Pytanie: Czy zmienia się psychologia człowieka studiującego Kabałę?

Odpowiedź: Oczywiście, że się zmienia. Po pierwsze zaczyna rozumieć, że wszystko, co mu się przydarza pochodzi z góry.

Po drugie to wszystko dzieje się tylko po to, aby wprowadził w swój świat Stwórcę, aby próbował usprawiedliwiać Go zawsze, niezależnie od odczuć i oddziaływań. Jak jest napisane: „Z tyłu i z przodu Ty obejmujesz mnie”, to znaczy wszędzie działa Stwórca albo bezpośrednio lub pośrednio – albo w ukryciu, albo w odkryciu.

Musimy starać się, aby Stwórca zawsze był odkryty dla nas i żeby nawet najgorsze okoliczności nie zasłaniały Go przed nami. Wszakże w rzeczywistości nie są to okoliczności a nasze egoistyczne pragnienia.

Jeśli te pragnienia są małe, zerowego lub pierwszego poziomu, wtedy Stwórca jest słabo ukryty i możemy znajdować się w tak zwanym świetle Hasadim.

A są jeszcze pragnienia drugiego, trzeciego i czwartego poziomu – bardzo ciężkie pragnienia, które przeprowadzają nas przez ciężkie egoistyczne stany, ale w nich możemy być połączeni ze Stwórcą. Wszakże, kiedy Stwórca pogrąża nas w ciężkim egoizmie, a my mimo wszystko nie odrywamy się od Niego, nie poddajemy się żadnym egoistycznym pokusom, wtedy już znajdujemy się w stanie otrzymywania ze względu na obdarzanie.

Musimy zrozumieć, że zanim cokolwiek będzie naprawione, konieczne jest najpierw zanurzenie się w to. Jak jest powiedziane; nie ma sprawiedliwego, który nie naruszyłby czegoś, a następnie w naprawionej formie osiągnął sprawiedliwość. Oznacza to, że zawsze najpierw ma miejsce pogrążenie w egoizm, powstaje problematyczna sytuacja, a potem następuje jej naprawa.

Dlatego kabalista – jest to człowiek, który doświadcza absolutnie wszystkich stanów, które mogą mieć miejsce w naszym świecie.

Komentarz: W tych słowach jest mało reklamy…

Odpowiedź: Ja tutaj niczego nie reklamuję. Najważniejszą rzeczą jest, aby człowiek znał prawdę. Żyjemy w takich czasach, kiedy nastąpiła pora, aby o tym wszystkim wiedzieć. Nie mamy czasu na wszelkiego rodzaju piękne metody, teorie czy filozofie.

Dzisiaj znajdujemy się w stanie, kiedy musimy absolutnie wszystko przekazywać ludziom, a później oni sobie poradzą. Przecież zamieszanie, w którym teraz znajduje się ludzkość, nie jest już tym, co było kiedyś. Wcześniej świat był spokojny, a dzisiaj przeżywa poważne stresy. Mam nadzieję, że rozpowszechnienie kabalistycznej wiedzy pomoże nam odkryć prawdziwy świat tak szybko, jak to możliwe.

Z lekcji w języku rosyjskim, 03.09.2017

Kategorie: Praca duchowa

  Pytanie: Jaka jest różnica między miłością i szacunkiem?

Odpowiedź: Szacunek – to podziw poziomu innego człowieka, a miłość – to uczucie zbliżenia z nim. To są różne rzeczy.

Pytanie: Jakie uczucia wywołuje w człowieku przebudzenie punktu w sercu?

Odpowiedź: Punkt w sercu budzi się w człowieku po tym, jak przeszedł on wszystkie etapy swojego poprzedniego rozwoju, w wielu inkarnacjach życia, to znaczy nieożywione, roślinne i zwierzęce stany.

Pytanie: Z czym można porównać pierwsze odczucie Stwórcy? Co to jest za uczucie?

Odpowiedź: Uczucie dobrego obłoku, który cię otacza.

Pytanie: Czy u początkującego może pojawić się uczucie obojętności na to, co kiedyś było interesujące i ekscytujące?

Odpowiedź: Oczywiście i to jest dość często. Dlatego zawsze mówię, że wytrwałość i cierpliwość są najbardziej niezbędnymi cechami w duchowej pracy.

Pytanie: Jak związana jest intencja i miłość?

Odpowiedź: Miłość osiąga się tylko przy prawidłowej intencji.

Z lekcji w języku rosyjskim, 13.08.2012

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

 Pytanie: Co oznacza „miłość do Stwórcy”?

Odpowiedź: Kochać Stwórcę, z punktu widzenia Kabały oznacza osiągnąć właściwość obdarzania bliźniego na takim poziomie, gdy ty naprawdę postrzegasz doskonałość tej właściwości, która podnosi cię na najwyższy poziom napełniania twoich pragnień.

Mówiąc nawet o duchowym napełnieniu, o duchowej miłości, mówimy mimo wszystko o tym, co dzieje się w pragnieniach, dlatego że cała nasza natura jest pragnieniem rozkoszowania się.

Ale prawidłowe, absolutnie pełne napełnienie tego pragnienia może być tylko wtedy, gdy zjednoczysz w sobie wszystkie inne pragnienia, dodasz je do siebie pomimo swojego egoizmu, tj.  praktycznie osiągniesz największy, ogromny egoizm. Ale to już nie nazywa się egoizmem, dlatego że ty postępujesz wbrew tym pragnieniom, które są w każdym stanie.

Istnieją różne pragnienia. Każde z nich czuje tylko siebie. Jeśli te pragnienia będą w stanie wyjść „z siebie“ i zaczną łączyć się ze sobą nawzajem, to zaczną budować między sobą sieć sił i czuć ją jak wspólne dążenie do wspólnego napełniania. Ta sieć nazywa się właśnie „Stwórca” lub „miłość”.

Dlaczego tak się dzieje? – Dlatego, że każdy z nosicieli tych pragnień wewnątrz jest egoistą (minus). On wychodzi „z siebie“, aby napełnić wszystkich innych.

Przy tym minus pozostaje, a między sobą oni budują jeden wielki plus. A zatem w konfrontacji plusa i minusa między nimi pojawia się różnica potencjałów, nazywająca się miłością, z manifestacją całej sieci połączeń między nimi. Właśnie ona będzie w stosunku do nich manifestować się, jako Stwórca.

Innymi słowy załóżmy, że ja jestem plusem. Potrzebuję kogoś, z jakością minusa: przyjaciel, świat – nieważne kto.

Wtedy między plusem i minusem musimy stworzyć następny stan: wzajemną naturalną sprzeczność, oddalenie, nienawiść i jednocześnie siłę przyciągania, miłość. To w ujawnieniu minusa i plusa stworzonego przez nas pola, my właśnie istniejemy.

Odczuwamy go na kilku poziomach. To właśnie jest Wyższy świat, a jego napełnienie –  Stwórca.

Nauka Kabały mówi tylko o tym, dlatego że w naszym rozwoju, od stworzenia pierwszego punktu (minusa w nas), cały czas poruszamy się naprzód, aż nie osiągniemy ostatniego punktu – plusa. Ale ten plus istnieje jednocześnie z dużym minusem.

Rozwój egoizmu ma miejsce w trakcie sześciu tysięcy lat. Zaczynając od określonego stanu i dalej, coraz bardziej i bardziej jesteśmy go świadomi i zaczynamy wbrew niemu rozwijać miłość i związek między nami. Okazuje się, że z jednej strony rozwijamy egoizm w dół (niebieska linia na rys.) z drugiej strony zgodnie z tym rozwijamy plus (czerwona linia na rys.).

W rezultacie osiągamy bardzo poważne przeciwieństwo pomiędzy plusem i minusem (zielona linia na rys.), które daje nam właśnie efekt ogromnej miłości.

Przy czym, w każdnym momencie nie możemy rozwijać się w plusie, jeśli nie idziemy w minusie. Dlatego nasze postępy naprzód zawsze odbywają się, jako wzloty i upadki.

Z lekcji w języku rosyjskim, 06.08.2017

Kategorie: Praca duchowa

 Pytanie: Czy każdy człowiek ma punkt w sercu, czy nie?

Odpowiedź: Tak. Ale są ludzie, którzy odkryją ten punkt w sercu dopiero za 200 lat, a są tacy, którzy już dzisiaj mogą to odkryć.

Nie wiemy, kiedy punkt odkryje się, dlatego rozpowszechniamy naszą metodę, nie narzucając jej, bez żadnej presji. Kto chce, w kim to odzywa się, ten przychodzi i studiuje.

Z lekcji w języku rosyjskim, 28.08.2016

Kategorie: Praca duchowa

 Pytanie: Od czego rozpocząć drogę duszy, życie duchowe?

Odpowiedź: Od wirtualnych lub stacjonarnych studiów na naszych kursach. A potem, rozpoczynając postęp w procesie studiowania, poczujesz, że jest ci potrzebna grupa.

Pytanie: Dlaczego pewny Pan jest, że bez grupy nie można rozwijać się? Spotkałem wielu ludzi, którzy twierdzą, że z powodzeniem praktykują Kabałę bez grupy. Nawet Baal HaSulam nie pisał o tym, przecież on nigdy nie miał grupy.

Odpowiedź: O potrzebie grupy napisane jest w tysiącach artykułów, przy czym wcale nie współczesnych kabalistów. Oni pisali o grupie na przestrzeni wielu wieków i do tego bardzo wyraźnie. Po prostu nie jesteś zaznajomiony z materiałami źródłowymi, wymyślasz coś własnego i myślisz, że to jest Kabała.

Pytanie: Rabasz miał jednego nauczyciela – swojego ojca, Baal HaSulama. Jaka droga do Stwórcy jest  krótsza: w grupie, gdzie jest optymalna liczba dziesięciu osób, czy jeden-na-jeden z mądrym nauczycielem?

Odpowiedź: Baal HaSulama miał grupę uczniów, wśród których był Rabasz. A następnie również Rabasz organizował grupę, w której ja się uczyłem i inni uczniowie.

Po jakimś czasie, po rozpoczęciu nauki u Rabasza spytałem go, co jest mi potrzebne do dalszego postępu, i on odpowiedział: „Nie pomoże ci nic, konieczne jest, aby zebrać grupę”.

Rzecz w tym, że jego grupa składała się z kilku starszych mężczyzn, z którymi on uczył się jeszcze u Baal HaSulama. Ta grupa nie była dla mnie. Dlatego zacząłem organizować młodych ludzi i dawać im lekcje. Tak została utworzona nowa grupa.

Niemożliwe jest studiowanie Kabały bez grupy. Bez niej nic nie zrozumiesz, a już na pewno nic nie osiągniesz!

Z lekcji w języku rosyjskim, 30.10.2016

Kategorie: Nauka Kabały, Praca duchowa

  Pytanie: Taka właściwość człowieka jak sumienie – to wskaźnik tego, że człowiek w jakimś stopniu jest naprawiony?

Odpowiedź: Z punktu widzenia Kabały żadne sumienie nie istnieje. Wszystko zbudowane jest tylko na wstydzie. Mówiąc: „Gdzie jest twoje sumienie?”, chcemy powiedzieć: „Ja ci nie wstyd?!”.

Pytanie: Jak reagować na to, że właśnie bliscy ludzie często nas obrażają i sprawiają nam ból? Jak radzić sobie z emocjami, z silnymi uczuciami? Czy w odpowiedzi należy obrażać się?

Odpowiedź: Przełącz się na Stwórcę. Nikt ci nie sprawia bólu, oprócz Niego, ale On działa poprzez bliskich.

Pytanie: Jaka jest najważniejsza właściwość duchowego postępu?

Odpowiedź: Najważniejszą właściwością duchowego postępu jest wytrwałość i cierpliwość.

Pytanie: Jak Pan sobie radzi ze zmianami nastroju?

Odpowiedź: Trzymam się za jedyny cel w życiu – nie tracić więzi ze Stwórcą. Dlatego wszystkie moje nastroje i stany oceniam jako jeszcze większy rozwój wokół tego związku.

Pytanie: Czy uczucia zależą od duchowych upadków i wzlotów?

Odpowiedź: Duchowe upadki i wzloty pomagają prawidłowo sformować nasze uczucia. Przecież jeśli w upadku odczuwam gorycz, słabość, to jednocześnie z tym odczuwam radość, dlatego że z upadku odczuwam już przedsmak, jaki będzie mój wzlot, wzniesienie. Dlatego jedno wpływa na drugie, ale nie formuje samego uczucia.

Pytanie: Studiuję Kabałę, i moja żona czeka, kiedy nastąpią zewnętrzne zmiany: ja stanę się ustępliwy, dobry, spokojniejszy. Czy tak się stanie? Czy mój rozwój nie jest związany z moim zewnętrznym emocjonalnym stanem?

Odpowiedź: Powiedz żonie, że wkrótce to się wydarzy.

Z lekcji w języku rosyjskim, 13.08.2012

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

  Pytanie: Czy kabalista miewa załamania psychiczne, emocjonalne przeciążenia? Jak on radzi sobie z nimi?

Odpowiedź: Powiem otwarcie: kabalista – to zwykły człowiek, który dzieli swoją egzystencję na dwie części: zwierzęcą i duchową.

W swojej zwierzęcej części kabalista musi robić to, co jest niezbędne jego ciału. Dać mu jeść, seks, rodzinę, wiedzę, sławę, zawiść, zazdrość, to jest wszystko, co jest potrzebne ciału do jego normalnego funkcjonowania, aby iść naprzód do wyższego świata.

Kabalista powinien nie tylko nasycać swoje zwierzęce pragnienia (jedzenie, seks, rodzina), ale także uczyć się innych nauk, dbać o siebie materialnie, aby nie upaść na ręce społeczeństwa. W powszednim życiu – jest to zupełnie zwykły człowiek. Kabaliści nie są prostymi ludźmi.

Jedyne, co można po nim zobaczyć: to, to że całe jego życie jest podporządkowane tylko wypełnianiu swoich duchowych obowiązków.

Z lekcji w języku rosyjskim, 03.09.2017

Kategorie: Praca duchowa

  Pytanie: Czy wewnętrzna pustynia – to stan towarzyszący każdemu człowiekowi, czy nie wszystkim?

Odpowiedź: Są ludzie, u których egoistyczne pragnienie rozwinęło się tak bardzo, że zaczynają odczuwać niezadowolenie ze swojego życia.

Jest to takie uczucie, jakby człowiek znajdował się na pustyni. I on chce sprawdzić, dlaczego tak się dzieje. Czy istnieje tutaj jakiś cel, wyższy program? Dlaczego odczuwa on taką suszę, pustkę w życiu, z którego nie wyrastają żadne płody?

On mówi sobie, że trzeba sprawdzić, co to za pustynia jest w nim. I to oznacza, że ucieka na pustynię, jak nasi praojcowie – szuka celu i nie znajduje go. On jeszcze głębiej pogrąża się w wewnętrzne wyjaśnienia, starając się zrozumieć, dlaczego czuje taką pustkę w życiu i nie może nic zrobić.

Jest to stan pustyni, w którym on szuka źródeł wody – studni, jak kiedyś Abraham lub Izaak. W Torze jest wiele opowieści o studniach, które są tak potrzebne na pustyni. Wszakże, jeśli człowiek odczuwa suchość życia i nie ma niczego, aby ożywić swoją duszę, to jest zmuszony znaleźć źródło z żywą wodą, to znaczy wyższą siłę zdolną odpowiedzieć mu, jaki jest cel jego życia, jego istota i sens.

On szuka, jaka siła stworzyła te dwa stany: suszę i wodę, to znaczy egoizm i pragnienie miłości, zło i dobro. A wyjaśniając, że one pochodzą z jednego źródła, zastanawia się, jak coś takiego może być. Przecież ludzie wierzyli, że istnieją dwie siły: zła i dobra. I nawet sam Abraham, kiedyś w Starożytnym Babilonie tworzył bożki, z których połowa była zła, a połowa – dobra.

Właśnie dzięki temu, że on wyrusza na pustynię i wykopuje tam studnie, on w ten sposób znajduje środkową linię. Środkowa linia – to ta sama wyższa siła, która przynosi zarówno suszę, jak i wilgoć. Na tym polega odpowiedź na poszukiwanie człowieka: odczucie suszy i pustyni jest dane po to, aby szukać i znaleźć wyższą siłę, która jest źródłem obu zjawisk.

Pytanie: Jak znaleźć na pustyni wyższą siłę?

Odpowiedź: Właśnie w wyniku tego, że człowiek odczuwa suszę i absolutną pustkę życia, on odkrywa wyższą siłę.

Pytanie: Dlaczego właśnie na pustyni?

Odpowiedź: Człowiek musi odpowiedzieć na pytanie, dlaczego jest taka suchość w jego duszy. I wtedy on znajduje studnię z żywą wodą, która znajduje się właśnie na pustyni.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z rozmowy o nowym życiu, 28.11.2017

Kategorie: Praca duchowa

  Pytanie: Istnieje punkt w sercu i jego świat, oraz egoizm i jego świat. Czy istnieje między nimi punkt zetknięcia?

Odpowiedź: Nie. To jest właśnie poważna izolacyjna warstwa między naszym i Wyższym światem. Nasz świat – jest światem działań, zarządzanym z góry. A Wyższy świat – to świat sterowania wszechświatem. Musimy nauczyć się, jakie mogą być połączenia między tymi dwoma światami.

Punkt w sercu człowieka prowadzi go do poznania wyższego zarządzania. On nie ma odniesienia do egoizmu, ale wyciąga nas z niego i podnosi nad nim. On znajduje się wewnątrz egoizmu. Musi zostać wyciągnięty z egoizmu, wzniesiony ponad nim i doprowadzony do połączenia z Wyższym światem.

Z programu TV „Ostatnie pokolenie”, 16.08.2017

Kategorie: Praca duchowa

  Pytanie: Czym jest „pustynia”, znajdująca się wewnątrz człowieka?

Odpowiedź: Pustynia wewnątrz człowieka – jest to jego egoistyczne pragnienie, którego nie można naprawić natychmiast. Ale człowiek musi przyjść na tę „pustynię” i próbować w niej żyć, aby wejść z niej w „ziemię mlekiem i miodem, płynącą”.

Dlatego nasi praojcowie zaczynali od pustyni: Abraham poszedł na pustynię, zszedł do Egiptu, wrócił do Beer-Szewy itd. Izaak, Jakub – całe ich życie było związane z pustynią. Mojżesz ucieka z domu faraona i spotyka się na pustyni z Jetro, przekracza pustynię.

Oczywiście, tutaj więcej mówi się o działaniach duchowych niż o materialnych. Ale to miało miejsce także w materii, zgodnie z istniejącym prawem; że każda duchowa siła musi raz dotknąć swojej materialnej gałęzi i odcisnąć ten sam porządek w świecie materialnym.

Dlatego musimy zrozumieć, czym jest pustynia i jak można ją przekształcić w kwitnącą, żyzną ziemię, jak napisano w Torze. I to nie zależy od przeniesienia się w inne miejsce, jak w naszym świecie. Zmiana miejsca w duchowym oznacza zmianę moich wewnętrznych właściwości.

„Miejsce” w sensie duchowym – to wewnętrzne pragnienie człowieka. I jeśli moje wewnętrzne pragnienie jest jak pustynia, to ja w niej żyję. A jeśli moje pragnienie jest jak brzeg morza lub ogród, to żyję w ogrodzie. Wszystko zależy od tego, jak człowiek naprawia swoje wewnętrzne właściwości. Na podstawie tego należy rozumieć to, co zostało powiedziane w Torze.

Tora opisuje proces, który ma miejsce wewnątrz człowieka, który przechodzi z wewnętrznego stanu pustyni pełnej skorpionów i węży, do kwitnącej ziemi. Po czterdziestoletniej naprawie w wędrówkach po pustyni przychodzimy na ziemię mlekiem i miodem płynącą.

Pytanie: Okazuje się, że pustynia – to zło?

Odpowiedź: Pustynia – to nie zło, jest to początkowy stan, z którego zaczynamy swój rozwój zarówno wewnętrzny, jak i zewnętrzny.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z rozmowy o nowym życiu, 28.11.2017

Kategorie: Praca duchowa