Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Pytanie: Czym możemy napełnić bliźniego? Co możemy mu dać?

Odpowiedź: Dla bliźniego możemy zrobić tylko jedno – on dąży do duchowego wzniesienia, i tego mu życzymy i chcemy mu w tym pomóc.

Nie muszę zabierać go do restauracji! Powinienem mu pomóc w duchowym podniesieniu, ponieważ tego pragnie. To wszystko czego chcę. Dlatego jesteśmy razem.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

W jaki sposób odbywa się duchowe wzniesienie? Podnoszą mnie ze stopnia Malchut na stopień Biny, ale ja na razie nie jestem na stopniu Biny, dlatego odczuwam to jak pustkę. Mam tutaj wybór: wrócić z powrotem do Malchut, to będzie prawdziwym upadkiem, ponieważ zlekceważyłem możliwość daną mi przez Stwórcę.

Stwórca ujawnił mi pustkę jako część wyższego stopnia, zapraszając mnie do wzniesienia się do niego. A ja nie chciałem tam pozostawać, żeby później móc wspiąć się jeszcze wyżej.

Odmawiam postępu, uciekając od uczucia pustki, proszę Stwórcę, aby opuścił mnie z powrotem do zwykłego życia. Albo pozostaję w pustym miejscu i zaczynam się w nim osiedlać. To znaczy, chcę odkryć, że to miejsce jest puste tylko w stosunku do moich egoistycznych pragnień, ale nie w stosunku do pragnienia obdarzania.

To tak jakbym zamykał jedno okno na ekranie i chciałbym zobaczyć siebie w nowym oknie, w świetle obdarzania. Wtedy zaczynam postrzegać przyszły świat. Dlatego wszystkie stany spustoszenia są nam dane po to, aby właściwie je wykorzystać: przez wiarę ponad wiedzę, siłą Biny ponad Malchut, abym zechciał pozostać w tym stanie i istnieć w nim.

To jest wejście do duchowości. Otrzymujemy takie zaproszenia od Stwórcy codziennie wiele razy, ale nie lubimy ich. Przecież wcześniej mieliśmy jakieś poczucie życia, a teraz ogólnie jest tylko jedna pustka. Nie rozumiemy, że przez tę pustkę Stwórca chce przenieść nas w duchowy świat, na wyższy stopień.

W takich stanach spustoszenia musimy zwrócić się do Stwórcy i poprosić o wypełnienie tej pustki Jego wielkością, dając nam radość z przybliżania się do Niego.

Oznacza to, iść wiarą ponad wiedzę, to znaczy, odczuwać przewagę właściwości i działań obdarzania Biny, zamiast właściwości działań Malchut danych nam od urodzenia. Chcę odkryć w sobie właściwości obdarzania, odkryć w sobie Stwórcę.

Dlatego, kiedy czujemy pustkę, musimy prosić Stwórcę, aby odkrył się w tej pustce. Jeśli poprosimy razem, to na pewno odniesiemy sukces. Jest to najkrótszy i najbardziej bezpośredni sposób do odkrycia Stwórcy.

Gdy czuję radość zbliżając się ze Stwórcą, to muszę całe osiągnięte napełnienie: uczucie radości, obdarzania, zaufania – skierować na Stwórcę. Wtedy przekształcam swój stan w duchowe kli, przenosząc całe otrzymane wcześniej napełnienie w brak, w narzędzie (kli) dla obdarzania Stwórcy.

Zawsze, kiedy podnosimy się po stopniach, poprzednie napełnienie przekształca się w niedostatek. Tak dzieje się podczas każdego wzniesienia.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”, 08.09.2021

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Znajdujemy się na końcowym etapie ogólnej naprawy, która nazywa się „ostatnie pokolenie” i dlatego musimy się nawzajem obudzić. W przeciwnym razie natura będzie z dnia na dzień zwiększać na nas presję, pokazując, że znajdujemy się w bardzo poważnym i niebezpiecznym procesie.

Jesteśmy rozpieszczeni i nie rozumiemy, że wystarczy niewielka zmiana w przyrodzie, abyśmy zaczęli umierać z głodu, palącego upału i katastrofalnych powodzi.

Nie wiemy jeszcze, jakie sprawdziany szykuje dla nas natura, abyśmy mogli się trochę nauczyć. Gdyby tylko trzeba było nas złamać, byłoby to łatwo zrobić. Ale Stwórca tego nie chce, On robi wszystko, aby nas nauczyć.

Poprzez trudności materialne On pomaga nam wyjaśnić, za pomocą jakich wewnętrznych zmian w sobie możemy wznieść się ponad fizyczne cierpienie. Budując duchową sieć połączeń na tym, co dzieje się na płaszczyźnie materialnej, będziemy się coraz bardziej budzić i ujawniać to, co dzieje się w ogólnym systemie.

Pożary, powodzie, ekstremalne upały – to reakcja natury na to, co dzieje się w relacjach między ludźmi. I dlatego żeby doprowadzić wszystko do porządku, wystarczy nawiązać między nami odpowiednie połączenia. Im bardziej się jednoczymy, tym bardziej łagodzimy stosunek Stwórcy do nas i przejawiamy te same formy w pozytywny sposób.

Zamiast powodzi otrzymamy dużo wody do pożytecznego użytku, a zamiast pożarów – ciepło, i nawet wirusy staną się przydatne. Możemy sprawić, by wszystkie zjawiska były korzystne, wszystko zależy tylko od naszego stosunku do natury.

Z lekcji na temat „Narodziny i karmienie”, 30.07.2021

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kryzys, globalizacja, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 7

Pytanie: Jak możemy stworzyć sztuczny szablon relacji, który zmusi nas prosić, abyśmy rzeczywiście mogli poczuć przyjaciół?

Odpowiedź: Więcej rozmawiajcie i komunikujcie się między sobą. Możecie nawet zapisywać to, o czym mówicie. I stopniowo rozwinie się wspólny język. Zaczniecie lepiej rozumieć jeden drugiego, i w taki sposób zbliżycie się do siebie nawzajem duchowo, serdecznie. Wszystko z tego będzie pochodzić. Zaczniecie odczuwać Stwórcę. Tak że trzeba nad tym pracować.

Pytanie: A czy można naszkicować jakiś schemat, który chcielibyśmy wypełnić?

Odpowiedź: Możecie zawrzeć między sobą umowę o poręczeniu, a następnie ją wypełniać. I za każdym razem poprawiać tę umowę, czynić ją coraz bardziej i bardziej progresywną. Proszę zróbcie to!

Jesteście dorosłymi ludźmi i musicie zrozumieć, w jakim stanie znajdujecie się, do czego powinniście dojść i krok po kroku budować swoje zbliżenie we właściwym stanie.

Jest to poważna praca zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet. A Stwórca pomaga nam tym, że oddala,  rozdziela nas, tym samym przyczyniając się do zjednoczenia. I w tą i w drugą stronę: trochę plus, nastepnie trochę powiększa minus. Potem jeszcze większy plus, niż minus, a następnie jeszcze większy minus, niż plus. I tak idziemy, stopniowo rozhuśtywając amplitudę.

Z lekcji nr 7 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 4

Pytanie: Jeśli przyjaciel nie wnosi do grupy ducha radości, to czy on nie pracuje?

Odpowiedź: Tak, on nie troszczy się o grupę, nie myśli o swoich przyjaciołach. Właściwy stosunek do przyjaciół, w pierwszej kolejności polega na tym, aby podnieść ich na duchu.

Pytanie: Jeśli przyjaciel przyznaje się, że teraz nie zazdrości nikomu w dziesiątce, jak może postępować dalej? Jak grupa może mu pomóc?

Odpowiedź: Należy, jak to się mówi, wziąć go w obroty. Tutaj nic nie możesz zrobić. Dać mu przykład, porozmawiać, coś jeszcze zrobić.

Musicie ciaśniej się zbliżyć. Im więcej będziecie pracować między sobą, tym bardziej to na niego będzie wpływać i zobaczycie jeszcze, jakim on się stanie.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 08.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 6

Pytanie: Jeśli widzę wkład przyjaciół, ich pracę, czy to oznacza, że jest to poręczenie? Czy moim zadaniem jest je zobaczyć?

Odpowiedź: Jeśli jest już poręczenie, to znaczy że realizujecie je. Jeśli znajdujecie się we wzajemnym wsparciu, anulujcie każdy siebie w odniesieniu do wspólnego celu, formujecie ten wspólny cel, to jest właściwość wzajemnego obdarzania, wzajemnego połączenia, zaczniecie w nim stopniowo odczuwać Stwórcę.

Wzajemne poręczenie – to kli/naczynie, w którym rozwijamy się, możemy poczuć Stwórcę w stopniu naszego wzajemnego zjednoczenia. Dlatego Stwórca mówi: „Wy budujecie Mnie”.

Pytanie: Jakie są praktyczne warunki budowy naczynia poręczenia?

Odpowiedź: Gdy w swojej grupie, fizycznej lub wirtualnej, próbujecie stworzyć takie warunki, które istnieją w duchowym naczyniu (kli) pomiędzy pragnieniami, intencjami, to tym tworzycie kli, to znaczy duszę.

Powinniście więcej myśleć o tym, omawiać między sobą, aby przybliżyć ten temat.

Poręczenie jest konieczne właśnie po to, aby każdy pokazywał drugiemu wielkość właściwości obdarzania, na ile jest to ważne, potrzebne, i jak bardzo trzeba się bać upadku w egoizm.

Z lekcji nr 6 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 5

Pytanie: Być na porannej lekcji, czy to znaczy przyjść do Domu Stwórcy?

Odpowiedź: Nie, to po prostu znajdować się w jakimś mechanicznym połączeniu.

Domem Stwórcy nazywa się kli/naczynie, które składa się z różnych egoistycznych części, które chcą być ze sobą połączone razem, aby Stwórca się w nich odkrył. Wtedy to kli można nazwać Domem Stwórcy.

Z lekcji nr 5 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 08.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Nieprawidłowo wyobrażamy sobie nieskończoność, jako jakiś rodzaj nieskończonej przestrzeni. Ale nieskończoność w świecie duchowym oznacza nieograniczone napełnienie. Jest to stan, w którym wszystkie nasze pragnienia, same w sobie ograniczone, naprawiane są na obdarzanie.

Dziesięć sfirot – to nieskończoność, 125 stopni duchowych – to nieskończoność. W świecie duchowym wszystko jest nieskończone. Tylko w celu, abyśmy mogli ustalić naszą postawę, duchowość jest podzielona na dziesięć sfirot, 125 stopni w każdym świecie itd.

Cały ten podział istnieje tylko w stosunku do nas, ale w rzeczywistości każda duchowa jakość jest nieskończona. Bez względu na to, jakiej właściwości dotykam, za nią odkrywa się Nieskończoność.

W istocie całe stworzenie – to HaWaJaH, pięć etapów. Ale kiedy to HaWaJaH chce upodobnić się do Stwórcy, zaczyna dzielić się coraz bardziej, coraz więcej, więcej… I dlatego staje się nieskończone.

Gdyby Malchut świata Nieskończoności przyjmowała światło w takiej formie, w jakiej została stworzona, byłoby to po prostu HaWaJaH. Ale ponieważ nie może otrzymać światła za jednym razem, musi pracować w odwrotnej formie do pierwotnej, całe stworzenie rozdziela się do nieskończoności.

Nieskończoność nie jest miarą liczbową, lecz jakościową. W naszym świecie nie istnieje takie pojęcie nieskończoności, dlatego my jego nie rozumiemy. Do tego można tylko „przyjść i przekonać się”. Nawet jeśli w naszym świecie spróbujesz wniknąć głębiej w jakieś pojęcie, spróbować czegoś, to w nim zacznie odkrywać się nieskończona ilość smaków.

Stworzenie absolutnie nie jest ograniczone granicami tego świata, które ustalamy w naszych narządach percepcji. Postrzegamy wszystko w swoim pragnieniu otrzymywania przyjemności, które rysuje nam wyimaginowaną, ograniczoną rzeczywistość, celowo uproszczoną w taki sposób, abyśmy mogli w niej jakoś istnieć ze swoim prymitywnym, egoistycznym zrozumieniem.

Ale jak tylko rozbijemy tę skorupę, to zrozumiemy, czym jest Nieskończoność. Nieskończoność odkrywa się w naszej percepcji, wtedy sami stajemy się nieskończeni. Wtedy rozumiem, że wszystko jest nieskończone, ponieważ sam jestem nieskończony, i moja percepcja jest nieskończona, dlatego nie ma w tym nic trudnego.

Z lekcji „Nauka dziesięciu sfirot”, 27.03.2018

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Struktura Wszechświata

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 7

Pytanie: Im bardziej tworzymy między nami pustą przestrzeń, tym bardziej Stwórca jest gotowy ją zapełnić. To, co Go przyciąga, to radość od naszego pragnienia? Stwórca chce nam pomóc podnieść się po stopniach duchowej drabiny? Tak stajemy się Jego partnerami?

Odpowiedź: Tak, ale musimy jeszcze dodać, że pustą przestrzeń między sobą, nie my tworzymy, a Stwórca, i On ją zapełnia.

Stwórca robi wszystko, co jest nam potrzebne, abyśmy uświadomili sobie charakter tej przestrzeni, zrozumieli, co powinniśmy zrobić, w oparciu o poczucie pustki. W taki sposób popycha nas do uświadomienia sobie oddalenia między nami, do tego, co powinniśmy naprawić.

Pytanie: Stwórca ma dwie ulubione gry: zabawa w chowanego i w berka. Jak można to wszystko przekształcić na korzyść grupy?

Odpowiedź: I dlatego też grajcie w te gry. Macie rację, Stwórca albo zbliża się, albo oddala. Działajcie odpowiednio. Uczcie się od Niego, tak jak On działa, w taki sposób sami działajcie.

Z lekcji nr 7 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 6

Pytanie: Czy dziesiątka powinna odnawiać i potwierdzać poręczenie dla siebie nawzajem?

Odpowiedź: Przyjaciele powinni stale troszczyć się o to, aby wszystkie dobre uczynki były odkryte w dziesiątce, dlatego że to pobudza także wszystkich innych do działania w ten sam sposób.

Powinniście zadbać o wkład w grupę i nie wymagać niczego od przyjaciół, a postarać się zrobić tak, aby oni zrozumieli, jak powinni odnosić się do grupy. Głównie dotyczy to wzajemnego poręczenia.

Pytanie: Jak pokazać przyjacielowi poręczenie?

Odpowiedź: Stwórca potrzebuje tylko jednej rzeczy – abyś kochał przyjaciół, i przez tą miłość mógł przenieść swoją miłość do Niego.

Między tobą i Stwórcą znajdują się przyjaciele. Oni mogą przekazać twój stosunek do Stwórcy tylko w takim stopniu, w jakim ich kochasz, jesteś z nimi związany. Tak więc działaj.

Z lekcji nr 6 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie