpowiedź: To ty powinnaś mi to powiedzieć.

Pytanie: Mówi Pan, że należy sprawdzić prośbę, zbudować ją. Jest taka modlitwa: „Zjednocz nas, wznieś nas ku Sobie, pomóż nam wszystkim wejść do pałacu Króla!” Ale jest jakby trochę rozproszona.

Odpowiedź: Zatem wznieś modlitwę jednego człowieka – od siebie.

Pytanie: Ale jak to zrobić prawidłowo?

Odpowiedź: Z serca.

Pytanie: Aby poczuć wszystkich i zjednoczyć ich w swoim sercu?

Odpowiedź: Zacznij, a potem zobaczysz.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „Jednoczymy się z Nie ma nikogo, oprócz Niego”, 22.05.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Z 1 lekcji kongresowej „Jednoczymy się z Nie ma Nikogo, oprócz Niego”

Pytanie: Powiedział Pan, że należy wejść w system, przez który będziemy wznosić pytania i problemy do Stwórcy.

Ale gdy mam pytania i problemy, to nie myślę o systemie. A jeśli myślę o systemie, to nie myślę o pytaniach i problemach. Jak to połączyć? Jak znaleźć to wejście, przez które można wznieść te pytania?

Odpowiedź: Musisz żądać od Stwórcy, by odpowiedział ci na wszystkie twoje pytania. Wtedy zobaczysz z Jego odpowiedzi, jak poprzez swoje pytania zbliżasz się do Niego, i jak to pomaga ci wejść z Nim w bezpośredni kontakt.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „Jednoczymy się z Nie ma nikogo, oprócz Niego”, 22.05.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Z 1 lekcji kongresowej „Jednoczymy się z Nie ma Nikogo, oprócz Niego”

Pytanie: Jeśli człowiekowi pokazuje się, że nie jest doskonały w relacjach ze Stwórcą, jak może wytrwać na drodze i cały czas wybierać Stwórcę?

Odpowiedź: Jaki to jest problem? Pokazuje mu się pełny obraz: gdzie on jest, gdzie jest Stwórca, gdzie jest świat. I z tego wszystkiego powinien zbudować właściwy system.

Pytanie: Kiedy człowiek martwi się o siebie, że jest oddalony od Stwórcy, jak może nie myśleć o oddaleniu od Stwórcy, lecz włączyć w to żal z powodu wygnania Szchiny?

Odpowiedź: Radziłabym mu, aby przestał skupiać się na sobie. Wówczas zacznie mu się układać.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego kabalistycznego kongresu „Jednoczymy się z Nie ma nikogo, oprócz Niego”, 22.05.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

„Wiedz, że przed początkiem stworzenia było tylko wyższe, wszystko sobą zapełniające światło…“

Jeśli człowiek po raz pierwszy otwiera kabalistyczną księgę, przeszywa to jego serce. Znajduje wreszcie odpowiedź na wszystkie swoje długo poszukiwane pytania, ciche wołanie rozdartego serca, które pyta: „Dlaczego żyję?” Wydaje mu się, że wszystko niby ma, ale nie ma głównego: sensu życia, dla którego warto byłoby żyć.

Dlatego znalezienie nauki Kabały oznacza odnalezienie życia. Później okaże się, że dla rzeczywistego odkrycia tego życia potrzebne są lata, może nawet całe życie, zanim człowiek znajdzie drogę, połączenie z wyższą siłą i odkryje Stwórcę. Ale najważniejsze jest to, że już wie, że coś takiego istnieje! Życie nabywa dla niego sensu.

Dlatego gdy znalazłem naukę Kabały, zacząłem pisać o niej książki, opowiadać wszędzie, gdzie miałem tylko możliwość, opowiadałem wszystkim, którzy chcieli o niej usłyszeć. Trwa to do dzisiejszego dnia i będzie trwało do końca mojego życia. Obecnie mam wiele tysięcy studentów. 

Co to jest „punkt w sercu”, który zmusza do płaczu, gdy słyszysz opowiadanie o pierwszym spotkaniu człowieka z duchowością? To opowiadanie dotyka najgłębszego wewnętrznego pragnienia człowieka.

Z jednej strony człowiek cieszy się, że znalazł prawdziwy cel w życiu, żeby nie żyć jak zwierzę, które w każdej chwili troszczy się tylko o swoje istnienie. Odnajduje swoją gwiazdę przewodnią, dowiaduje się, że ten świat ma wyższe źródło – Stwórcę, który wszystko stworzył.

A celem tego życia jest odkrycie Stwórcy. Cel stworzenia polega na tym, aby wszyscy ludzie zjednoczyli się, wyszli ze swojego egoizmu, ujawnili wyższą siłę, Stwórcę, a tym samym sprawili Mu zadowolenie.

„Punkt w sercu” – to rzeczywiście punkt, od którego zaczyna się słowo – jak pierwsze dotknięcie papieru piórem. Potem następuje już kontynuacja – wszystko, co chcemy napisać lub poznać. Wszystko to zaczyna się z jednego pierwszego punktu, który nie ma ani szerokości i głębokości, ani żadnej objętości, a jedynie początek.

Nasze serce jest ogromnym pragnieniem, które obejmuje w sobie całą rzeczywistość. Wszystko, co możemy osiągnąć, zrozumieć, odkryć – jest w naszym sercu. Serce nie jest materialnym pojęciem, to nie jest tylko mięsień, który stale kurczy się i zaopatruje organizm w krew. Poprzez serce i punkt w sercu zaczynamy rozpoznawać prawdziwą rzeczywistość.

Sercem w nauce Kabały nazywa się wszystkie pragnienia człowieka, od zera do stu procent, o dowolnej sile i formie. Wszystko, co dobre i złe, co jest w człowieku, znajduje się w jego sercu. Wśród wszystkich pragnień w człowieku jest takie, które nazywa się „punktem w sercu”.

Ten punkt jest związany z czymś bardzo wysokim, co nazywa się „Stwórcą”. To Stwórca stworzył serce, przez które człowiek czuje całą rzeczywistość. Poprzez punkt w sercu człowiek może osiągnąć doznanie i połączenie ze swoim Stworzycielem.

Dlatego dla nas jest tak ważne, aby odkryć punkt w sercu i poprzez niego odkryć serce stworzone przez Stwórcę. Wtedy będziemy mogli zrozumieć i poznać to, dlaczego Stwórca wszystko stworzył. Na tej drodze poznajemy i rozumiemy Stwórcę, odkrywamy Jego zamysł i to, że sami możemy brać w tym czynny udział.

Z programu „Podstawowe pojęcia w nauce Kabały”

Kategorie: Nauka Kabały, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Sens życia

Pytanie: Czy dla Pana istnieje Bóg?

Odpowiedź: Dla mnie istnieje Stwórca. Ten, który stworzył wszystko, łącznie z tobą, i pragnie, abyś wypełnił swoje przeznaczenie.

Pytanie: Jakie?

Odpowiedź: Osiągnięcie Jego poziomu, podobieństwa do Niego. Dlatego człowiek nazywa się „Adam” od słowa „dome” – „podobny” do Stwórcy.

Pytanie: To jeszcze raz, podobny do czego?

Odpowiedź: Do Stwórcy!

Pytanie: Co to oznacza? Co to za właściwość?

Odpowiedź: Właściwość obdarzania, właściwość stwarzania, właściwość zarządzania wszystkimi światami. To jest stan, który człowiek musi osiągnąć.

Pytanie: Każdy człowiek w naszym świecie?

Odpowiedź: Absolutnie każdy! Jest to niezrozumiałe dla umysłu!

Komentarz: To jest niepojęte dla rozumu!

Odpowiedź: Ale to osiągniesz. Czy tego chcesz czy nie.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Stwórca, Wiadomości

Szczegółowe i ogólne są równe. Nie ma żadnej różnicy między tym, jak naprawia się człowiek i jak naprawia się cały świat. Prawo jest to samo, dlatego że nastąpiło rozbicie, przy którym każda część zmieszała się ze wszystkim. Dlatego proces, przez który przechodzi jednostka, nie różni się od procesu, przez który przechodzi cały świat.

W rzeczywistości nie ma w nim nic mylącego. Jeśli proces będzie jasny, jeśli będziemy mogli wyjaśnić go światu, to z kolei pokaże i rozjaśni wiele rzeczy na świecie.

Ci, którzy zjednoczą się z tą ideą, będą rzeczywiście nazwani „duchowym Izraelem”. Na podstawie wewnętrznej świadomości konieczności, poczują, że są zobowiązani przejść przez naprawy.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Czym jest „wewnętrzny głos”, „kierująca ręka Stwórcy”?

Odpowiedź: Źródłem prawidłowych myśli w człowieku, nazwijmy go „przedstawicielem Stwórcy w człowieku” – to jest punkt w sercu. Nazywa się on „częścią Stwórcy z góry”, iskrą, która upadła w naczynie w wyniku rozbicia duszy.

Przed rozbiciem ogólnej duszy światła, iskry i naczynia przebywały w sprawnej formie: pragnienie otrzymywania z ekranem i napełniającym go światłem. Kiedy się rozbiły, to wymieszały się, światła poszły w górę do Źródła – tam, gdzie znajduje się dusza, a naczynia i iskry spadły w dół.

Dlatego człowiekowi powierzono zadanie wydobyć iskry, które są w nim. Kiedy iskra zaczyna się pojawiać w człowieku, musi iść dalej z tą iskrą – tak jakby wziąć małą świeczkę w ciemną, pustą, rozległą przestrzeń pragnienia otrzymywania i zacząć rozpoznawać, kim i czym jest, sprawdzać siebie. Ale tylko z tą świecą, z tą iskrą.

Wtedy, stopniowo człowiek znajduje sposób, by z pomocą tej świecy utrzymywać się pośród wszystkich 620 rozbitych pragnień, które reprezentują ciemną przestrzeń duszy – aż do tego stopnia, w którym można je przyłączyć do świecy, niczym świetlisty olej, tak aby od świecy, rozpalił się płomień w całej duszy.

To się nazywa „ciemność będzie świecić jak światło”. Baal HaSulam podaje przykład knota i oliwy, które dają światło. Kiedy awijut dołącza do tej iskry – rzeczywiście rozpala się ogień, ponieważ zamienia go w intencję dla obdarzania, daje mu tę samą naturę, jaką ma światło i przekształca awijut („grubość” pragnienia) w zakut („czystość”).

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Istnieją cztery rodzaje służenia Stwórcy. Najważniejszym z nich jest to, czego wymaga od nas Tora: „Kochaj swego Stwórcę całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim jestestwem”.

We wszystkich pozostałych rodzajach służenia występuje już pewien dodatek pragnienia otrzymywania, kiedy człowiek godzi się pracować dla Stwórcy, ale nie w każdym stanie. Oznacza to, że jego działania, podobnie jak w naszym świecie, zależą od tego, ile otrzyma.

Pytanie: Co to znaczy, że wychodzę z intencji otrzymywania w intencje bezinteresownego służenia? Czym jest ten stan dla obdarzania?

Odpowiedź: Zaczynasz czuć, kogo obdarzasz, dlaczego obdarzasz, i w jakim celu. Daje ci to siłę do kontynuowania pracy duchowej.

Pytanie: Jak mogę wyjść z nieustannej intencji otrzymywania dla siebie i włączyć się w Stwórcę, aby móc Go obdarzać?

Odpowiedź: Tak jak Stwórca daje ci myśli „dla siebie”, tak ty musisz prosić, aby cię od nich wybawił.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Poręczenie jest siłą umożliwiającą anulowanie się, czyli podporządkowania swojego pragnienia otrzymywania i zaakceptowanie opinii grupy.

Pytanie: Ale jak można osiągnąć poręczenie, nie dokonując wcześniej anulowania?

Odpowiedź: Ja sam i grupa nie mamy żadnych możliwości przyjęcia tej siły zwanej „poręczenie”. Ale poprzez nasz wysiłek, skierowany, aby to się stało, wyzywamy na siebie z góry otaczające światło.

Skąd je wywołujemy? Z tego stanu, w którym jesteśmy we wzajemnym zjednoczeniu, na Końcu Naprawy na pierwszym lub trzecim etapie. Poprzez nasze dążenie, to właśnie stamtąd pochodzi otaczające światło. Tylko z jego pomocą zaczynamy się wznosić.

Oczywiście, ani jednostka, ani grupa nie mają takiej siły. Dlatego jest to kwestia „gotowości”, aby to się wydarzyło, a następnie stamtąd świeci.

Pytanie: Czy przez poręczenie rozumiemy, że jesteśmy wzajemnymi poręczycielami dla siebie, poprzez Stwórcę?

Odpowiedź: Oczywiście, to Stwórca daje poręczenie. Na tym polega różnica między grupą, która zmierza ku naprawie, i grupą, która może przypominać Sodomę lub inne wspólnoty.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Pytanie: W jakim stopniu racjonalne wyjaśnienie może wpłynąć na poziom pragnień w masach?

Odpowiedź: Prowadząc pracę wyjaśniającą na całym świecie za pośrednictwem książek i środków masowej informacji, zajmujemy się nie tylko zewnętrznymi faktorami i prowadzimy pracę w formie informacyjnej, ale także wywołujemy duchową naprawę świata, kiedy każda część na świecie otrzymuje za naszym pośrednictwem z góry wiedzę o zamyśle stworzenia. To już jest działanie duchowe.

Nie należy myśleć, że wykonujemy tylko jakieś materialne działanie. To tak, jakbyśmy kładli rury, przez które przechodzi pewna wiedza o celu świata, celu człowieka, która wypływa z zamysłu stworzenia, i dociera do wszystkich. W ten sposób łączymy każdego ze Stwórcą.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody