Pytanie: Czy takie pojęcie, jak Stwórca, jest związane z duszą? Ludzkość znajduje się wewnątrz duszy, czy wewnątrz Stwórcy?

Odpowiedź: Dusza i Stwórca – to jedno i to samo, tylko jest podzielone na kilka części.

Pragnienie duszy – to materia, stworzona przez Stwórcę albo przez światło. Napełnianie duszy – jest to światło albo Stwórca. A połączenie wszystkich części między sobą zależy już od naszej pracy, od naszych wysiłków.

Dusza składa się z dwóch części – z materii, to jest pragnienia z zamiarem obdarzania innych, a w konsekwencji – ze względu na obdarzanie Stwórcy, i napełnienia, zwanego „światło“. Absolutne napełnienie światłem nazywa się „Stwórca”.

Z lekcji w języku rosyjskim, 06.11.2016

Kategorie: Dusza i ciało, Stwórca

 Pytanie: Czym jest dusza?

Odpowiedź: Stwórca stworzył stworzenie, które przedstawia sobą pragnienie otrzymywać przyjemność. Sam Stwórca – to światło, które stworzyło pragnienie otrzymywać.

Stan, kiedy światło lub Stwórca napełnia to pragnienie i sam znajduje się w nim, nazywa się „Świat Nieskończoności“. A samo napełnienie nazywa się „światło” lub „Stwórca”.

Następnie miało miejsce rozbicie tego pragnienia na mnóstwo indywidualnych pragnień. Umowna liczba tych pragnień – to 600 tysięcy.

Ponieważ one wszystkie rozbiły się, to w każdym z nich istnieje maleńka porcja światła.

Taki stan nazywa się „poszczególna dusza„. Ale to nie jest dusza, a tylko punkt duszy, w którym niczego nie możemy poczuć, oprócz dążenia powrotu do przeszłego, doskonałego stanu, w którym wszystkie części są ze sobą połączone i przedstawiają sobą jedną jedyną duszę. Ona jest jedna dla wszystkich.

Teraz musimy połączyć te części, to znaczy zorganizować między nami zamknięty system, który przedstawia sobą określony fragment duszy.

Czym różni się część od fragmetu? Część duszy – jest to punkt w sercu, który dąży do powrotu do pełnej duszy. A fragment duszy – to złączenie w dziesiątkę, minimalną część wspólnej duszy, która może funkcjonować jak cała dusza.

Ponieważ cała dusza składa się z dziesięciu sfirot, to można wydzielić z niej części, które również będą pracować tak, jak całość, tylko na mniejszą skalę. I jeśli zaczniemy łączyć te części między sobą, to wymiar będzie się powiększał.

Ale w zasadzie wszystkie prawa, które odkrywamy w dziesiątce będą takie same, jak i dla wspólnej duszy, tylko w zmniejszonej formie, ponieważ nie będą one tak widoczne, nie będą tak uwypuklone.

Naszym zadaniem jest utworzyć dziesiątkę z ludzi, z których każdy jest częścią duszy, to znaczy punktem w sercu. Dziesięć punktów połączonych razem nazywa się „fragment”, a suma fragmentów nazywa się „cała dusza”.

Pytanie: Dusza – jest to pragnienie otrzymywać?

Odpowiedź: Pragnienie otrzymywać przyjemność – to jest materiał duszy, ale jeszcze nie dusza.

Dlatego, aby zrozumieć, gdzie się znajdujemy, musimy osiągnąć właściwość stanu, zwanego „dusza”. Jest to właściwość obdarzania, wzajemnego połączenia, wyjścia z siebie. Dlatego wszystkie przykłady i ćwiczenia są oparte na tym, aby osiągnąć maksymalne połączenie między sobą.

Pytanie: Czy to znaczy, że fragment można już nazwać duszą?

Odpowiedź: Tak. To jest tak samo, gdy patrzysz gołym okiem na maleńki fragment jakiegoś obrazu, a następnie, przyłączając do niego inne fragmenty, inne części duszy, coraz więcej, postrzegasz obraz w ogólnej formie, jak gdybyś patrzył na niego przez lornetkę.

Zbierając wszystkie dusze razem, otrzymujesz już bardziej pełny obraz i widzisz te właściwości, których wcześniej, być może nie zauważyłeś, ponieważ ze względu na małą skalę, one były ukryte.

Na przykład, jeśli będziemy rozpatrywać ogólną mapę, to co można tam zobaczyć? Być może jakieś miasteczko w postaci punktu. Następnie powiększasz skalę i widzisz nazwę miasta. Jeszcze bardziej powiększasz i widzisz jego ulice. I tak dalej. Tak samo tutaj.

To znaczy, że nigdzie z naszej dziesiątki nie odchodzimy. Dzięki przyłączeniu do niej innych dziesiątek zaczynamy rozróżniać w tej duszy coraz większe właściwości, zależności i prawa.

Z lekcji w języku rosyjskim, 06.11.2016

Kategorie: Dusza i ciało, Wspólna dusza "Adam"

 Pytanie: Co to jest „ja” człowieka?

Odpowiedź: „Ja” człowieka – to jest jego punkt w sercu, to jest początkowe dążenie do wyższego korzenia, do zrozumienia sensu życia.

Te pragnienia, z którymi człowiek się rodzi, nie są częścią jego „ja”, dlatego że są to zwierzęce pragnienia, które dążą jedynie do napełnienia siebie. A to nie jest sensem życia, dlatego że wszystkie zwierzęce pragnienia umierją razem z ciałem fizycznym.

Z lekcji w języku rosyjskim, 06.11.2016

Kategorie: Dusza i ciało, Sens życia

 Pytanie: Co to jest rozbicie duszy? Jak ona może się rozbić? Czy jest to podobne do odczucia rozbitego serca?

Odpowiedź: Rozbita dusza – to stan, kiedy jedno ogromne stworzenie nagle rozpadło się na drobne części, nie czujące wzajemnego związku.

Właśnie to dzisiaj przedstawia sobą cała ludzkość. Ona nie czuje się wzajemnie związaną,  zależną, nie czuje, że jest częścią jednej jedynej całości, jak komórki naszego ciała. W tym jest nasz problem.

Celem Stwórcy jest podganiać nas naprzód takimi wydarzeniami, które zmusiłyby ludzi do poczucia konieczność połączenia się między sobą i dojścia do zjednoczenia, w jedną wspólną duszę.

A na razie każdy z nas istnieje albo jako jej fragment, albo jako punkt, nie odczuwając swojego stanu we wspólnej duszy, czuje tylko życie w zwierzęcym ciele.

Z lekcji w języku rosyjskim, 06.11.2016

Kategorie: Dusza i ciało, Wspólna dusza "Adam"

 Pytanie: Dlaczego nie można żyć bez cierpienia? Jaką rolę grają cierpienia w naszym życiu?

Odpowiedź: Cierpienia poruszają nas naprzód. Tak, jak kłują zwierzę, żeby szło w pożądanym  kierunku, tak też cierpienia przebudzają człowieka.

Otrzymując ukłucie w jedno ze swoich pragnień (do jedzenia, seksu, rodziny, pieniędzy, honoru, wiedzy), człowiek budzi się do zewnętrznego lub wewnętrznego działania, to znaczy do zmiany, aby wyeliminować cierpienie i jego źródło, lub przynajmniej odsunąć się od niego, jakoś je złagodzić.

Dlatego cierpienia pełnią bardzo ważną funkcję i bez nich nie moglibyśmy nic zrobić. Na przykład siedzę i rozmawiam czując pewne ograniczenia, i staram się zachowywać tak, żebym nie musiał się wstydzić – to jest piąty rodzaj cierpienia, ograniczający moje pragnienie do honoru. A rozmówca cierpi od pragnienia, by dowiedzieć się, co ja powiem – to jest szósty rodzaj cierpienia.

Życie byłoby niemożliwe bez cierpienia. Nawet elektrony, molekuły, komórki naszego ciała, które zderzają się ze sobą, łącząc się i dzieląc, również cierpią od tego.

