Pytanie: Jak zarządzać swoją rzeczywistością?

Odpowiedź: Nie możemy bezpośrednio zarządzać swoją rzeczywistością, tylko poprzez działania, poprzez relacje z innymi. Jeśli będziemy odnosić się do innych właściwie, to w taki sposób pozytywnie zmienimy swoje własne dane, a wtedy rzeczywistość będzie się w nas manifestować wyraźnie, poprawnie, konsekwentnie.

Pytanie: Jak zrozumieć, w czym naprawdę możesz być użyteczny dla ludzi i robić to z przyjemnością?

Odpowiedź: Być użytecznym dla ludzi można tylko wtedy, gdy starasz się pomóc im osiągnąć właściwy cel. To znaczy wyobrazić sobie, że ten człowiek jest jak twoje dziecko i dlatego próbujesz mu pomóc, wesprzeć. To jest najważniejsze. Jeśli będziemy odnosić się do siebie nawzajem w taki sposób, to staniemy się jak grupa dobrych dzieci.

Z programu telewizyjnego „Błyskawiczne pytania do kabalisty”, 18.05.2023

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Wychowanie, dzieci

Pytanie: Moja intencja działania musi wynikać z pragnienia otaczających mnie osób. Bywa tak, że człowiek, znajdujący się obok chce porozmawiać, a ja obiecałem innej osobie że wykonam dla niej ważną pracę. Co wybrać, jeśli ludzie wokół mnie mają różne, a nawet przeciwstawne pragnienia?

Odpowiedź: To zależy od konkretnych przypadków. Ale w zasadzie najważniejsze jest to, że obiecałeś człowiekowi, musi zostać to wypełnione.

Pytanie: Powiedział Pan, że kabaliści są bardzo obowiązkowymi ludźmi. Co to znaczy?

Odpowiedź: Wyczuwają, co jest dla drugiego ważne i starają się mu pomóc w tym działaniu.

Z programu telewizyjnego „Błyskawiczne pytania do kabalisty”, 18.05.2023

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Skarby, o których mowa jest w artykule „Zamek i klucz” – to przyjemności płynące z połączenia ze Stwórcą, które potrzebują komnat, czyli ogromnych pragnień. Dlaczego zatem początkowo nie mamy pragnienia, aby odkryć te skarby?

Odpowiedź: Rodzimy się tacy, że nie potrzebujemy tych pragnień. Nie odczujemy nic szczególnego w związku z nimi, nawet jeśli je odkryjemy. To tak jak dziecku dać złote monety, które nic dla niego nie znaczą.

Komentarz: Ale myślę, że wielu ludzi chciałoby mieć połączenie ze Stwórcą, jeśli jest to skarb.

Odpowiedź: Zależy na jakich warunkach. Ponieważ więź ze Stwórcą może być zbudowana tylko na podobieństwie właściwości, okazuje się, że musimy nabyć te same właściwości które ma Stwórca. Czyli obdarzanie, miłość, wzajemna pomoc i tak dalej. To istotnie są właściwości Stwórcy.

My z reguły nie posiadamy takich właściwości. Dlatego nie czujemy Stwórcy, nie czujemy dążenia do Niego, a gdy tylko pojawia się jakaś możliwość, by do tego dążyć, natychmiast odwracamy się i uciekamy.

Z programu telewizyjnego „Przedmowa do Księgi Zohar”, 21.05.2023

Kategorie: Praca duchowa, ZOHAR

Pytanie: Dlaczego właśnie Pan został następcą kontynuowania dzieł Rabasza?

Odpowiedź: Przede wszystkim, Rabasz przygotował mnie do tego. Przez 12 lat byłem z nim i otrzymywałam od niego wartościowe i prawdziwe informacje. Przygotowywałem się do tego, zapisywałem wszystko, co mówił, wszystkie jego lekcje, spisywałem, podsumowywałem. Otrzymałem od niego ogromną ilość materiałów. Oczywiście, wiele we mnie zainwestował. Nadal jestem z nim w kontakcie.

A fakt, że każdego dnia mówię coś nowego, umiem działać w zupełnie nowym otoczeniu, w nowym świecie w porównaniu do wszystkich innych i mogę coraz bardziej odkrywać metodę duchowej naprawy: osobistej, praktycznej i ogólnoświatowej, czy to pochodzi ode mnie?! Kim ja jestem?! Otwieram usta i wewnętrznie czuję, że to wszystko pochodzi od Rabasza.

Kabalistyczna hierarchia, łańcuch nadal istnieje. Oczywiście pozostaję tym samym jego małym uczniem! W miarę upływu lat coraz bardziej zdaję sobie sprawę z tego, jak mały jestem w stosunku do niego.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Nauczyciel”

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Rabasz, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Główne odkrycia w historii ludzkości nastąpiły w czasie, kiedy któryś z kabalistów przychodził na świat. Na przykład, kiedy pojawił się na świecie Ari, rozpoczęła się epoka odrodzenia, renesansu, odkrywania lądów. A w czasach Baal HaSulama nastąpił bardzo silny rozwój nauki i techniki. Dlaczego akurat kabaliści mają taki wpływ na postęp?

Odpowiedź: To nie kabaliści wpływają na postęp, a ogólny plan natury prowadzi do dalszego rozwoju Ludzkość rozwija się etapami: najpierw następuje proces akumulacji, a następnie wzniesienie, ponownie proces akumulacji i wzniesienie, zgodnie z czterema etapami rozwoju pragnienia. Cztery etapy dzielą się jeszcze na cztery, następnie jeszcze na cztery i tak dalej. Albo, można powiedzieć, pięć, wliczając korzeń.

Okazuje się, że rozkwit egoizmu, który rozwijając się, następnie wzrasta jakościowo, powoduje pojawienie się w naszym świecie kabalistów, naukowców i wszelkiego rodzaju rewolucji: kulturowych, społecznych i innych.

Kabaliści to dusze, które wzniosły się na nowy poziom egoizmu, mogą zacząć go naprawiać, i tym samym poznawać wszechświat i objaśnić go innym. Wszystko opiera się na egoistycznym rozwoju. Kabaliści o niczym tutaj nie decydują. Sami są konsekwencją wzrostu egoizmu.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Ewolucja kabalistów”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój egoizmu

Kabaliści twierdzą, że dusza rzeczywiście jest częścią Stwórcy z góry i nie ma absolutnie żadnej różnicy między nią a Stwórcą. Ale w odniesieniu do czego ta dusza jest częścią, a nie całością? (Baal HaSulam, Nauka Dziesięciu Sefirot (TES), cz. 1, „Skrócenie i linia”, Wewnętrzna kontemplacja)

Pytanie: Jak zrozumieć, że dusza jest częścią Stwórcy?

Odpowiedź: Generalnie dusza nie jest częścią Stwórcy. Po prostu ten, kto odkrywa Stwórcę, poznaje tylko Jego część. W rzeczywistości Stwórcy nie można podzielić, odciąć od Niego kawałka, jak kamienia od skały. Można jedynie zrozumieć, że ​w taki sposób odbywa się nasze postrzeganie.

Baal HaSulam wyjaśnia nam, że nie ma różnicy między duszą, która znajduje się w człowieku, a samym Stwórcą. Jest różnica w pojmowaniu – człowiek poznaje tylko jakąś część, jakiś przejaw Stwórcy, ale nic więcej. Ponadto, w miarę swojego duchowego wzrostu, będzie poznawał coraz większą cześć Stwórcy w sobie, aż w wyniku swego duchowego rozwoju, osiągnie poczucie, że ​​Stwórca napełnia go absolutnie wszystkim.

Z programu telewizyjnego „Nauka Dziesięciu Sefirot (TES)”

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Struktura Wszechświata

Pytanie: W artykule Wprowadzenie do Księgi Zohar „Zamek i klucz” powiedziano, że w komnatach ukryte są niezliczone skarby. Czym są komnaty wewnątrz człowieka i czym są skarby?

Odpowiedź: Komnaty Stwórcy to kelim (naczynia), czyli ogromne pragnienia, które mogą zostać odkryte i napełnione wyższym światłem, wyższymi bogactwami, które się odkrywają, w tych komnatach. Są one porównane do wielu bogactw. Jednak nie chodzi o bogactwa naszego świata, kiedy od razu przychodzą nam na myśl drogocenne kamienie, złoto, srebro i tak dalej. Chodzi o poznanie, zrozumienie, opanowanie wszystkich tajemnic natury.

Z programu telewizyjnego „Przedmowa do Księgi Zohar”, 21.05.2023

Kategorie: Praca duchowa, ZOHAR

W procesie duchowej pracy zaczynamy mieć krytyczne myśli w odniesieniu do przyjaciół. W takim przypadku musimy natychmiast powstrzymać się, zrozumieć, że Stwórca specjalnie przeprowadza z nami taką pracę, obciąża serce, podstawia nieprzyjemne sytuacje, abyśmy zostali ożywieni i zachęceni do szukania Jego pomocy, w pomaganiu przyjaciołom i umacnianiu się w tej intencji w połączeniu z innymi.

Dlatego musimy być przygotowani na ciągłe odłączanie się od połączenia z innymi, na to, że cały czas będziemy zapominać o tym, ponieważ pojawi się tysiące powodów, które nas odciągną. Ale to nie ktoś nas odciąga, to Stwórca oddziałuje na nas poprzez kogoś.

Należy być zawsze dostrojonym do „nie ma nikogo oprócz Niego”, i jednocześnie pracować według swojego systemu, zrozumieć, że pracujemy przeciwko Stwórcy, a On cały czas nas uczy. Tak samo uczymy małe dziecko chodzić, stawiając je na podłogę. Płacze, boi się zrobić krok, a my popychamy je i tak stopniowo zaczyna chodzić.

Aby odkryć właściwość obdarzania, Stwórcę, wystarczy jedna intencja połączenia z innymi. Jeśli coś w nas sprzeciwia się przeciwko temu, to takie uczucie celowo pochodzi od Niego, abyśmy zwiększyli nasze wysiłki. Z większymi wysiłkami zmierzać do przodu, Stwórca nas cały czas „ustawia”: obciąża serce i stawia coraz większe trudności.

Dlatego gdy patrzymy na przyjaciół, należy zrozumieć, że jeśli widzimy w nich coś negatywnego, to nam „podsuwa” nikt inny, tylko Stwórca. Robi to specjalnie, abyśmy wznieśli się ponad nasze uczucia, zaczęli usprawiedliwiać przyjaciół, kochać ich, doceniać, pomimo tego, że specjalnie dostajemy inne myśli i poglądy o nich. Nigdy nie wolno nam o tym zapominać.

To samo dotyczy grupy. Jeśli zaczniemy lekceważąco myśleć o grupie: „Po co i dlaczego jest potrzebna?”, powinniśmy cały czas myśleć, że to Stwórca dowodzi nami.

Z wirtualnej lekcji

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co powoduje przemianę uczniów kabalistów w zwykłych chasydów? Przyzwyczajenie?

Odpowiedź: Tak, nawyk staje się drugą naturą. Człowiek przyzwyczaja się do tego. Ma harmonogram, ma grupę. Wszystko jest zorganizowane wokół niego: wszystkie problemy i wszystkie dobre uczynki. Życie płynie automatycznie. I ta rutyna zabija duchowość. Jest przyjemna. Jest stabilna. A jeśli ktoś jest temu przeciwny, to takiego człowieka nie lubią.

Pytanie: Jakie jest wyjście w takim przypadku?

Odpowiedź: Działać w każdy możliwy sposób aby pobudzić siebie i innych, aby jakoś ożywić się! W rzeczywistości grupa bez nauczyciela jest dla niej zawsze tragicznym rozwiązaniem, jeśli w ogóle zostanie uratowana. Nie chcę nic mówić o uczniach Rabasza, w jakim są dzisiaj stanie, ale to wszystko można zobaczyć.

Nawet kiedy zmarł Baal HaSulam, a miał pięciu czy sześciu uczniów, to wszyscy oprócz Rabasza po prostu rozeszli się: siedzieli osobno, czytali psalmy i nie zbierali się razem. To samo stało się z byłymi uczniami Rabasza, których przyprowadziłem do niego jako młodych chłopców. Słyszałem, że czasami zbierają się po dwóch czy trzech w święta. Tak to jest. Praktycznie każdy jest sam. Każdy zajmuje się swoimi sprawami.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Nauczyciel”

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Rabasz

Im bardziej się rozwijamy, tym bardziej stajemy się globalnie połączeni i współzależni, technologicznie i ekonomicznie, tj. z coraz większą liczbą zewnętrznych powiązań między nami. Zbudowaliśmy systemy, w których jeśli jeden kraj wyłączy choćby jeden ze swoich parametrów, które dostarcza światu, ucierpi na tym cały świat.

Odłączenie się od świata stało się niemożliwe. Nasze rosnące globalne połączenia technologiczne i inne zewnętrzne powiązania są milowym krokiem w kierunku odkrycia znacznie głębszej więzi, którą dzielimy. Osiągnęliśmy etap rozwoju, w którym możemy zrozumieć, że jesteśmy globalnie połączeni i współzależni. Co więcej, im bardziej łączymy się w powierzchowny sposób, tym bardziej stajemy się próżni.

Z jednej strony uświadamiamy sobie naszą potrzebę połączenia. Jednak doświadczamy niezliczonych negatywnych skutków naszej obecnej zewnętrznej formy połączenia. Jeśli zrozumiemy, jak pozytywnie łączyć się ze sobą – głęboko odczuwane pozytywne połączenie wykraczające poza zwykłe wysyłanie sobie krótkich, przyjemnych wiadomości, emotikonek i serduszek – wtedy zaczniemy odkrywać inny świat, który wypełni nas wszystkich.

Innymi słowy, nasze rosnące wzajemne powiązania technologiczne są przygotowaniem do znacznie głębszego poczucia naszej wzajemnej więzi – poczucia naszej całkowitej współzależności. Kiedy nauczymy się, jak pozytywnie realizować naszą współzależność, zrozumiemy, że możemy znaleźć źródło naszego spełnienia w innych ludziach i że potrzebujemy innych, aby się spełnić.

Będziemy wtedy poszukiwać więzi z innymi zgodnie ze wspólnym pragnieniem pozytywnego połączenia się ze sobą. Oznacza to, że będziemy szukać innych ludzi, którzy będą chcieli być razem i którzy znajdą spełnienie wyłącznie w naszej wspólnocie. Internet stanie się wówczas wolny od kontroli ludzi posiadających pieniądze i interesy władzy. Nasze szczere pragnienie pozytywnego połączenia się ze sobą nie pozostawi im miejsca na manipulowanie nami.

Takie pragnienie pozytywnego połączenia przyniesie kolejne wielkie rewolucje w wirtualnym świecie, które doprowadzą do kompletnej przebudowy – i zupełnie nowego wykorzystania – Internetu.

Źródło: https://michaellaitman.medium.com/how-has-technology-changed-our-interactions-with-each-other-at-both-local-and-global-levels-b8e33d5dd1ff

Kategorie: Artykuły w mediach, Internet, Nowe publikacje, Nowy Internet, Połączenie, Prasa i my, Rozwój, Społeczeństwo przyszłości