Pytanie: Powiedziano: „Dzień dniowi przekazuje słowo, noc nocy objawia wiedzę”. Zrozumiałem to tak, że dzień oznacza wzniesienie, a noc – upadek. Czym są te stany „przekazuje słowo i objawia wiedzę”?

Odpowiedź: Trudno nam rozpoznać, co otrzymujemy ze wzniesień, a co z upadków, ponieważ sam stan jest czymś odrębnym, podobnie jak czas otrzymania zapłaty. Być może upadek, otrzymany przeze mnie podczas wzniesienia, jest właśnie zapłatą. A co w takim razie stanowi zapłatę podczas upadku?

Możesz powiedzieć, że podczas wzniesienia zapłata wydaje się najbardziej racjonalna. Ale nie. Ostatecznie otrzymujemy zysk w naszych dwóch kelim: w rozumie (mocha) i w sercu (liba), czyli w odczuciu i w zrozumieniu.

Jeśli znajduję się w stanie upadku, nie oznacza to, że źle się czuję i idę spać. Okres upadku oznacza, że właśnie w tym czasie, w tym stanie, walczę o to, by mimo wszystko pozostawać w świętości, być połączonym ze Stwórcą, odkrywać Go, mimo że jest ukryty. Upadek oznacza bowiem Jego ukrycie.

Wtedy otrzymuję wewnętrzne rozpoznania (awchanot), zrozumienie różnych stanów, a poprzez te stany – poznanie swoich pragnień, swojej wewnętrznej części, wewnętrznej struktury, oraz miary relacji między mną a Stwórcą. Właśnie w okresie upadku, w ciemności, wyjaśniam wszystkie te więzi, wszystkie punkty tarcia i połączenia między nami. Ciemność daje mi taką możliwość, nie osłabia moich odczuć.

Kiedy zrozumiem to wszystko na ile potrafię, wtedy, podczas wzniesienia, wypełniam wszystkie te więzi, wszystkie punkty tarcia i połączenia miłością, uczuciem – tym, co nazywa się serce (liba).

Z lekcji według artykułu Rabasza, 02.11.2026

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa