Komentarz: Człowiek zawsze szukał sposobu na przedłużenie życia. Wierzył, że jego życie powinno być wieczne.

Odpowiedź: Musimy to osiągnąć! Musisz tylko przejść na inny poziom życia. Człowiek rzeczywiście powinien być wieczny. Jest zobowiązany! Potrzebujemy tego, i Kabała może nam pomóc.

Ale w tym celu musimy wznieść się ponad zwierzęcy poziom. Zwierzę nie może być wieczne. Dwa tysiące lat, trzy tysiące lat istnienia to mimo wszystko nie wieczność.

Człowiek musi myśleć o tym, żeby osiągnąć wieczność w przeciągu swojego życia. Nie zależy to od tego, ile lat przeżyje, ale od tej intensywności, kiedy pracując nad sobą prawidłowo się naprawia, podnosi się nad swoim egoizmem i osiąga swój duchowy stan nad egoistycznym zwierzęcym stanem.

Wtedy rozwinie się w nim poziom „człowiek” i on będzie czuć swoje wieczne doskonałe życie, które w rzeczywistości istnieje.

Myślę, że do tego dojdziemy. Będziemy mieli inne lekarstwa, które będą naprawiać nas od środka i wzniosą ponad poziom egoizmu, nad wszystkimi problemami. Dzięki temu staniemy się całkowicie zdrowi.

Z programu telewizyjnego „Przybliżenie kamerą. Anamneza”

Kategorie: Dusza i ciało, Zdrowie

Pytanie: Mówi Pan, że w życiu każdego człowieka jest taki moment, kiedy z góry dana jest mu możliwość realizacji swojej indywidualności, duszy, to jest wzniesienia się na wyższy, wieczny poziom egzystencji. Co to jest za chwila?

Odpowiedź: W życiu każdego człowieka jest chwila, kiedy poczuje, że powinien znaleźć sens istnienia, dowiedzieć się, dlaczego żyje. Ale niekoniecznie ze złego stanu. Po prostu człowiek czuje, że jest zobowiązany do odnalezienia siebie, że to nie jest prawdziwe życie, że jest coś poza nim.

Nie może być tak. To jest jakaś gra, jakiś sen, coś takiego, co w rzeczywistości nie istnieje. I wszyscy w to grają, wszyscy jakby udają: oto urodziłem się, żyje, mam rodzinę, dzieci, pracuję, biegam teraz za jakimś szczególnym nabytkiem. Po prostu Gra.

To jest ta sama gra, w którą bawią się dzieci. Tylko my dla siebie podnieśliśmy ją do rangi szczególnej powagi. A jaka jest tutaj powaga? Tutaj jej nie ma.

Okazuje się, że kiedy zaczynam to odczuwać, pojawia się pytanie: „Co dalej robić?” Gdzie znajduje się we mnie coś takiego, czego ja nie udaję, nie gram? W rzeczywistości jest to coś tak wewnętrzne, głębokie, subtelne, że aż strach tego dotknąć – będzie to bardzo bolesne.

Kiedy człowiek osiąga taki stan, otrzymuje możliwość, aby ujawnić sens życia.

Z programu telewizyjnego „Przybliżenie kamerą. Indywidualista”

Kategorie: Dusza i ciało, Sens życia

Pytanie: Czym według Kabały jest „zwierzę w człowieku” i „człowiek w człowieku”? „Człowiek w człowieku” – czy to moralność, być może, dążenie do sztuki, poezji czy czegoś innego?

Odpowiedź: Obawiam się, że tutaj ty i ja nie zgodzimy się w naszych sformułowaniach, ponieważ według Kabały człowiek w naszym świecie należy do poziomu zwierzęcego. A poziom „człowieka” to jego dążenie, w którym chce się upodobnić do Stwórcy.

Człowiek – po hebrajsku „Adam” od słowa „dome”, „podobny do Stwórcy”. To znaczy, to właśnie pragnienie odkrycia Stwórcy, aby stać się podobnym do Niego, jest nazywane człowiekiem.

Czy możesz sobie wyobrazić, co to jest – podobieństwo do Stwórcy? Nie wiem kim On jest, gdzie, co, dlaczego, czy On w ogóle istnieje, czy nie. Dlatego nie mam takiego pragnienia. Chcę normalnie, poprawnie, dobrze istnieć na tym świecie. Ale Stwórca!…Upodobnić się do Niego?..

W rzeczywistości tylko to jest nazywane poziomem „człowiek”, ponieważ wszystkie inne poziomy w nas pochodzą z naszej zwierzęcej egzystencji, z naszej zwierzęcej istoty.

Z programu telewizyjnego „Przybliżenie kamerą. Centaury”

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Co to jest za substancja – dusza?

Odpowiedź: To część Stwórcy, która nieustannie zmienia się w nas i możemy ją udoskonalać. Dusza może nawet z nas zniknąć, a my jednak pozostajemy aby żyć dalej w naszym ciele.

Powiedzmy, że teraz dusza znika ze mnie, tzn. uczucie Stwórcy, poczuję siebie tylko tak że siedzę tutaj z wami – to jest zwierzęcy poziom.

Następnie, gdy odpowiednio, wykonuję w sobie pewne działania, ponownie wchodzę w kontakt ze Stwórcą. To ta część mojej relacji z Nim nazywa się „duszą”.

Z programu telewizyjnego „Przybliżenie kamerą. Indywidualista”

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Komentarz: Człowiek poszukuje swojej indywidualności i stara się ją wyrazić poprzez przedmioty tego świata i poprzez swoje ciało. Na przykład wiele religii sprzeciwia się przeszczepianiu narządów. Twierdzą, że jeśli człowiek wymieni organy, to straci swoją indywidualność.

Odpowiedź: To oczywiście nonsens. Jeśli uważamy, że człowiek w nas – to nasze zwierzęce ciało, to wtedy tak postępujemy.

Jeśli na przykład potrzebuję części jakiegoś organu, i mogę go wziąć od zwierzęcia lub od innego człowieka to co z tego? Czy otrzymam jego właściwości? To są takie same barbarzyńskie poglądy, które mówią że trzeba wypić krew wroga to wtedy staniesz się silniejszy.

Pytanie: To znaczy, że kabaliści nie widzą niczego niezwykłego w przeszczepianiu narządów?

Odpowiedź: Nasze ciało – jest absolutnym zwierzęciem. Jakie ma to znaczenie, co z nim zrobić: czy w razie potrzeby odetną mi metr kiszek, czy przyszyją mi czyjąś nogę? Jeśli będę mógł normalnie chodzić, to dlaczego nie?

Człowiek powinien myśleć o duszy, a ciało fizyczne należy po prostu wspierać, opiekować się nim tak jak zwierzęciem, aby dało możliwość rozwoju na ludzkim poziomie.

Z programu telewizyjnego „Przybliżenie kamerą. Indywidualista”

Kategorie: Dusza i ciało, Kabała i religia

Pytanie: W naszym świecie człowiek odczuwa strach, radość, bezpieczeństwo itp. Czy istnieją takie odczucia w świecie duchowym?

Odpowiedź: W świecie duchowym wszystkie odczucia, które istnieją w naszym świecie, są miliardy razy wyższe, głębsze, silniejsze, i człowiek może nimi kierować.

Jeśli w naszym świecie rodzimy się z określonymi narządami zmysłów i stopniowo rozwijamy je pod wpływem naszego świata, ale nieznacznie, to w świecie duchowym możemy je rozwijać dosłownie od zera, kiedy ich po prostu nie mamy, ponieważ one znajdują się w rudymentarnym stanie i nie możemy ich używać.

Zaczynając rozwijać duchowe organy zmysłów, doprowadzamy je do stanu, w którym odkrywamy cały Wyższy Świat, wszystkie siły, znajdujące się w nim, wszystkie wariacje możliwości ich wpływu na nas.

Odczuwamy, jak wpływamy na nie poprzez reakcję zwrotną, wchodzimy z nimi w określone interakcje, zaczynamy grać z nimi: wpływamy na duchowy świat, a on na nas. To nasze współdziałanie z Wyższym Światem nazywa się wyższym życiem duchowym.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 12.11.2018

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa

Komentarz: Irina pisze: „Urodziłyśmy się bliźniakami. Zawsze czułam, kiedy trzeba zadzwonić do Klary, kiedy czuła się źle, a ona dzwoniła do mnie. Nigdy nie kłóciłyśmy się. Klara umarła i po tym jakby odebrało mi siły. Chodzę do niej na cmentarz, siedzę, rozmawiam z nią – to jest moje życie dzisiaj. Mam rodzinę, dzieci, już wnuki, ale to wszystko nie sprawia mi radości.

Szanowny Michaelu, czy mógłby Pan mi podpowiedzieć – co mam zrobić?”

Odpowiedź: Musi Pani zerwać tę więź. To jest złe dla Pani i dla siostry. I należy zaakceptować egzystencję całkowicie oddzieloną od siostry.

Pytanie: Czy w zasadzie tak silny związek naprawdę istnieje?

Odpowiedź: Oczywiście! Ona przyzwyczaiła się do tego przez całe życie!

Pytanie: Oczywiście, jeśli one były w stałym kontakcie. A jak się od tego oderwać?

Odpowiedź:  Zrozumieć, że robiąc to, szkodzi sobie i swojej siostrze i że ze strony siostry w rzeczywistości to połączenie zostało zerwane. To znaczy ona odeszła gdzieś daleko.

To samo czułem ze swoją matką. Nie przez całe życie, ale kiedy umarła. Poczułem, że całe życie byłem u niej jakby na rękach i ona mnie odpuściła. Miałem już ponad siedemdziesiąt lat.

Pytanie: To znaczy Irina musi odpuścić swoją siostrę. Ona ją teraz trzyma?

Odpowiedź: Tak. I to nie jest dobre zarówno dla zmarłej, jak i żyjącej.

Pytanie: Co to znaczy – „nie jest dobre dla zmarłej”? Ona przecież już nie żyje…

Odpowiedź: Co to znaczy – ona umarła?! W człowieku istnieje taki stan wewnętrzny, który nie umiera. I co z tego, że ciało przestało funkcjonować?

Pytanie: To znaczy, ona jakby istnieje tak czy inaczej?

Odpowiedź: Naturalnie. Dokładnie tak.

Pytanie: I to połączenie istnieje jednoznacznie?

Odpowiedź: Tak. Należy po prostu zaakceptować ,że one istnieją na zupełnie innych poziomach. One przeszły w inny stan połączenia.

Pytanie: A czy Pan przeszedł w inny stan połączenia z matką, jak Pan to czuje?

Odpowiedź: Oczywiście.

Pytanie: Czy Pan ją teraz czuje?

Odpowiedź: Jeśli nastrajam się na to, to tak.

Pytanie: To znaczy związek z matką nigdzie nie znika?

Odpowiedź: Tak.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”, 15.07.2021

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Czym jest przeznaczenie i co to jest karma? Czy istnieje różnica między tymi pojęciami?

Odpowiedź: Nie wiem, czym jest los i co to jest karma w wyobrażeniu innych ludzi. Mogę powiedzieć tylko jedno: człowiek ma swoją drogę i idąc nią, może ją zmienić. Nie wiem, jak to nazwać: „karmą” czy „przeznaczeniem”, ale każdy ją ma.

Ta ścieżka zaczyna się z tego, że w człowieku wszystko jest już praktycznie założone. Tak jak w kropli nasienia znajduje się cała informacja o przyszłym człowieku, tak samo istnieje duchowa kropla nasienia, która determinuje w nas rozwój człowieka ziemskiego, duchowego, i tak idziemy naprzód.

Czy można to zmienić? Można. Nauka Kabały jest właśnie metodą zmiany swojego przeznaczenia (jeśli wolisz, karmy).

Komentarz: Rzecz w tym, że u wielu ludzi jest fatalne przekonanie, że urodziłeś się z pewnym losem, musisz pogodzić się z tym i płynąć z prądem.

Odpowiedź: Nie, to nie jest prawda. Możemy zmienić nasze przeznaczenie i siebie. Nauka Kabały daje człowiekowi możliwość przyciągnięcia Wyższych Sił, które mogą go zmienić.

Powstaje pytanie: czy scenariusz, zgodnie z którym można to zrobić, również jest zapisany od samego początku w naszym przeznaczeniu? Ogólnie tak. Jedyna różnica polega na tym, że mogę iść zgodnie z nim dobrą lub złą drogą.

Ja mogę zrobić z siebie człowieka, który jest już założony we mnie w formie informacyjnego zapisu – przy czym szybko, łatwo, przyjemnie. Albo powinienem to zrobić w inny sposób.

To znaczy, mogę przyspieszyć swój rozwój. Ale w każdym razie będę musiał osiągnąć ten ostateczny cel, który już we mnie jest.

Z programu TV „Rozmowy z Michaelem Laitmanem. Dasza Gorod, psycholog”, 14.07.2020

Kategorie: Dusza i ciało, Sens życia, Wolna wola

Epidemia koronawirusa dokonała tak drastycznych zmian na świecie, że wprawiła go w zamieszanie. I zobaczymy, jak rządy, przywódcy, wszelkiego rodzaju organizacje nie mogą znaleźć sposobów pracy z ludźmi. Coraz bardziej będzie ujawniała się potrzeba nauki Kabały, metoda połączenia między nami i Stwórcą.

Szchina (Boskość) – to tylko te dusze, pragnienia, które skierowane są do Stwórcy. Dusze, które przebudziły się do ujawnienia Stwórcy, nazywane są (Boskością) Szchiną i Stwórca zaczyna się w nich odkrywać zgodnie z ich wysiłkami, by obudzić się na połączenie z Nim.

W końcu każdy musi dołączyć do wspólnej duszy, każdy zgodnie ze swoim stopniem. Nie należy myśleć, że dusze, które budzą się później, są mniejsze. Wręcz przeciwnie, dusze budzą się począwszy od lekkich do cięższych. W pierwszej kolejności przeprowadzane są lekkie naprawy, które następnie pomagają nam wykonać bardziej znaczące i złożone naprawy.

Dlatego dusze, które powinny wznieść się po nas, są cięższe i ważniejsze. A dusze, które się teraz budzą i które nazywają się Izrael, czyli te, które dążą „bezpośrednio do Stwórcy”, nie są tak trudne do naprawienia w porównaniu z tymi, które przyjdą po nich.

Z pokolenia na pokolenie pragnienie rośnie i odpowiednio rośnie umiejętność bycia mądrzejszym,   pełnym wyobraźni i bardziej pomysłowym. I jeszcze zobaczymy, jak po epidemii Stwórca wykona z nami inne ćwiczenia, aby obudzić w nas zrozumienie tego, jak zbliżyć się do duchowości, On będzie działał na całe nasze pokolenie, aby każdy odczuwał potrzebę zbliżyć się do Niego i połączyć się z Nim.

Cały świat poczuje, że najważniejsze w życiu – to nie koronawirus i nie materialny sukces, i nie iluzoryczne wartości, którymi napełniliśmy nasze życie. Stwórca zacznie świecić nieco głębiej w warstwę naszego materiału, oświetlając naszą wewnętrzną ciemność, i odkryjemy w sobie takie pragnienia, o których nawet nie podejrzewaliśmy.

Cios za ciosem, ludzie stopniowo zaczną ujawniać, jak bardzo brakuje im sensu życia.

Z lekcji na temat „Podążać za Boskością”, 05.05.2021

Kategorie: Dusza i ciało, Fragmenty z porannych lekcji, Kryzys, globalizacja, Sens życia, Zdrowie

Pytanie: Kim jest Stwórca?

Odpowiedź: Stwórca – to Wyższa Siła, która zarządza i uruchamia cały system. Ujawniamy Go w takiej mierze, na ile stajemy się podobni do tego systemu, na ile jesteśmy integralni. W takiej mierze jednoczymy się ze Stwórcą, z ogólną zarządzającą siłą, stajemy się tak samo wieczni i doskonali jak On.

To jest poziom, który musi osiągnąć każdy człowiek – wcześniej czy później, albo teraz. Każdy będzie musiał poznać ten ogólny system i odkryć Stwórcę.

Pytanie: Czy w świecie duchowym istnieją aniołowie?

Odpowiedź: Anioły – to siły. Anioł (malach) pochodzi od słowa Malchut (królestwo), siła.

Pytanie: Co to są sfirot?

Odpowiedź: Sfirot – to pewne właściwości, które są obecne w każdej duszy, ale w różnych kombinacjach. To określa całą różnicę między nami.

Pytanie: Co to jest „naprawa”?

Odpowiedź: Naprawa – to korekta naszej percepcji, w wyniku której zaczynam dostrzegać, w jaki sposób w rzeczywistości połączony jest świat. Przecież natura jest globalna i integralna, nie dzieli się na oddzielne części, jak zwykle my ją dzielimy, tworząc biologię, zoologię, botanikę, geografię i wiele innych dziedzin nauki.

Natura – obejmuje w sobie wszystko, jest to ogólny obraz. Naprawa polega na postrzeganiu tego że wszystko połączone jest w jeden obraz – ja też wchodzę w niego razem ze wszystkimi.

Dlatego w naszych czasach popularna stała się medycyna holistyczna traktująca cały organizm i ogólnie świat jako całość.

Pytanie: Co to jest dusza?

Odpowiedź: Nasza dusza – jest tą częścią wiecznego systemu, którą poznajemy. Włączamy się do tego systemu na 125-ciu poziomach, dopóki nie połączymy się z całym systemem (jako całością). Każdy musi wspiąć się na wszystkie 125 stopni.

Zostało nam maksymalnie 230 lat na to, aby zakończyć swoją naprawę, odkryć globalny, integralny świat, w pełni włączyć się w niego – do końca 6000 lat. Ale możemy to zrobić wcześniej.

Pytanie: Co to są „reinkarnacje dusz”?

Odpowiedź: Człowiek, który w pełni nie naprawił swojego włączenia w ogólny, globalny system, musi cały czas reinkarnować. Musi kontynuować naprawę, dopóki nie będzie włączony w ogólny system jako jego część, kiedy każdy z nas poczuje cały ten system. A dopóki nie naprawimy siebie w taki sposób, będziemy przechodzić przez reinkarnacje na tym świecie.

Z wykładu w Paryżu, 01.02.2011

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Stwórca