Ponieważ zamysł stworzenia, nazywany „zadowolić Swoje stworzenia”, zaczyna się w Nieskończoności, dlatego modlimy się do Nieskończoności – czyli do tego połączenia, które istnieje między Stwórcą a stworzeniami.

Początek tego połączenia znajduje się w Nieskończoności, ponieważ tam znajduje się właściwość „Imię Jego”, stanowiąca korzeń stworzenia. (Baal HaSulam. Szamati, 54. Cel pracy – 1)

Nieskończoność – to coś, czego nie możemy pojąć, to podobieństwo właściwości.

Pytanie: Czym jest ta właściwość „Imię Jego” i co oznacza modlić się do Jego imienia?

Odpowiedź: „Imię Jego” – to rezultat osiągnięcia z dołu. Kiedy światło Stwórcy wchodzi do naszego kli, wtedy zaczynamy odczuwać Jego Imię.

Kiedy kierujemy się ku temu, że Stwórca jest Wyższy, że jest Pierwszy, że jest Stworzycielem, że jest Dobry i Czyniący dobro, i że nie ma nikogo oprócz Niego, wtedy okazuje się, że zwracamy się tylko do Wyższego Korzenia.

Pytanie: Jak prawidłowo modlić się do Nieskończoności, jak się do niej skierować?

Odpowiedź: Jesteśmy w stanie to poczuć tylko poprzez miłość do bliźniego, inaczej jest to niemożliwe.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Co oznacza, że teraz studiujemy Torę z taką intencją, aby nie odcinać się od Stwórcy, a być z Nim związanym?

Odpowiedź: Możemy zajmować się, czymkolwiek, ale we wszechświecie istnieje jedna siła w której wszyscy się znajdujemy. Jeśli chcemy otrzymać od tej siły zmiany w sobie, to wyobrażamy sobie takie działanie, które może wywołać wpływ wyższego światła na nas, i wtedy się zmieniamy. Zmieniają się nasze intencje – czyli to czego oczekujemy od własnych działań. To są właśnie te przemiany, które niosą za sobą działania sprawiedliwych.

Intencja obdarzania oznacza, że niczego nie chcesz dla siebie, a pragniesz działać wyłącznie dla Stwórcy. Oczywiście rozumiemy, że nikt z nas nie posiada jeszcze takiej intencji. Ale jak powiedziano w TES, możemy przyciągnąć to światło, tę siłę, która nas naprawi. I wtedy pojawią się w nas intencje, by działać dla dobra Stwórcy tam, gdzie dostrzeżemy taką możliwość.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 26.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: Czym jest ta część Stwórcy – „dusza w człowieku, która oddzieliła się od Stwórcy”?

Odpowiedź: To światło Stwórcy, które stworzenie otrzymuje w swoim pragnieniu otrzymywania przyjemności. Przez to stworzenie całkowicie oddziela się od Stwórcy i odczuwa to.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 25.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Struktura Wszechświata

I spotkał się z nim pewien człowiek, który był wyjątkowo brzydki. Powiedział mu: „Pozdrawiam Cię, Rabbi!”. Ale on mu nie odpowiedział. Rzekł mu: „Nieszczęśnik! Jakiż brzydki jest ten człowiek! Czy wszyscy mieszkańcy twojego miasta są brzydcy jak ty?” Odpowiedział mu: „Nie wiem, ale idź i powiedz Mistrzowi, który mnie stworzył, jak brzydkie jest naczynie, które Ty stworzyłeś”. (Baal HaSulam. Szamati 56. Tora nazywana jest pouczającą”)

Chodzi tu nie o zewnętrzne przejawy człowieka, a o jego wewnętrzne właściwości. Brzydota – to jedno z wyrażeń ludzkiego egoizmu. Tora nigdy nie mówi o brzydocie zewnętrznej, tylko o wewnętrznej, którą należy naprawiać.

Komentarz: Kiedy widzę na zewnątrz brzydotę, to chcę ją naprawić, łapię się na tym, że bardziej usprawiedliwiam w tym siebie, niż dążę do własnej naprawy.

Odpowiedź: W ten sposób przejawia się nasz egoizm. Dlatego ucz się dalej a stopniowo będziesz coraz mniej akceptował to, że postrzegasz świat jako zły. Wręcz przeciwnie, będziesz postrzegał siebie jako złego, a świat jako mniej lub bardziej naprawiony, normalny, dobry, przyjazny.

Inwestuj w dziesiątkę, zbliż się do niej, i wtedy szybko otrzymasz od Stwórcy zupełnie inne odpowiedzi. Prawdziwa naprawa polega na tym, że czujesz że coraz bardziej przywiązujesz się do grupy i jesteś gotowy pracować i żyć dla dobra przyjaciół.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: W jaki sposób wiedza zdobyta w wyniku naszych studiów wpływa na miarę wiary?

Odpowiedź: W stopniu, w jakim studiujesz zgodnie z zaleceniami kabalistów, zaczynasz dostrzegać swoje egoistyczne właściwości i rozumiesz, że nieustannie zmuszają cię do krytycznego odnoszenia się do świata, do Stwórcy, do przyjaciół i do pełnego usprawiedliwiania siebie. Jest to wynikiem zwykłej nauki. Z drugiej strony, jeśli człowiek widzi, jaki ohydny jest w swoim egoizmie, to zaczyna być wobec siebie krytyczny i prosi Stwórcę, aby go naprawił. Od tego punktu zaczyna się droga naprawy.

Pytanie: Czym w danym przypadku różni się wiara ponad wiedzą od wiary w nagrodę?

Odpowiedź: Wiara w nagrodę jest wiarą egoistyczną, gdy dążę do otrzymania zapłaty za włożone wysiłki. A wiara ponad wiedzę to pragnienie wzniesienia się ponad egoizm i zjednoczenia się ze Stwórcą bezpośrednio we wzajemnym obdarzaniu.

Pytanie: Jak wzmocnić miarę wiary i nie popaść w rozpacz z powodu uświadomienia sobie oddzielenia od Stwórcy?

Odpowiedź: Jeśli będziecie łączyć się z przyjaciółmi i razem pracować nad powodzeniem waszego wspólnego wzniesienia, na rzecz połączenia między wami i Stwórcą, wówczas odniesiecie sukces. Stwórca pokazuje nam, jak małymi, bezsilnymi egoistami jesteśmy właśnie po to, abyśmy wybrali właściwą drogę.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie