Pytanie: Co to jest rozbicie duszy? Jak ona może się rozbić? Czy jest to podobne do odczucia rozbitego serca?

Odpowiedź: Rozbita dusza – to stan, kiedy jedno ogromne stworzenie nagle rozpadło się na drobne części, nie czujące wzajemnego związku.

Właśnie to dzisiaj przedstawia sobą cała ludzkość. Ona nie czuje się wzajemnie związaną,  zależną, nie czuje, że jest częścią jednej jedynej całości, jak komórki naszego ciała. W tym jest nasz problem.

Celem Stwórcy jest podganiać nas naprzód takimi wydarzeniami, które zmusiłyby ludzi do poczucia konieczność połączenia się między sobą i dojścia do zjednoczenia, w jedną wspólną duszę.

A na razie każdy z nas istnieje albo jako jej fragment, albo jako punkt, nie odczuwając swojego stanu we wspólnej duszy, czuje tylko życie w zwierzęcym ciele.

Z lekcji w języku rosyjskim, 06.11.2016

Kategorie: Dusza i ciało, Wspólna dusza "Adam"

 Pytanie: Dlaczego nie można żyć bez cierpienia? Jaką rolę grają cierpienia w naszym życiu?

Odpowiedź: Cierpienia poruszają nas naprzód. Tak, jak kłują zwierzę, żeby szło w pożądanym  kierunku, tak też cierpienia przebudzają człowieka.

Otrzymując ukłucie w jedno ze swoich pragnień (do jedzenia, seksu, rodziny, pieniędzy, honoru, wiedzy), człowiek budzi się do zewnętrznego lub wewnętrznego działania, to znaczy do zmiany, aby wyeliminować cierpienie i jego źródło, lub przynajmniej odsunąć się od niego, jakoś je złagodzić.

Dlatego cierpienia pełnią bardzo ważną funkcję i bez nich nie moglibyśmy nic zrobić. Na przykład siedzę i rozmawiam czując pewne ograniczenia, i staram się zachowywać tak, żebym nie musiał się wstydzić – to jest piąty rodzaj cierpienia, ograniczający moje pragnienie do honoru. A rozmówca cierpi od pragnienia, by dowiedzieć się, co ja powiem – to jest szósty rodzaj cierpienia.

Życie byłoby niemożliwe bez cierpienia. Nawet elektrony, molekuły, komórki naszego ciała, które zderzają się ze sobą, łącząc się i dzieląc, również cierpią od tego.

Cierpienie – to podstawa czucia. Gdyby nie było cierpień, my niczego byśmy nie czuli. Pytanie jest tylko takie, czym gasimy cierpienia. Jeśli cierpiąc z powodu głodu, siadam do posiłku, to rozkoszuję się w stosunku do tego cierpienia, które wzbudza we mnie głód. W tym momencie, kiedy cierpienie znika, znika też apetyt i przyjemność z jedzenia.

Wszystko zbudowane jest na cierpieniu i ono jest konieczne do tego, aby się rozkoszować. Jak tylko nasycam się, przyjemność znika – i tak jest ze wszystkim. Człowiek, który przestał odczuwać cierpienia, stracił pragnienie i nie czuje żadnego braku, staje się obojętny i więdnie. To jest prawdziwa śmierć. Kiedy przestajemy pragnąć, umieramy.

Dlatego tak dbamy o to, aby dzieci miały silne i prawidłowo ukierunkowane pragnienia, stymulując je prezentami i karami. Cierpienie leży u podstaw naszego życia. Nie ma cierpienia – nie ma życia, nie ma odczuć. Wszystko mierzone jest według tej skali: od cierpienia do przyjemności.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z rozmowy o nowym życiu 23.06.2016

Kategorie: Dusza i ciało

 Pytanie: Dusza – jest czymś stałym?

Odpowiedź: Dusza – to jest to, w czym istniejemy stale, również teraz, tylko narazie tego nie czujemy. Dlatego, aby ją odkryć, zacząć odczuwać i żyć w niej, musimy wspólnie zebrać się i połączyć.

Pytanie: Jaka jest różnica między duszą a Stwórcą?

Odpowiedź: Stwórca – to jest to, co wypełnia duszę, wyższe światło. A my – to część duszy.

Pytanie: Czy istnieje w nas część wyższego światła?

Odpowiedź: Teraz praktycznie nie, oprócz małej iskry, zwanej „kista de-hajuta”, która daje nam możliwość istnienia na poziomie zwierzęcym.

Z lekcji w języku rosyjskim, 30.10.2016

Kategorie: Dusza i ciało

 Pytanie: Człowiek studiuje duszę, będąc w ciele fizycznym. A jeśli nie ma fizycznego ciała, to nie ma kto studiować duszy?

Odpowiedź: Nieprawidłowo. Ciało fizyczne – to fikcja, w której istniejemy. Ono dane jest nam tylko po to, żeby zacząć formować swoją duszę. W rzeczywistości nasze ciało, jak i cały nasz świat, jest całkowicie iluzoryczny.

Dusza – to osiągnięcie wiecznego stanu, który możesz zrealizować dziś. Wszystko zależy tylko od ciebie. Żaden Bóg i inne źródła tutaj nie pomogą.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że nasze ciało – to tylko środek komunikacji na najniższym poziomie?

Odpowiedź: Tak, oczywiście. Dzięki niemu możemy komunikować się ze sobą na poziomie materii.

Z lekcji w języku rosyjskim, 01.01.2017

Kategorie: Dusza i ciało

 Pytanie: Czy wierzy Pan w przepowiednie, że ludzie będą żyć 300, 400 lat?

Оdpowiedź: Nie ma problemu. To możliwe.

Pytanie: А nieśmiertelność?.. Wielu przewiduje, że mimo wszystko osiągniemy punkt życia wiecznego.

Оdpowiedź: Nie mogę powiedzieć, że jest to możliwe, przecież mówimy o materii biologicznej, ale myślę, że do tego czasu ludzie nie zechcą pustego życia. Oni chcieliby wydostać się z ograniczeń ciała.

Czy można sobie wyobrazić, co to znaczy żyć wiecznie? Oznacza to, że nie masz prawa do śmierci, nie masz prawa do zakończenia swojej znikomej egzystencji. Na przykład, zatrzymałeś się w wieku 35-40 lat i to wszystko. Dookoła wszyscy starzeją się, umierają, a ty – nie. To przerażające.

Komentarz: Myślę, że jeśliby zaproponować to dowolnemu człowiekowi, to zgodziłby się z przyjemnością.

Оdpowiedź: Nie jestem pewien. Na przykład, mam 70 lat, nie chcę być młodszy i chcę zwyczajnie dokończyć to, co do mnie należy, muszę zdążyć, aby coś zrobić w życiu, to wszystko. I to dobrze, że istnieje limit czasowy.

Z lekcji w języku rosyjskim, 01.01.2017

Kategorie: Dusza i ciało

 Pytanie: Dlaczego człowiek stara się przedłużyć swoje życie na Ziemi? Przecież nie urodziliśmy się po to, a dla rozwoju swojej duszy.

Odpowiedź: Absolutna prawda. Uważam, że nie ma nic dobrego w tym życiu. Tak jest napisane w Torze: mędrcy siedzieli i rozważali, kto jest szczęśliwszy – ten kto się narodził, czy ten kto się nie narodził i doszli do wniosku, że szczęśliwszy jest ten, kto się nie narodził.

Ale jeśli już urodziłeś się, to spełniaj swoje przeznaczenie – a mianowicie, rozwijaj swoją duszę. Powiedziano to jeszcze 3000 lat temu.

Z lekcji w języku rosyjskim, 01.01.2017

Kategorie: Dusza i ciało, Rozwój

 Pytanie: Cierpienie – to nieodłączna część naszego życia, bez względu na to, jakbyśmy się nie starali dobrze żyć. Czym jest cierpienie i dlaczego cierpimy?

Odpowiedź: Nauka Kabały rozpatruje wszystko w oparciu o podstawy stworzenia, których w naturze istnieje dwie.

Pierwsza – to światło, siła miłości, emanacji i połączenia, która nazwana jest wyższą siłą, Stwórcą  (Bore), co oznacza „przyjdź i zobacz” (bo-re), ponieważ musimy ją odkryć. Siła ta powołała do życia stworzenie – pragnienie rozkoszować się, brak napełniania.

Wyższe światło rozwija pragnienie i formuje jako potrzebę do wszelkiego rodzaju napełnień. Całe stworzenie, w tym my sami – są to różne pragnienia. Ludzkie pragnienia można podzielić na 6 rodzajów: jedzenie, seks, rodzina, pieniądze, honor, wiedza. Każdy człowiek czuje naturalną potrzebę do wszystkich tych napełnień, ale w różnych proporcjach.

Jeżeli człowiekowi brakuje tych napełnień, to odczuwa cierpienie, pustkę, aż do bólu. Czasami jest to tak wielkie cierpienie, które niemożliwe jest do zniesienia.

Jedzenie, seks, rodzina – są to pragnienia naszego ciała, naturalne instynkty, wspólne dla wszystkich zwierząt. A pieniądze, honor, wiedza, to są dążenia do władzy, sławy i pozycji w społeczeństwie, do nauki – są to czysto ludzkie pragnienia.

Źródłem cierpienia jest brak napełnienia tych pragnień. Kiedy światło nie napełnia pragnienia, ono zaczyna cierpieć. Cierpienie może być małe i duże, długotrwałe i chwilowe, wspólne i osobiste, itd.

Nauka Kabały twierdzi, że posiada metodę zbawienia od cierpień. Nie przez przypadek nosi taką nazwę „nauka Kabały”, co oznacza „mądrość otrzymywania”, ponieważ uczy nas, jak napełnić wszystkie pragnienia.

Z jednej strony jest to bardzo pożądany temat, ale z drugiej strony ta mądrość jest ukryta. Jeśliby ludzie wiedzieli, że istnieje metoda, pozwalająca napełnić nasze pragnienia i stać się absolutnie szczęśliwym, uwolnić się od wszystkich cierpień, zaczynając od najmniejszych i do największych, globalnych, światowych, to wydaje się, że co może być lepszego?

I rzeczywiście, nie ma nic lepszego. Za pomocą nauki Kabały będziemy w stanie napełnić wszystkie swoje pragnienia, cały powołany do życia materiał stworzenia i będziemy czuć w nim tylko przyjemność i wieczne napełnienie, co nazywa się życie wieczne. Cierpienie zniknie ze świata i będziemy absolutnie szczęśliwi.

I odwrotnie, wszystkie inne sposoby i próby uniknięcia cierpienia i napełnienia siebie kończą się nieuchronnym krachem.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z rozmowy o nowym życiu, 23.06.2016

Kategorie: Dusza i ciało, KABAŁA, Sens życia

 Pytanie: Kiedy u człowieka pojawia się dusza: przy urodzeniu, czy w momencie poczęcia?

Odpowiedź: Dusza człowieka pojawia się przy jego duchowym poczęciu, kiedy on zaczyna realizować swoje reszimo (duchowy gen).

Pierwsze wzniesienie człowieka nad swoim egoizmem i włączenie się w Wyższy świat nazywa się  punktem włączenia w duchowy świat. Wtedy wyższy świat staje się „macicą”, a korzeń jego duszy (reszimo) – „nasieniem”, które umieszcza się w Wyższym świecie i wtedy zaczyna się poczęcie duszy.

Pytanie: Czy istnieje w duchowym świecie mama, tata itd.?

Odpowiedź: Wszystko, co w naszym świecie przedstawia się nam w postaci jakoby znajdujących się wokół nas obiektów: mama, tata, ludzie – w rzeczywistości rysuje się w nas poprzez wyższe siły, ponieważ w duchowym wszystko to istnieje w postaci sił, a tutaj przejawia się w postaci obiektów.

Z lekcji w języku rosyjskim, 21.02.2016

Kategorie: Dusza i ciało

 Pytanie: Głównym zadaniem, nad którym obecnie pracują władcy świata – jest przedłużenie sobie fizycznego życia i uzyskanie fizycznej nieśmiertelności. Wszystko inne jest temu podporządkowane.

Właśnie w tym celu inwestowane są ogromne środki w molekularną biologię, genetykę. Co mówi Kabała na temat możliwości przedłużenia życia do 200 lat lub więcej?

Odpowiedź: Że jest to możliwe, ale po co, jeśli nieśmiertelność można osiągnąć wcześniej.

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi

 Pytanie: Jak przy tak dużych odległościach, które nas oddzielają, przy różnych strefach czasowych utworzyć poważne połączenie między nami?

Odpowiedź: Nie ma żadnego problemu! Nawet jeśli będziemy znajdować się w różnych światach: wy w tym świecie, a ja już w tamtym – pozaziemskim, nie ma to żadnego znaczenia, możemy być  związani między sobą. Uwierzcie mi, tutaj nie ma żadnych ograniczeń!

Nie ma żadnej różnicy, gdzie się znajdujemy. Mam wspaniałych uczniów w Rosji, w Ameryce. Bardzo kocham moich uczniów ze wszystkich krajów Ameryki Południowej. Nieważne, gdzie się znajdują! Czuję ich postęp w rozwoju niezależnie od położenia geograficznego.

Nie myślcie, że ci, którzy znajdują się blisko mnie, są najbardziej zaawansowani. W żadnym wypadku! Oni być może są bardziej zaawansowani w jakiś mechanicznych działaniach, ale to rozpowszechnianie, którym w ostatnim czasie zajmuje się moskiewska grupa i jeszcze kilka grup w Rosji, o wiele bardziej wyprzedziło centralną izraelską grupę. Amerykańskie grupy również wyprzedzają obecnie izraelską grupę i doganiają rosyjską.

Więc nie widzę żadnych przeszkód w moim kontakcie z wami i wszystkich grup między sobą. To zależy tylko od was.

Jeżeli istnieje choćby jakiś mały fizyczny kontakt poprzez środki informacji, Internet, to możemy być stale połączeni. A potem wejdziemy w takie połączenie, które istnieje już na innych płaszczyznach i przedstawia sobą fale innego rodzaju, kiedy będziecie bezpośrednio komunikować się ze mną i będziemy w kontakcie ze sobą, co nazywa się, dusza w duszy. I żadne równoleżniki i długości geograficzne nie będą oddzielać nas od siebie wzajemnie.

Obiecuję wam to! Właśnie tak jestem połączony ze swoim nauczycielem, inaczej bym nie otrzymał od niego dzisiaj tego, co otrzymuję. O takich stanach jest napisane w Księdze Zohar i we wielu innych pierwotnych źródłach.

A teraz nie czujemy połączenia między nami tylko dlatego, że tak w nas działa ukrycie. W rzeczywistości my wszyscy jesteśmy przeniknięci nieskończoną ilością połączeń! Przebudzajmy je między sobą i zobaczycie, gdzie znajdujecie się naprawdę.

Z lekcji w języku rosyjskim, 08.05.2016

Kategorie: Dusza i ciało, Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa