Szczegółowe i ogólne są równe. Nie ma żadnej różnicy między tym, jak naprawia się człowiek i jak naprawia się cały świat. Prawo jest to samo, dlatego że nastąpiło rozbicie, przy którym każda część zmieszała się ze wszystkim. Dlatego proces, przez który przechodzi jednostka, nie różni się od procesu, przez który przechodzi cały świat.

W rzeczywistości nie ma w nim nic mylącego. Jeśli proces będzie jasny, jeśli będziemy mogli wyjaśnić go światu, to z kolei pokaże i rozjaśni wiele rzeczy na świecie.

Ci, którzy zjednoczą się z tą ideą, będą rzeczywiście nazwani „duchowym Izraelem”. Na podstawie wewnętrznej świadomości konieczności, poczują, że są zobowiązani przejść przez naprawy.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Czym jest „wewnętrzny głos”, „kierująca ręka Stwórcy”?

Odpowiedź: Źródłem prawidłowych myśli w człowieku, nazwijmy go „przedstawicielem Stwórcy w człowieku” – to jest punkt w sercu. Nazywa się on „częścią Stwórcy z góry”, iskrą, która upadła w naczynie w wyniku rozbicia duszy.

Przed rozbiciem ogólnej duszy światła, iskry i naczynia przebywały w sprawnej formie: pragnienie otrzymywania z ekranem i napełniającym go światłem. Kiedy się rozbiły, to wymieszały się, światła poszły w górę do Źródła – tam, gdzie znajduje się dusza, a naczynia i iskry spadły w dół.

Dlatego człowiekowi powierzono zadanie wydobyć iskry, które są w nim. Kiedy iskra zaczyna się pojawiać w człowieku, musi iść dalej z tą iskrą – tak jakby wziąć małą świeczkę w ciemną, pustą, rozległą przestrzeń pragnienia otrzymywania i zacząć rozpoznawać, kim i czym jest, sprawdzać siebie. Ale tylko z tą świecą, z tą iskrą.

Wtedy, stopniowo człowiek znajduje sposób, by z pomocą tej świecy utrzymywać się pośród wszystkich 620 rozbitych pragnień, które reprezentują ciemną przestrzeń duszy – aż do tego stopnia, w którym można je przyłączyć do świecy, niczym świetlisty olej, tak aby od świecy, rozpalił się płomień w całej duszy.

To się nazywa „ciemność będzie świecić jak światło”. Baal HaSulam podaje przykład knota i oliwy, które dają światło. Kiedy awijut dołącza do tej iskry – rzeczywiście rozpala się ogień, ponieważ zamienia go w intencję dla obdarzania, daje mu tę samą naturę, jaką ma światło i przekształca awijut („grubość” pragnienia) w zakut („czystość”).

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Istnieją cztery rodzaje służenia Stwórcy. Najważniejszym z nich jest to, czego wymaga od nas Tora: „Kochaj swego Stwórcę całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim jestestwem”.

We wszystkich pozostałych rodzajach służenia występuje już pewien dodatek pragnienia otrzymywania, kiedy człowiek godzi się pracować dla Stwórcy, ale nie w każdym stanie. Oznacza to, że jego działania, podobnie jak w naszym świecie, zależą od tego, ile otrzyma.

Pytanie: Co to znaczy, że wychodzę z intencji otrzymywania w intencje bezinteresownego służenia? Czym jest ten stan dla obdarzania?

Odpowiedź: Zaczynasz czuć, kogo obdarzasz, dlaczego obdarzasz, i w jakim celu. Daje ci to siłę do kontynuowania pracy duchowej.

Pytanie: Jak mogę wyjść z nieustannej intencji otrzymywania dla siebie i włączyć się w Stwórcę, aby móc Go obdarzać?

Odpowiedź: Tak jak Stwórca daje ci myśli „dla siebie”, tak ty musisz prosić, aby cię od nich wybawił.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa