Pytanie: Co to są „przykazania między człowiekiem a Stwórcą”?

Odpowiedź: W pracy duchowej, masz tylko dwa działania, które musisz wypełnić: naprawa naczyń i ich napełnienie. Naprawa naczyń dokonuje się poprzez miłość do bliźniego, ponieważ reprezentuje ona zjednoczenie wszystkich części Adama Riszon. Cóż więc ma z tym wspólnego Stwórca?

Rzecz w tym, że potrzebujesz Stwórcy, wyższego światła, aby dało ci siły „klejenia” dusz, połączenia ich w jedno kli. Używasz Go po to, aby prawidłowo, równomiernie kształtować relacje między przyjaciółmi i w taki sposób osiągnąć zasadę „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”, która musi obejmować cały świat. Dlatego właśnie potrzebna jest ci wyższa siła – Stwórca.

Jeśli naprawa jest dla ciebie najważniejsza, to odnosisz się do Stwórcy jak do pomocnika. Od samego początku duchowej drogi i do jej końca, potrzebujesz zarówno przyjaciół jak i Stwórcy. Nie możesz wejść w kontakt ze Stwórcą – bez przyjaciół, bez grupy. I dalej nie można być bez grupy, tylko w kontakcie ze Stwórcą.

Jednak ważne jest, co dokładnie robisz, gdzie jest miejsce twojej pracy: na pierwszym etapie – wśród przyjaciół, gdzie jest jedyny wybór naprawienia kelim, a następnie, gdy już nabyłeś jedyne kli i doszedłeś do stanu „jak jeden człowiek z jednym sercem”, nie powinieneś o tym myśleć. Wtedy następuje drugi etap: uderzeniowe połączenie z wyższym światłem, napełniającym kli.

Pytanie: Czym zatem jest „awodat haSzem”, praca Stwórcy?

Odpowiedź: Każda z tych rzeczy nazywana jest pracą Stwórcy, ponieważ w obu przypadkach, od samego początku zamierzasz upodobnić się do Niego. Być może pytasz o coś innego: jeśli jest to praca człowieka, to dlaczego nazywamy ją pracą Stwórcy? Ponieważ odkrywasz, że On swoją siłą, robi wszystko. Ale pragnienie, wyzwanie, wzniesienie MAN – pochodzą od ciebie.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Przykazania

Pytanie: Co to znaczy żyć według praw Tory?

Odpowiedź: Wszystko, co otrzymujemy od Tory, jest przeznaczone tylko po to, aby pomóc nam lepiej żyć.

Pytanie: Kiedy Tora pomaga człowiekowi, wtedy wypełnia on przykazania z łatwością. A jak sprawdzić, czy Tora mu pomaga, czy człowiek jednak wykonuje działania obdarzania ze względu na otrzymywanie?

Odpowiedź: Należy kontynuować, a z czasem człowiek zobaczy.

Pytanie: Czy można osiągnąć taki stan, w którym Tora będzie mnie stale chronić podczas drogi, tak aby zawsze być w radości, w stanie wzniesienia?

Odpowiedź: Nie możemy osiągnąć ideału, ponieważ nie jesteśmy jeszcze w stanie Ostatecznej Naprawy (Gmar Tikun), ale stopniowo możemy się do niego zbliżyć.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Przykazania, Tora

Jeśli człowiek prawidłowo organizuje w sobie te trzy wewnętrzne właściwości: „świecę”, „olej” i „knot”, osiąga stan zwany „Chanuka” (od słów „chanu ko” – „zatrzymaliśmy się tutaj”), czyli krótki postój w połowie drogi.

„Olej” to nasz materiał, pragnienie otrzymywania przyjemności, zawartość naczynia (kli). Sam nie jest w stanie zapalić się od światła, które przyciągamy z zewnątrz, a tylko za pomocą knota. Knot musi być zanurzony w oleju a jednocześnie wystawać ponad niego – symbolizuje ekran, który budujemy ponad egoistycznym pragnieniem (poza olejem).

Ta część egoistycznego pragnienia, którą jesteśmy w stanie włączyć w ekran, czyli olej, którym nasączony jest knot, tylko ona może świecić, być w kontakcie z wyższym światłem. Ale pod warunkiem, że olej nie tylko przenika knot, ale może wznieść się ponad poziom oleju, egoizmu, na spotkanie ku Binie, w stronę światła, obdarzania! Tylko wtedy może świecić!

Światło pochodzi z górnej krawędzi knota, tam, gdzie knot wychodzi na zewnątrz i traci bezpośrednie połączenie z olejem, egoizmem. Odbite światło, ogień wznoszący się z dołu do góry, dociera do Keter w dziesięciu Sefirotach odbitego światła, a tam niemal zrywa się połączenie między odbitym światłem a siłą pragnienia otrzymywania, egoizmu, z którego pochodzi siła spalania.

Olej wznosi się w górę po knocie i tylko tam osiąga się kontakt, podobieństwo właściwości między olejem w knocie a światłem. Jedynie razem mogą świecić. Światło nie może się przejawić, dopóki nie połączy się z knotem i olejem znajdującym się w nim.

Wyobrażając sobie płonącą świecę, można zrozumieć wewnętrzną pracę człowieka: co musimy w sobie zmienić, aby nasza dusza osiągnęła podobieństwo do światła, Stwórcy. Pragnienie nie znika, ale całe musi przyłączyć się do ekranu, do knota. Z niego budujemy naszą środkową linię, w takim stopniu, w jakim jesteśmy w stanie wprowadzić pragnienie-olej do wnętrza knota.

Do ekranu może włączyć się tylko niewielka część pragnienia. Knot symbolizuje ten rdzeń, cienką nić, według której mierzy się zgodność naszego pragnienia ze światłem.

Ekran, środkowa linia, zbudowana jest z dwóch sił: oleju i knota, lewej i prawej linii. Prawa linia to obdarzanie, światło, a lewa linia to otrzymywanie, olej. Środkowa linia, którą tworzymy z tych dwóch wyższych właściwości – otrzymywania i obdarzania, nazywa się duszą.

Z lekcji według listu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Jak w modlitwie odczuwa się błogosławieństwo?

Odpowiedź: Człowiek czuje, że każda odpowiedź Stwórcy jest praktycznie błogosławieństwem.

Pytanie: Jak moja modlitwa pomaga w naprawie innych?

Odpowiedź: Najbardziej pożądana dla Stwórcy modlitwa jest taka, gdy modlimy się i prosimy za innych, a nie za siebie. Właśnie poprzez prośbę za drugiego człowieka, naprawiamy wszystkie jego grzechy, tak to się nazywa a jemu samemu staje się lepiej, lżej.

W ten sposób naprawia się cały świat. Dlatego należy modlić się za innych.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Najważniejsza jest modlitwa. Oznacza to, że człowiek powinien modlić się do Stwórcy, aby pomógł mu podążać drogą ponad wiedzę. A jego praca powinna odbywać się w radości, tak jakby już dostąpił duchowej wiedzy.

Nie prosi Stwórcę, aby pokazał mu Swoją wielkość, by mógł pracować w radości. A pragnie aby Stwórca dał mu radość z pracy ponad wiedzą, aby była tak ważna dla człowieka, jakby już posiadał wiedzę. (RABASZ. Artykuł 12 (1991) Te świece są święte)

Człowiek nie posiada jeszcze wiedzy, a nawet nie chce być w wiedzy, a pragnie być ponad nią. Oznacza to, że nawet jeśli w swojej wiedzy widzi sprzeczne, przeciwstawne właściwości, których nie powinien mieć Stwórca, mimo to pragnie osiągnąć stan, w którym będzie uwielbiał Stwórcę i stawiał Go ponad sobą.

Komentarz: Kiedy udaje się wznieść ponad wiedzę i przychodzi radość, ona także staje się wiedzą, że przezwyciężyłem, połączyłem się, i cieszę się z tego. Ostatecznie okazuje się, że na jakimś etapie odczuwam to w sobie.

Odpowiedź: Oczywiście, odczuwasz radość, ponieważ to osiągnąłeś, chociaż wszystko zrobił Stwórca, uczynił to nad twoją naturą. Stworzył twoją pierwotną naturę i jednocześnie sprawił, że poznałeś następną, znacznie wyższą naturę. Ale to znów staje się wiedzą, i ponownie idziesz ponad nią.

Pytanie: Jak nie radować się tym tylko dla siebie?

Odpowiedź: Wtedy natychmiast upadniesz.

Pytanie: A dokąd więc iść dalej ponad to?

Odpowiedź: Cały czas wyżej, a tam sam zobaczysz.

Z lekcji na temat „Wszystko osiąga się siłą modlitwy”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Jeśli nasza główna praca jest zjednoczeniem, to na czym polega przystanek podczas Chanuki?

Odpowiedź: Kiedy walczymy ze swoim egoizmem, zaczynamy odczuwać, jacy jesteśmy słabi, nie możemy sobie z nim poradzić i czujemy, że potrzebujemy jakiegoś przystanku, przerwy.

Jeśli zatrzymujemy się, prosimy Stwórcę, aby nam pomógł znaleźć właściwe nastawienie do wojny z naszym wspólnym egoizmem w dziesiątce i na świecie, jest nadzieja, że​​ Stwórca nam pomoże.

To właśnie symbolizuje Chanuka – tydzień, w którym zatrzymujemy wojnę i nigdzie nie uciekamy, rozumiemy, że musimy umocnić się, jeszcze silniej połączyć się ze sobą nawzajem. W takim przypadku możemy wrócić do walki z egoizmem i pokonać go.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

Człowiek powinien wiedzieć, że to dobro zostało mu dane tylko po to, aby otrzymał nowe siły i wzmocnił się w swojej pracy, do walki w wojnie ze złym początkiem. Wtedy za każdym razem dostaje, co jakiś czas, właściwość „postoju”, czyli wyższe dobro. (RABASZ, List 26)

Pytanie: Jakie powinny być nasze podstawowe działania w czasie postoju, aby kolejny etap wojny ze złym początkiem zakończył się sukcesem?

Odpowiedź: Musimy dokładnie wiedzieć, po co zatrzymujemy się, jaki cel wybieramy, jak powinniśmy być ze sobą połączeni, jak zmierzać dalej. Jednocześnie na wszystkich etapach mamy ten sam cel – połączenie ze Stwórcą poprzez zjednoczenie między sobą. Chodzi jednak o to, że powinniśmy stale sprawdzać, czy posuwamy się naprzód.

Najważniejsze jest maksymalne zbliżenie się do przyjaciół. A kiedy poczujecie się jak jeden człowiek z jednym sercem, wtedy będziecie mogli zwrócić się do Stwórcy i otrzymać od Niego wszelką pomoc.

Z lekcji na temat „Chanuka”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Przykazanie to możliwość sprawienia jakiejś przyjemności Stwórcy. Im trudniejszy jest stan, którego w moim egoizmie nie odczuwam jako przyjemny, tym lepiej. Ponieważ oznacza to, że w tym działaniu nie mam egoistycznej motywacji, lecz działam wbrew egoizmowi.

Wtedy rzeczywiście nazywa się to przykazaniem, co oznacza, że wypełniam polecenie Stwórcy, aby zbliżyć się do Niego, pomimo oporu mojego egoizmu. Radość z przykazania polega na tym, że mogę wykonać działanie przeciwko swojemu pragnieniu otrzymywania przyjemności, za każdym razem coraz bardziej.

To może być niewielkie osiągnięcie, ale najważniejsze, żeby było związane z połączeniem. Wszystko, czego potrzebuję, to połączenie z przyjaciółmi i uczestnictwo w lekcjach: to dwa warunki zbliżania się do Stwórcy.

Jeśli każdego dnia spełniamy zarówno pierwszy, jak i drugi warunek, oznacza to, że dzień nie minął na próżno. Tak właśnie należy postrzegać swoje życie, a wtedy nabiera ono sensu i przynosi pożądany rezultat.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Przykazania

Pytanie: Czy w Chanukę powinniśmy zjednoczyć wszystkie nasze pragnienia, skierowane na obdarzanie siebie nawzajem?

Odpowiedź: Tak. Wszystko co w nas jest, jest nam dane od Stwórcy. A my chcemy skierować to na obdarzanie Jego, poprzez nasze właściwości, nasze serca, nasze pragnienia.

Pytanie: Czy my, grupa Bnei Baruch, jesteśmy gotowi przyjąć światło Chanuki w nasze wspólne kli?

Odpowiedź: Jesteśmy gotowi. Wszystko zależy tylko od nas. Mamy materiały, które studiujemy i omawiamy. Generalnie można powiedzieć, że jesteśmy gotowi.

Przed nami cały tydzień. Wypełnijmy ten tydzień tematem Chanuki, abyśmy mogli ją jak najlepiej zrozumieć i być blisko tego stanu. A wszystko zadziała. Przynajmniej będziemy mogli przejść pierwszy etap naprawy egoizmu.

Z lekcji według listu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Święta i specjalne daty

„Dzień” to nie jest czas, kiedy świeci światło słońca, ale kiedy człowiek odkrywa duchowe światło, co może się zdarzyć raz na kilka miesięcy, raz w życiu lub w każdej sekundzie.

Za każdym razem, kiedy człowiek osiąga odkrycie, musi być ono pełne i doskonałe, dlatego człowiek jest zobowiązany powiedzieć: „Słuchaj, Izraelu, Stwórca – Bóg nasz, Stwórca Jedyny!”. Oznacza to, że człowiek osiągnął „Jednynego”, to znaczy poznanie Jednej Jedynej Siły Natury.

„Słuchaj” oznacza stopień Biny (słuch, ucho), „Isra-el” oznacza dążący „prosto do Stwórcy”, Malchut, wznosząca się do Zeir Anpin i razem z nim wznosząca się do Biny to „Stwórca nasz, Stwórca Jedyny”, czyli wszystko łączy się w Binie w jedną całość.

Dusze jednocząc się razem w Malchut, przyłączają się do ZA, następnie do Biny i wszystko razem włącza się w słowo „Jeden”. Słowo „Jeden” podsumowuje wszystkie naprawy, których dokonał człowiek, osiągając „Stwórca i Jego odkrycie to jedno” (Hu we szmo echad), i dlatego modlitwa „Słuchaj, Izraelu, Stwórca – nasz, Stwórca jest jeden!” – jest to znak naprawy stopni i napełnienia.

W taki sposób powinniśmy odkrywać swój stan na każdym stopniu, czyli każdego „dnia”. „Powiedzieć” – oznacza, nie tylko poznać, ale także umieć wyrazić to, co zostało poznane.

Z przygotowania do lekcji, Księga Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, ZOHAR