Cierpienie – to podstawa czucia. Gdyby nie było cierpień, my niczego byśmy nie czuli. Pytanie jest tylko takie, czym gasimy cierpienia. Jeśli cierpiąc z powodu głodu, siadam do posiłku, to rozkoszuję się w stosunku do tego cierpienia, które wzbudza we mnie głód. W tym momencie, kiedy cierpienie znika, znika też apetyt i przyjemność z jedzenia.

Wszystko zbudowane jest na cierpieniu i ono jest konieczne do tego, aby się rozkoszować. Jak tylko nasycam się, przyjemność znika – i tak jest ze wszystkim. Człowiek, który przestał odczuwać cierpienia, stracił pragnienie i nie czuje żadnego braku, staje się obojętny i więdnie. To jest prawdziwa śmierć. Kiedy przestajemy pragnąć, umieramy.

Dlatego tak dbamy o to, aby dzieci miały silne i prawidłowo ukierunkowane pragnienia, stymulując je prezentami i karami. Cierpienie leży u podstaw naszego życia. Nie ma cierpienia – nie ma życia, nie ma odczuć. Wszystko mierzone jest według tej skali: od cierpienia do przyjemności.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z rozmowy o nowym życiu 23.06.2016

Kategorie: Dusza i ciało

 Pytanie: Dusza – jest czymś stałym?

Odpowiedź: Dusza – to jest to, w czym istniejemy stale, również teraz, tylko narazie tego nie czujemy. Dlatego, aby ją odkryć, zacząć odczuwać i żyć w niej, musimy wspólnie zebrać się i połączyć.

Pytanie: Jaka jest różnica między duszą a Stwórcą?

Odpowiedź: Stwórca – to jest to, co wypełnia duszę, wyższe światło. A my – to część duszy.

Pytanie: Czy istnieje w nas część wyższego światła?

Odpowiedź: Teraz praktycznie nie, oprócz małej iskry, zwanej „kista de-hajuta”, która daje nam możliwość istnienia na poziomie zwierzęcym.

Z lekcji w języku rosyjskim, 30.10.2016

Kategorie: Dusza i ciało

 Pytanie: Człowiek studiuje duszę, będąc w ciele fizycznym. A jeśli nie ma fizycznego ciała, to nie ma kto studiować duszy?

Odpowiedź: Nieprawidłowo. Ciało fizyczne – to fikcja, w której istniejemy. Ono dane jest nam tylko po to, żeby zacząć formować swoją duszę. W rzeczywistości nasze ciało, jak i cały nasz świat, jest całkowicie iluzoryczny.

Dusza – to osiągnięcie wiecznego stanu, który możesz zrealizować dziś. Wszystko zależy tylko od ciebie. Żaden Bóg i inne źródła tutaj nie pomogą.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że nasze ciało – to tylko środek komunikacji na najniższym poziomie?

Odpowiedź: Tak, oczywiście. Dzięki niemu możemy komunikować się ze sobą na poziomie materii.

Z lekcji w języku rosyjskim, 01.01.2017

Kategorie: Dusza i ciało

 Pytanie: Czy wierzy Pan w przepowiednie, że ludzie będą żyć 300, 400 lat?

Оdpowiedź: Nie ma problemu. To możliwe.

Pytanie: А nieśmiertelność?.. Wielu przewiduje, że mimo wszystko osiągniemy punkt życia wiecznego.

Оdpowiedź: Nie mogę powiedzieć, że jest to możliwe, przecież mówimy o materii biologicznej, ale myślę, że do tego czasu ludzie nie zechcą pustego życia. Oni chcieliby wydostać się z ograniczeń ciała.

Czy można sobie wyobrazić, co to znaczy żyć wiecznie? Oznacza to, że nie masz prawa do śmierci, nie masz prawa do zakończenia swojej znikomej egzystencji. Na przykład, zatrzymałeś się w wieku 35-40 lat i to wszystko. Dookoła wszyscy starzeją się, umierają, a ty – nie. To przerażające.

Komentarz: Myślę, że jeśliby zaproponować to dowolnemu człowiekowi, to zgodziłby się z przyjemnością.

Оdpowiedź: Nie jestem pewien. Na przykład, mam 70 lat, nie chcę być młodszy i chcę zwyczajnie dokończyć to, co do mnie należy, muszę zdążyć, aby coś zrobić w życiu, to wszystko. I to dobrze, że istnieje limit czasowy.

Z lekcji w języku rosyjskim, 01.01.2017

Kategorie: Dusza i ciało

 Pytanie: Dlaczego człowiek stara się przedłużyć swoje życie na Ziemi? Przecież nie urodziliśmy się po to, a dla rozwoju swojej duszy.

Odpowiedź: Absolutna prawda. Uważam, że nie ma nic dobrego w tym życiu. Tak jest napisane w Torze: mędrcy siedzieli i rozważali, kto jest szczęśliwszy – ten kto się narodził, czy ten kto się nie narodził i doszli do wniosku, że szczęśliwszy jest ten, kto się nie narodził.

Ale jeśli już urodziłeś się, to spełniaj swoje przeznaczenie – a mianowicie, rozwijaj swoją duszę. Powiedziano to jeszcze 3000 lat temu.

Z lekcji w języku rosyjskim, 01.01.2017

Kategorie: Dusza i ciało, Rozwój

 Pytanie: Cierpienie – to nieodłączna część naszego życia, bez względu na to, jakbyśmy się nie starali dobrze żyć. Czym jest cierpienie i dlaczego cierpimy?

Odpowiedź: Nauka Kabały rozpatruje wszystko w oparciu o podstawy stworzenia, których w naturze istnieje dwie.

Pierwsza – to światło, siła miłości, emanacji i połączenia, która nazwana jest wyższą siłą, Stwórcą  (Bore), co oznacza „przyjdź i zobacz” (bo-re), ponieważ musimy ją odkryć. Siła ta powołała do życia stworzenie – pragnienie rozkoszować się, brak napełniania.

Wyższe światło rozwija pragnienie i formuje jako potrzebę do wszelkiego rodzaju napełnień. Całe stworzenie, w tym my sami – są to różne pragnienia. Ludzkie pragnienia można podzielić na 6 rodzajów: jedzenie, seks, rodzina, pieniądze, honor, wiedza. Każdy człowiek czuje naturalną potrzebę do wszystkich tych napełnień, ale w różnych proporcjach.

Jeżeli człowiekowi brakuje tych napełnień, to odczuwa cierpienie, pustkę, aż do bólu. Czasami jest to tak wielkie cierpienie, które niemożliwe jest do zniesienia.

Jedzenie, seks, rodzina – są to pragnienia naszego ciała, naturalne instynkty, wspólne dla wszystkich zwierząt. A pieniądze, honor, wiedza, to są dążenia do władzy, sławy i pozycji w społeczeństwie, do nauki – są to czysto ludzkie pragnienia.

Źródłem cierpienia jest brak napełnienia tych pragnień. Kiedy światło nie napełnia pragnienia, ono zaczyna cierpieć. Cierpienie może być małe i duże, długotrwałe i chwilowe, wspólne i osobiste, itd.

Nauka Kabały twierdzi, że posiada metodę zbawienia od cierpień. Nie przez przypadek nosi taką nazwę „nauka Kabały”, co oznacza „mądrość otrzymywania”, ponieważ uczy nas, jak napełnić wszystkie pragnienia.

Z jednej strony jest to bardzo pożądany temat, ale z drugiej strony ta mądrość jest ukryta. Jeśliby ludzie wiedzieli, że istnieje metoda, pozwalająca napełnić nasze pragnienia i stać się absolutnie szczęśliwym, uwolnić się od wszystkich cierpień, zaczynając od najmniejszych i do największych, globalnych, światowych, to wydaje się, że co może być lepszego?

I rzeczywiście, nie ma nic lepszego. Za pomocą nauki Kabały będziemy w stanie napełnić wszystkie swoje pragnienia, cały powołany do życia materiał stworzenia i będziemy czuć w nim tylko przyjemność i wieczne napełnienie, co nazywa się życie wieczne. Cierpienie zniknie ze świata i będziemy absolutnie szczęśliwi.

I odwrotnie, wszystkie inne sposoby i próby uniknięcia cierpienia i napełnienia siebie kończą się nieuchronnym krachem.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z rozmowy o nowym życiu, 23.06.2016

Kategorie: Dusza i ciało, KABAŁA, Sens życia