Cel stworzenia jest przeznaczony dla wszystkich dusz, każdej z osobna i wszystkich razem. Jednak nie jest możliwe, aby wszyscy razem osiągnęli ten cel, ponieważ u niektórych ludzi warunek poręczenia nie jest w stanie się natychmiast obudzić – tylko po wstępnej pracy innych dusz.

Baal HaSulam napisał, że praojcom nie potrzebne było poręczenie, ponieważ ich dusze były „subtelne” i wskutek swojej wzniosłości i czystości, już przebywały w połączeniu ze Stwórcą bez dokonywania praktycznych działań, czyli bez wypełnienia wstępnych napraw, bez wypełniania przykazań.

Nie musieli osiągać warunku „zrobimy i usłyszymy”, ponieważ ze względu na „subtelność” ich dusz, od początku byli gotowi do wzajemnego poręczenia, bez podejmowania tych wysiłków, które wymagane są od nas, z naszym „grubym” awijutem.

„Subtelne” dusze, ze względu na swoją czystość przyjmują Torę, realizują poręczenie, a to prowadzi do wypełnienia warunku „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”. Wtedy w nich obłócza się światło Tory, i są w połączeniu ze Stwórcą.

Po otrzymaniu tego przez praojców, nastąpiło to, co nazywa się „zasługą ojców” dla synów. Innymi słowy, te dusze, które mogą już przyłączyć się do „subtelnych” dusz ze swoim znacznie „grubszym” awijutem, wykorzystują te czyste dusze poprzez łączenie i wzajemne włączenie.

Dlatego prawo poręczenia realizowane jest również dla nich, ale tylko po wykonaniu określonej pracy, poprzedzonej działaniami. Jakie to są działania? – Wszystko, co może doprowadzić ich do warunku wzajemnego poręczenia.

A osiągając to, stają się godni otrzymania Tory, czyli światła, systemu naprawy swojego awijuta, w celu osiągnięcia zasady „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”, gdy Stwórca będzie już przebywać w ich wspólnym kli.

Przy otrzymaniu Tory, wystarczy tylko warunek „zrobimy i usłyszymy”, czyli zgodzić się, żeby miała miejsce siła poręczenia, że chcemy to wypełnić, aby z góry przyszła ta zdolność. A po otrzymaniu siły Tory, zaczynamy to realizować – i wtedy stajemy się „jak jeden człowiek z jednym sercem” i jednym naczyniem. Stajemy się godni otrzymania Tory, a następnie musimy ją wypełnić, czyli przystąpić do naprawy.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Komentarz: Baal HaSulam napisał, że nawet jeśli jeden człowiek nie wypełnia warunków poręczenia, to wszyscy pozostali nie będą mogli osiągnąć zasady „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”.

Odpowiedź: Nie, Baal HaSulam pisał o ideale, ponieważ jeśli mówimy o wspólnej duszy Adama Riszona, która zbudowana jest z sześciuset tysięcy dusz (nieważne, może z kilku miliardów – w każdym jest dusza), to wszystkie muszą się zjednoczyć.

Nie ma problemu, zrobić to z góry: niewielka zmiana w świetle – i cały świat zacznie szaleć, pędząc tam, gdzie świeci. Nie ma tu nic skomplikowanego. Złożoność polega na tym, jak pobudzić świat, żeby osiągnął uświadomienie sobie zła, że​​ rzeczywiście znajduje się w stanie, który wymaga zmiany.

Pytanie: W artykule Baal HaSulama powiedziano, że jeśli choć jeden człowiek nie zgadza się z warunkiem poręczenia, nikt nie będzie w stanie go wypełnić. Co zatem oznacza ten „jeden”? Tych, którzy są pogrążeni w miłości własnej?

Odpowiedź: Pytasz, czy ten „jeden” jest winny temu, że myśli w ten sposób? Czy inni mogą wpłynąć na niego by myślał inaczej? Czy może być tak, że wszyscy starają się być w poręczeniu, a ten „jeden” nie? Przecież jest jeszcze 599. 999 naprawionych części w tym jednym. Może być nienaprawiona tylko jego część?

Baal HaSulam podaje to po prostu jako przykład, jako teoretyczną sytuację: tak, wszyscy i każdy, muszą być naprawieni i zjednoczeni we wzajemnym połączeniu do ostatniego szczegółu, we wszystkich właściwościach. Jest to warunek doskonałego ogólnego kli, gdy jest wypełniony, Stwórca odkrywa się w nim, a kli staje się równe Stwórcy.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie