Pytanie: Jeśli ktokolwiek z dziesiątki osiągnie znacznie wyższy stopień, czy pozostali również wchodzą na ten stopień, czy każdy pozostaje na swoim stopniu?

Odpowiedź: Wyobraź sobie, że teraz cała twoja dziesiątka jest na naszej lekcji. Wszyscy staramy się zjednoczyć, i cała dziesiątka dąży do tego by być jak jeden człowiek, w którym połączone są wszystkie pragnienia, wszystkie cele, wszystkie intencje. To jest stan, do którego dążymy i który osiągniemy.

Wtedy będziemy jako jeden człowiek, który pragnie osiągnąć Stwórcę. Ale siła w nim będzie z dziesiątki, intencja od dziesiątki. Stosując się do tego, wyrwiemy się do przodu.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 07.03.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czym jest forma w duchowości?

Odpowiedź: Forma w duchowości jest połączeniem ekranu i pragnienia, które cały czas zmieniają się.

Pytanie: Jak zmieniamy jedną formę na drugą?

Odpowiedź: Dążymy do większej manifestacji Stwórcy z większą silą połączenia między nami, i w taki sposób zmieniamy się.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 07.03.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Do naszego duchowego środowiska, przychodzą przyjaciele i przyjaciółki, reprezentujące bardzo różne kultury i tradycje. Jak nauczyć się doceniać i właściwie akceptować całe istniejące bogactwo i różnorodność?

Odpowiedź: Nas absolutnie nie interesują te kultury i tradycje. Interesuje nas tylko i wyłącznie zjednoczenie, aby stać się jak jeden człowiek z jednym sercem. Pragniemy to poczuć we wszystkim, co się odkrywa, nie biorąc pod uwagę niczego innego.

Pytanie: Czy podczas naszych spotkań można wyjaśniać osobiste cele każdego?

Odpowiedź: Nie. Musimy koniecznie wybrać wspólny cel, który powinien być dla nas obecnie najbardziej aktualny i modlić się za niego.

Pytanie: Dlaczego Stwórca dał nam odpowiednie środowisko, a dodatkowo iluzję tego świata? Czego Stwórca chce?

Odpowiedź: Żebyście swoje duchowe pragnienia rozpoznali, zidentyfikowali, przepuścili je przez siebie i modlili się o to, aby Stwórca na nie odpowiedział.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 15.02.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Każdy z nas pracuje ze swoimi pragnieniami. Wpływ światła prowadzi je do naprawy i jest to indywidualne zrozumienie. A co oznacza dodanie do tego obrazu, pragnień przyjaciół? Jak przybliżyć się do tych pragnień i odkryć, aby osiągnąć ogólne, wspólne zrozumienie?

Odpowiedź: Nie jest to łatwa praca i musimy ją wykonywać na każdym stopniu. Dlatego należy dokładnie śledzić, gdzie są nasze myśli: o czym rozmawiamy, czego uczymy się, co czytamy. A wszystko w taki sposób, żeby nie wychodzić poza ramy duchowe.

Pytanie: W pracy w dziesiątce rozumiemy, że trzeba odczuwać pragnienia przyjaciół, ale niestety brakuje wewnętrznego odczucia. Co jest tutaj właściwą pracą: przyoblec pragnienia przyjaciół, czy wejść w ich pragnienia?

Odpowiedź: Musimy po prostu zjednoczyć się w naszych wspólnych pragnieniach. Musimy zgodzić się na zjednoczenie z przyjaciółmi, abyśmy stali się „jak jeden człowiek o jednym sercu”, aby nie było między nami żadnych różnic, byśmy cały czas myśleli o jednym wspólnym celu i dążyli tylko do niego.

Pytanie: Czy ostatecznie osiągniemy to, że w zbiorowym rozumie zdefiniujemy i odczujemy siebie w stosunku do Stwórcy i poprosimy o naprawę? Czy możemy to osiągnąć w dziesiątce?

Odpowiedź: Oczywiście, nie mam co do tego żadnych wątpliwości.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 07.03.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy powinienem czuć się winny za naruszenie przykazań i prosić Stwórcę o przebaczenie? Czy może wysiłki włożone w pracę będą najlepszymi przeprosinami?

Odpowiedź: Generalnie, dobre jest jedno i drugie. Nie musisz przepraszać, ale po prostu odczuwać swoje przewinienia. A to już jest dobrze. Stwórca wszystko rozumie. Jednocześnie, powinieneś mieć poczucie winy, ale takie, które nie powstrzymuje cię przed twoim rozwojem.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 06.03.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Przykazania

Pytanie: Dlaczego proces naszego zjednoczenia ciągnie się tak długo?

Odpowiedź: Nieustannie otrzymujemy pytania, udzielamy na nie odpowiedzi, mówimy modlitwy i coraz bardziej zbliżamy się do Stwórcy. Ale wciąż wymaga to dużo czasu, ponieważ dystans między nami a Stwórcą jest bardzo duży.

Pytanie: Co pomogło królowi Dawidowi być na takim wysokim poziomie odczuwania? Codziennie czytamy jego psalmy. Taki poziom odczucia jest po prostu nieosiągalny.

Odpowiedź: Dlatego król Dawid jest uważany za pierwszego króla. Wszystkie nasze modlitwy pochodzą od niego. Wszystkie pochodzą z przekazów, które napisał.

Pytanie: Czy napotykamy klipot w okresie przygotowania czy tylko wtedy, gdy znajdujemy się na duchowych stopniach?

Odpowiedź: Wszystko, co przeszkadza wam w zbliżeniu się do grupy i do Stwórcy, można śmiało nazwać klipot (nieczystymi siłami).

Pytanie: Kiedy znam odpowiedź na swoje pytanie, czy warto je zadać? Czy też należy poczekać, aż pojawi się pytanie, na które nie znam odpowiedzi, i tylko wtedy je zadać?

Odpowiedź: Jeśli uważasz, że pytanie jest warte tego, by wszyscy wiedzieli o nim i usłyszeli odpowiedź, to zadaj je.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 14.02.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co to znaczy zjednoczyć się z bliźnim i doprowadzić wszystkich do stopnia wiary?

Odpowiedź: Zjednoczyć się z bliźnim oznacza odczuwanie, że bez niego nie można przybliżyć się do Stwórcy, do prawdy, do celu stworzenia.

Pytanie: Dlaczego mamy taką niską wrażliwość na siłę rozłączenia między nami? Co pomogłoby nam uświadomić sobie rozbicie w odpowiednim czasie i z tego punktu osiągnąć punkt zjednoczenia?

Odpowiedź: Tylko połączenie między nami. Trzeba prosić, modlić się, aby się wzmocniło. Aby rozwinąć wrażliwość na odczuwanie tych punktów, musimy więcej myśleć o wzmocnieniu połączenia.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 03.03.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Pytanie jest trudne: jak Pan myśli, kiedy może zakończyć się wojna?

Odpowiedź: Kiedy zrozumiemy, że nie ma innego wyjścia. Zrozumiemy że tylko wtedy, jeśli będziemy kochać, pomagać, otwierać nasze serce na siebie nawzajem, nieść wszelką pomoc i będziemy na to gotowi, aby to było podstawowym prawem życia ludzkości, wówczas to nastąpi.

Pytanie: Od czego to w końcu zależy?

Odpowiedź: To znowu zależy tylko od nas. Tylko my możemy skrócić te wszystkie czasy i zbliżyć narody. Tylko my.

Pytanie: Jak położyć nacisk na tę ważność w sercu, w rozumie, że właśnie to musimy osiągnąć? Pomijając to, że jesteśmy formatowani z góry.

Odpowiedź: Tak, jesteśmy ściskani ze wszystkich stron, i musimy to tylko rozwijać i wyjaśniać całemu światu, że prawidłowym stanem ludzkości jest zasada „kochaj bliźniego swego jak siebie samego”.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”, 12.02.2024

Kategorie: Izrael dzisiaj, Izrael i narody świata, Wiadomości

Pytanie: Jeśli w rodzinie jedno z małżonków zauważy, że drugie pracuje nad swoim egoizmem, czy powinno się go za to chwalić?

Odpowiedź: Nie, nie należy chwalić i nie trzeba o tym rozmawiać, bo inaczej wszystko się bardziej zagmatwa. Najlepiej jest po prostu starać się zrozumieć, siebie nawzajem bez słów. Jest to o wiele silniejsze, robi większe wrażenie i zapewnia każdemu znacznie głębszą pracę nad sobą.

A jeśli czujesz, że pracujesz nad sobą, próbujesz się jakoś zmienić, a ze strony partnera nie widzisz tego, wtedy trzeba mu jakoś zasugerować, aby zrobił to czy tamto, że może powiedzmy, przy tej okazji ma możliwość trochę się umniejszyć. Każdy ma swój egoizm i każdy nad nim pracuje. Ale żeby pomóc partnerowi w tej pracy, należy dawać własny przykład.

Z programu telewizyjnego „Męskie i żeńskie”, 05.03.2024

Kategorie: Mężczyzna i kobieta, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Mamy święto 8 marca – Międzynarodowy Dzień Kobiet.

Zaczęło się od walki kobiet o prawa, a następnie przerodziło się w serdeczne kobiece, międzynarodowe, ogólnoświatowe święto. Pamiętam, jak chodziłem kupować mamie perfumy „Dama Pik” i bukiet tulipanów. Kupowaliśmy także kwiaty dla dziewczynek. A wyjątkowym dziewczynom, ulubionym kupowałem „Ptasie mleczko” lub coś innego. A z Panem jak było? Pamięta Pan?

Odpowiedź: Nie. Nie podarowałem nikomu nic oprócz mojej mamy.

Pytanie: A co darował Pan mamie?

Odpowiedź: Mamie wysyłałem telegram.

Pytanie: Mimo tego że mieszkaliście razem?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Ale kiedy był Pan mały?

Odpowiedź: Tak, właśnie jak byłem mały, szedłem na pocztę i wysyłałem telegram do mamy.

Pytanie: Co Pan w nim pisał?

Odpowiedź: Gratuluję z okazji święta 8 marca, życzę zdrowia i tyle.

Pytanie: Czego chciałby Pan, obecnie życzyć naszym kobietom?

Odpowiedź: Drogie kobiety! Z całego serca, szczerze mówię, że bardzo was kocham i szanuję za wasz wielki wkład w naprawę świata, który jest rujnowany i oszpecany przez waszych mężczyzn.

Kontynuujmy więc naszą wspólną pracę, dopóki świat nie zostanie naprawiony. A wtedy wszyscy mężczyźni uzmysłowią sobie, jak wiele zawdzięczają swoim kobietom – matkom, córkom, żonom. Świat będzie spokojniejszy i lepszy.

Pytanie: A czym kobiety naprawiają świat?

Odpowiedź: Swoją delikatną postawą. Dzięki temu, że nie chcą cierpienia.

Pytanie: Czy kobiety intuicyjnie myślą o swoich dzieciach, to znaczy, czy zawsze myślą o tym od razu?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Dlaczego problemy, trudności ciągle się powtarzają?

Odpowiedź: Wszystko dlatego, że mężczyźni robią światu takie rzeczy.

Pytanie: Wszystkie takie gry?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: Czyli kobieta nie ma skłonności do gier?

Odpowiedź: W żadnym wypadku! Kobiety są gotowe wszystko wybaczyć, żeby tylko zapanował pokój. Ale mężczyźni nie są na to gotowi. Nie czują, że osiągają jakikolwiek cel, jeśli o to nie walczą.

Pytanie: Co musiałyby teraz zrobić kobiety, aby wspólnie wznieść taką modlitwę, krzyk, aby to wszystko się skończyło?

Odpowiedź: Gdyby kobiety mogły, sprawiłyby, że mężczyźni porzuciliby swoje dziecinne zabawki w wojnę, stali się bardziej troskliwi i zmusili wszystkich ale to wszystkich, do zaangażowania się w pokój, ochronę przyrody, ludzkości, dzieci. A na razie tego nie widzę.

Komentarz: Ale mimo to mówi Pan, że kobiety uczestniczą w naprawie.

Odpowiedź: Uczestniczą w naprawie, ale w bardzo małym stopniu. Kobiety boją się wystąpić przed szereg.

Pytanie: Czy pomimo wszystko ma Pan takie życzenie, aby kobiety jednak wystąpiły naprzód?

Odpowiedź: Tak, zdecydowanie! Aby zaczęły zarządzać światem, a świat stanie się lepszy. Dokładnie wtedy.

Pytanie: Czy to dlatego, że mają w sobie macierzyństwo?

Odpowiedź: Tak. Rodzą dzieci, chcą żeby wszystko rosło, żeby rozwijało się. A mężczyźni tego nie odczuwają.

Pytanie: Ale wciąż jesteśmy w pewnym sensie myślicielami. Mężczyzna myślący, kobieta myśląca.

Odpowiedź: Mężczyźni nie mają takiej głębokiej potrzeby, żeby na świecie zapanował pokój. A kobieta odwrotnie – czuje się matką. Właśnie dlatego to święto, 8-go marca, jest naprawdę szczególnym świętem. Świętem nadziei na naprawę.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”, 04.03.2024

Kategorie: Mężczyzna i kobieta, Święta i specjalne daty, Wiadomości