Z artykułu „Ograniczenie” („Szamati”, nr 53): Smutek nawiedza człowieka tylko z powodu jego dążenia do nadmiaru. Dlatego powiedziano, że kiedy naród Izraela przyszedł, aby otrzymać Torę, Mojżesz zebrał ich u podnóża góry. (Góra „ar”- od słowa „irurim”- wątpliwości). Oznacza to, że Mojżesz doprowadził ich do najgłębszych myśli i zrozumienia – do najniższego poziomu.

I dopiero wtedy zgodzili się bez wahania i wątpliwości pozostać w takim stanie i być w nim, jakby znajdowali się w największym i najdoskonalszym stanie, i wyrażać przy tym prawdziwą radość, jak powiedziano: „Pracujcie dla Stwórcy w radości”. Ponieważ w wielkim stanie (gadlut) człowiek nie musi pracować w radości. Dlatego, że w takim momencie radość pojawia się sama.

Natomiast w stanie braku (katnut) trzeba pracować nad tym, by być w radości, pomimo odczucia znikomości swojego stanu. I to jest wielka praca. Stworzenie takiego małego stanu (katnut) jest podstawą do narodzin nowych stopni…

Człowiek obniża swoje zwykłe wymagania, stopniowo schodząc do „małego stanu” (katnut), w którym niczego dla siebie nie żąda. A to, czego potrzebuje dla egzystencji, ocenia jeszcze niżej, ponieważ troszczy się o te potrzeby z przymusu, z obowiązku.

Z właśnie tego punktu zaczyna się wejście w duchowy świat. A oznaką tego stanu jest radość. Przede wszystkim należy osiągnąć pierwsze skrócenie (cimcum alef), ekran i odbite światło, intencję dla obdarzania, w miarę możliwości robiąc postępy. I wtedy, wszystko, czego człowiek potrzebuje, nie jest uważane za konsumpcję. Dlatego znakiem tego stanu jest nieustanna radość, ponieważ człowiek nie ma się absolutnie o co martwić, gdyż jest zanurzony w świetle Stwórcy, w morzu obdarzania.

Z przygotowania do lekcji

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: W jaki sposób możemy wzmocnić albo gromadzić światło Stwórcy?

Odpowiedź: Dzięki temu, że uczymy się i mówimy o działaniach światła emanującego od Stwórcy, zbliżamy się do Niego i pobudzamy Go, aby jeszcze silniej oddziaływał na nas. Coraz bardziej upodabniamy się do Niego, wtedy zmieniamy się sami, zaczynamy Go lepiej rozumieć. To nazywa się odkryciem wyższego światła stworzeniom.

Wszystko w nas dzieje się pod wpływem wyższej siły. Ona zmienia w nas pragnienie, w miarę rozwoju tego pragnienia, zaczynamy coraz bardziej odczuwać, czego nam brakuje. I właśnie tego się uczymy.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 23.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Czy myśl to światło? Czy możemy oddzielić od światła coś, co nie odnosi się do niego?

Odpowiedź: Nie, nie możemy mówić o niczym innym, poza tym, co jest zawarte w świetle.

Pytanie: Czyli pragnienie jest również światłem?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Wszystko jest światłem. A określenie samego stworzenia, czyli punkt „jesz mi ain” („istniejący z niczego”) – czy również jest w świetle?

Odpowiedź: Tak, wszystko znajduje się w świetle.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 23.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Struktura Wszechświata

Pytanie: „Stwórca” – oznacza światło, istniejące w Nieskończoności, a „Jego Imię” – to miejsce w świetle Nieskończoności, pragnienie. Kiedy chcę zwrócić się do Stwórcy i prosić za przyjaciół, to kogo powinienem sobie wyobrażać, do kogo się zwracać?

Odpowiedź: Zwracasz się do siły, która stworzyła wszystko, w czym istniejemy, w której znajdujemy się, i co odczuwamy. To wszystko nazywasz „Stwórcą”.

Z lekcji według „Nauki Dziesięciu Sefirot”, 23.08.2025

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Struktura Wszechświata, Stwórca