Pytanie: Powiedział Pan, że mamy możliwość przyciągnąć siłę, która nas naprawi. Ale uczymy się, że ta siła przychodzi sama i daje nam możliwość wzniesienia MAN, wykonania określonych działań. Jak ją przyciągnąć?

Odpowiedź: Z naszej strony potrzebne są wyjaśnienia, co powinniśmy zrobić, oprócz samej nauki i jak być ze sobą wzajemnie połączeni, aby nasze siły zjednoczyły się i wzmocniły. To musimy studiować i realizować.

Pytanie: Jak sprawdzić naszą intencję, czy jest skierowana dla siebie, czy dla obdarzania?

Odpowiedź: Sprawdzaj to stale i zadawaj sobie to pytanie, wtedy zobaczysz, jak stopniowo zacznie się to w tobie odkrywać.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 26.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Studia Kabały

Jeśli budzę się rano zagubiony, niczego nie pamiętając, to dobry znak. Oznacza to, że przeszedłem przez pewien stan. Kiedy jeden stan zastępuje drugim, między nimi zawsze pojawia się przerwa, ciemność, odłączenie. Dlatego nie należy obawiać się stanów całkowitego niezrozumienia. Przecież w każdym wypadku, znajduję się pod zarządzaniem wyższej siły, we władzy Stwórcy.

Należy przyzwyczaić się do tego procesu i doceniać takie ciemne stany. Jeśli nie mam nic ani w odczuciach, ani w rozumie, to jestem jak nowo narodzony i jestem teraz w rękach Stwórcy, jak niemowlę w ramionach matki. Jedyne, co muszę zrobić, to pozwolić wyższej sile zatroszczyć się o mnie. Im bardziej powierzam siebie Stwórcy, tym bardziej zbliżam się do Niego i zaczynam opanowywać nowy stopień.

Dlatego nie należy bać się, że zapomnimy tego, czego się uczyliśmy. Oczywiście, że zapomnimy. Baal Szem Tow przechodził przez takie stany, w których zapominał nawet liter. A potem ta wiedza wracała, ale na znacznie wyższym poziomie. Trzeba postrzegać to jako konieczny proces, i jeszcze zobaczycie, jakie wspaniałe, nowe odkrycia przyniesie.

Z lekcji według artykułu nr 54 z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Ponieważ zamysł stworzenia, nazywany „zadowolić Swoje stworzenia”, zaczyna się w Nieskończoności, dlatego modlimy się do Nieskończoności – czyli do tego połączenia, które istnieje między Stwórcą a stworzeniami.

Początek tego połączenia znajduje się w Nieskończoności, ponieważ tam znajduje się właściwość „Imię Jego”, stanowiąca korzeń stworzenia. (Baal HaSulam. Szamati, 54. Cel pracy – 1)

Nieskończoność – to coś, czego nie możemy pojąć, to podobieństwo właściwości.

Pytanie: Czym jest ta właściwość „Imię Jego” i co oznacza modlić się do Jego imienia?

Odpowiedź: „Imię Jego” – to rezultat osiągnięcia z dołu. Kiedy światło Stwórcy wchodzi do naszego kli, wtedy zaczynamy odczuwać Jego Imię.

Kiedy kierujemy się ku temu, że Stwórca jest Wyższy, że jest Pierwszy, że jest Stworzycielem, że jest Dobry i Czyniący dobro, i że nie ma nikogo oprócz Niego, wtedy okazuje się, że zwracamy się tylko do Wyższego Korzenia.

Pytanie: Jak prawidłowo modlić się do Nieskończoności, jak się do niej skierować?

Odpowiedź: Jesteśmy w stanie to poczuć tylko poprzez miłość do bliźniego, inaczej jest to niemożliwe.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Co oznacza, że teraz studiujemy Torę z taką intencją, aby nie odcinać się od Stwórcy, a być z Nim związanym?

Odpowiedź: Możemy zajmować się, czymkolwiek, ale we wszechświecie istnieje jedna siła w której wszyscy się znajdujemy. Jeśli chcemy otrzymać od tej siły zmiany w sobie, to wyobrażamy sobie takie działanie, które może wywołać wpływ wyższego światła na nas, i wtedy się zmieniamy. Zmieniają się nasze intencje – czyli to czego oczekujemy od własnych działań. To są właśnie te przemiany, które niosą za sobą działania sprawiedliwych.

Intencja obdarzania oznacza, że niczego nie chcesz dla siebie, a pragniesz działać wyłącznie dla Stwórcy. Oczywiście rozumiemy, że nikt z nas nie posiada jeszcze takiej intencji. Ale jak powiedziano w TES, możemy przyciągnąć to światło, tę siłę, która nas naprawi. I wtedy pojawią się w nas intencje, by działać dla dobra Stwórcy tam, gdzie dostrzeżemy taką możliwość.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 26.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: Czym jest ta część Stwórcy – „dusza w człowieku, która oddzieliła się od Stwórcy”?

Odpowiedź: To światło Stwórcy, które stworzenie otrzymuje w swoim pragnieniu otrzymywania przyjemności. Przez to stworzenie całkowicie oddziela się od Stwórcy i odczuwa to.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 25.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Struktura Wszechświata

I spotkał się z nim pewien człowiek, który był wyjątkowo brzydki. Powiedział mu: „Pozdrawiam Cię, Rabbi!”. Ale on mu nie odpowiedział. Rzekł mu: „Nieszczęśnik! Jakiż brzydki jest ten człowiek! Czy wszyscy mieszkańcy twojego miasta są brzydcy jak ty?” Odpowiedział mu: „Nie wiem, ale idź i powiedz Mistrzowi, który mnie stworzył, jak brzydkie jest naczynie, które Ty stworzyłeś”. (Baal HaSulam. Szamati 56. Tora nazywana jest pouczającą”)

Chodzi tu nie o zewnętrzne przejawy człowieka, a o jego wewnętrzne właściwości. Brzydota – to jedno z wyrażeń ludzkiego egoizmu. Tora nigdy nie mówi o brzydocie zewnętrznej, tylko o wewnętrznej, którą należy naprawiać.

Komentarz: Kiedy widzę na zewnątrz brzydotę, to chcę ją naprawić, łapię się na tym, że bardziej usprawiedliwiam w tym siebie, niż dążę do własnej naprawy.

Odpowiedź: W ten sposób przejawia się nasz egoizm. Dlatego ucz się dalej a stopniowo będziesz coraz mniej akceptował to, że postrzegasz świat jako zły. Wręcz przeciwnie, będziesz postrzegał siebie jako złego, a świat jako mniej lub bardziej naprawiony, normalny, dobry, przyjazny.

Inwestuj w dziesiątkę, zbliż się do niej, i wtedy szybko otrzymasz od Stwórcy zupełnie inne odpowiedzi. Prawdziwa naprawa polega na tym, że czujesz że coraz bardziej przywiązujesz się do grupy i jesteś gotowy pracować i żyć dla dobra przyjaciół.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: W jaki sposób wiedza zdobyta w wyniku naszych studiów wpływa na miarę wiary?

Odpowiedź: W stopniu, w jakim studiujesz zgodnie z zaleceniami kabalistów, zaczynasz dostrzegać swoje egoistyczne właściwości i rozumiesz, że nieustannie zmuszają cię do krytycznego odnoszenia się do świata, do Stwórcy, do przyjaciół i do pełnego usprawiedliwiania siebie. Jest to wynikiem zwykłej nauki. Z drugiej strony, jeśli człowiek widzi, jaki ohydny jest w swoim egoizmie, to zaczyna być wobec siebie krytyczny i prosi Stwórcę, aby go naprawił. Od tego punktu zaczyna się droga naprawy.

Pytanie: Czym w danym przypadku różni się wiara ponad wiedzą od wiary w nagrodę?

Odpowiedź: Wiara w nagrodę jest wiarą egoistyczną, gdy dążę do otrzymania zapłaty za włożone wysiłki. A wiara ponad wiedzę to pragnienie wzniesienia się ponad egoizm i zjednoczenia się ze Stwórcą bezpośrednio we wzajemnym obdarzaniu.

Pytanie: Jak wzmocnić miarę wiary i nie popaść w rozpacz z powodu uświadomienia sobie oddzielenia od Stwórcy?

Odpowiedź: Jeśli będziecie łączyć się z przyjaciółmi i razem pracować nad powodzeniem waszego wspólnego wzniesienia, na rzecz połączenia między wami i Stwórcą, wówczas odniesiecie sukces. Stwórca pokazuje nam, jak małymi, bezsilnymi egoistami jesteśmy właśnie po to, abyśmy wybrali właściwą drogę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak powiązać wyrażenie „Jeden, Jedyny i Absolutny” z pojęciem, że istnieje „wyższy ponad wyższym”?

Odpowiedź: Dalej będziemy studiować TES i zobaczymy, co to oznacza. Można zadawać tysiące pytań. Najważniejsze jest to aby wszystkie płynęły tym samym nurtem, którym prowadzi nas Baal HaSulam.

Pytanie: Jest powiedziane, że Stwórca tworzy światło i stwarza ciemność. Czy ciemność, czyli zło, istnieje w zamyśle stworzenia, czy tylko w naszej wyobraźni?

Odpowiedź: Każde pytanie, które w nas powstaje, jest w istocie częścią ciemności, której człowiek nie rozumie i dlatego znajduje się w takim stanie.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 23.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

W trakcie naszego życia odzywają się w nas coraz częściej smutne refleksje, dotyczące sensu naszego istnienia w kontekście nieubłagalnego faktu, że wcześniej czy później nasze życie dobiegnie końca. Na znaczeniu traci wówczas zgromadzony przez nas majątek, pozwalający nam zapewnić pożądany komfort i beztroskę funkcjonowania w tym świecie, oraz wszelkie inne, wydawało by się atrakcyjne, materialne korzyści.

Ten stan wewnętrznego opustoszenia i bezsensowności zabiegania o materialne cele jest dla nas zaproszeniem do wejścia na duchową ścieżkę, głosem który podpowiada nam, że duchowość do której zaczynamy się skłaniać oferuje nam dużo bogatsze i trwalsze wartości, które chcą być przez nas odkryte.

Osiągnięcie takiego stanu jest uwarunkowane rozwijaniem pozytywnych relacji międzyludzkich, zbudowanych na równości, bezpieczeństwie, szczęściu i przyjaźni i na poziomie duchowym jest procesem łączenia rozbitych części wielkiego globalnego organizmu, w jedną wielką całość poprzez działającą między nami siłę miłości i obdarzania będącą naszym spoiwem.

W miarę naszych duchowych postępów odkrywamy, że zyskujemy coraz więcej siły, do przezwyciężenia takich problemów jak lęk, depresja, samotność, i stajemy się bardziej zaradni w rozwiązywaniu konfliktów w rodzinie i społeczeństwie.

Dzieje się tak ponieważ w procesie rozwoju duchowego nie odczuwamy samotności, a wręcz przeciwnie coraz mocniej doznajemy przeświadczenia, że jesteśmy połączeni z coraz większą liczbą ludzi, a to daje nam poczucie wzmocnienia.

Przestajemy wówczas odczuwać nasze maleńkie, indywidualne światy i stajemy się świadomą częścią ogromnego organizmu, który istnieje wiecznie, podtrzymywany przez siłę wszechogarniającej miłości, i nazywa się to „duszą”, jedną dla wszystkich.

Źródło: https://michaellaitman.medium.com/how-does-spirituality-benefit-a-person-a810eae0dbdc

Kategorie: Artykuły w mediach, Duchowość, Kryzys, globalizacja, Nowe publikacje, Postrzeganie rzeczywistości, Prasa i my

Z artykułu „Ograniczenie” („Szamati”, nr 53): Smutek nawiedza człowieka tylko z powodu jego dążenia do nadmiaru. Dlatego powiedziano, że kiedy naród Izraela przyszedł, aby otrzymać Torę, Mojżesz zebrał ich u podnóża góry. (Góra „ar”- od słowa „irurim”- wątpliwości). Oznacza to, że Mojżesz doprowadził ich do najgłębszych myśli i zrozumienia – do najniższego poziomu.

I dopiero wtedy zgodzili się bez wahania i wątpliwości pozostać w takim stanie i być w nim, jakby znajdowali się w największym i najdoskonalszym stanie, i wyrażać przy tym prawdziwą radość, jak powiedziano: „Pracujcie dla Stwórcy w radości”. Ponieważ w wielkim stanie (gadlut) człowiek nie musi pracować w radości. Dlatego, że w takim momencie radość pojawia się sama.

Natomiast w stanie braku (katnut) trzeba pracować nad tym, by być w radości, pomimo odczucia znikomości swojego stanu. I to jest wielka praca. Stworzenie takiego małego stanu (katnut) jest podstawą do narodzin nowych stopni…

Człowiek obniża swoje zwykłe wymagania, stopniowo schodząc do „małego stanu” (katnut), w którym niczego dla siebie nie żąda. A to, czego potrzebuje dla egzystencji, ocenia jeszcze niżej, ponieważ troszczy się o te potrzeby z przymusu, z obowiązku.

Z właśnie tego punktu zaczyna się wejście w duchowy świat. A oznaką tego stanu jest radość. Przede wszystkim należy osiągnąć pierwsze skrócenie (cimcum alef), ekran i odbite światło, intencję dla obdarzania, w miarę możliwości robiąc postępy. I wtedy, wszystko, czego człowiek potrzebuje, nie jest uważane za konsumpcję. Dlatego znakiem tego stanu jest nieustanna radość, ponieważ człowiek nie ma się absolutnie o co martwić, gdyż jest zanurzony w świetle Stwórcy, w morzu obdarzania.

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa