Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Pytanie: Czy można powiedzieć, że anulowanie samego siebie jest skróceniem punktu w sercu?

Odpowiedź: Nie. To nie jest skrócenie punktu w sercu, a mojego egoizmu. Punkt w sercu pozostaje punktem. Dzięki niemu, dążę do Stwórcy.

Pytanie: Czy skracamy nasz egoizm każdego dnia na nowo, czy przechodzimy przez ten proces jednorazowo?

Odpowiedź: Pracujemy nieustannie nad swoim egoizmem i skracamy go. A potem będziemy go poprawnie stosować. Dzieje się tak podczas całej naszej drogi, do pełnej naprawy ego. Nie mamy z czym więcej pracować.

Mamy egoizm i siłę światła – siłę Stwórcy, za pomocą której możemy jakoś zmienić egoizm, jego formę, zawartość, sposób wykorzystania i tak dalej.

Jak pracować z egoizmem z pomocą Wyższego Światła, z pomocą Stwórcy – to jest przedmiotem studiowania nauki Kabały.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Pytanie: Powiedział Pan, że nie ma Stwórcy, że Stwórca – to właściwość najwyższego zjednoczenia, obdarzania. Jeśli nie ma Stwórcy, to do kogo się modlimy?

Odpowiedź: W zasadzie nie modlimy się do kogoś, chociaż tak to wyrażamy słowami. Wznosimy ponad siebie właściwość obdarzania, więzi, miłości i staramy się wznieść sami ponad siebie.

Wyobrażam sobie jakby wyższy stopień i staram się do niego podnieść. To jest prawdziwa modlitwa, zwrócenie. Dlatego modlitwa nazywa się „tfila”, „leitpalel” – to znaczy „osądzać siebie samego”, wznosić się ponad siebie, czuć, kim jestem i kim powinienem być.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Zdarzają się długie okresy naszego rozwoju duchowego, gdy wydaje się, że nic nie robimy, nie możemy poruszać się ani do przodu, ani do tyłu. Ale przynajmniej automatycznie uczestniczę w lekcjach i to też jest ruch naprzód.

Oznacza to, że daję możliwość Wyższemu Światłu, Stwórcy, aby na mnie wpływał. Robię, ile mogę, nic nie można z tym zrobić. Są też takie stany senności, kiedy działamy automatycznie, i nie możemy nic na to poradzić.

W rzeczywistości możemy to zmienić! To zależy od grupy, od środowiska. Dlatego najważniejszą rzeczą jest, aby postarać się postrzegać swoją grupę jako wyższy stan. I jeśli chcę wznieść się o stopień wyżej, to muszę włączyć się w ten stan z grupą.

Wtedy zobaczę, że grupa jest jeszcze wyżej, i ja będę się wznosić jeszcze wyżej. Oznacza to, że za każdym razem jakby podciągam sam siebie: czuję grupę jak coś wyższego, podciągam się do grupy, włączając się w nią.

Tak jak pełznie gąsienica, cały czas podciągając swoje części jedną po drugiej. Również muszę tak robić: grupa jest przede mną i ja podciągam się do niej. Podciągnąłem się i widzę, że jeszcze jest to możliwe, ponieważ grupa jest jeszcze wyżej – i ja jeszcze podciągam się itd.

Oznacza to, że cała nasza droga do góry polega na tym, żeby ciągle scalać się, łączyć się, sklejać się z grupą. Nie potrzebuję niczego więcej, nie mam żadnych innych środków do duchowego wznoszenia się.

Wyobraź sobie wyraźnie ten obraz to zobaczysz, że wszyscy mamy wspaniałą możliwość dla duchowego wzniesienia.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Pytanie: Co to jest za działanie – włączyć się w pragnienia innego? Skoro jesteśmy stworzeni egoistami, czy możemy uchwycić coś poza naszym egoizmem, to jest pragnienie drugiego?

Odpowiedź: Nie jesteśmy stworzeni egoistami. Początkowo zostaliśmy stworzeni w jednym pragnieniu, które następnie zostało rozbite, dlatego aby odkryć Wyższą Siłę, osiągnąć ją, upodobnić się do niej.

Fragmentaryczne kawałki, na które się rozpadliśmy i które znajdują się w przeciwieństwie do siebie nawzajem, oddaleniu i nawet nienawiści, są u każdego z nas. Każdy z nas postrzega tylko siebie i nie chce postrzegać innych, a jeśli tak, to tylko dla własnej korzyści.

I właśnie ze stanu, przeciwstawnego temu, z którego upadliśmy, musimy podnieść się z powrotem do naszego pierwotnego stanu. To jest to, co się z nami dzieje.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Anulowanie przed przyjaciółmi jest dla nas najbardziej podstawowym, fundamentalnym, ważnym, ale bardzo niezrozumiałym tematem. Do końca drogi za każdym razem będzie się on przejawiać między nami w coraz to nowych osobliwościach do takiego stopnia, że nawet nie będziemy rozumieć, skąd to wszystko się bierze, że raz za razem muszę się anulować przed przyjaciółmi i włączyć się w nich do całkowitego zatracenia się w nich.

Tylko w ten sposób będę przybliżać się do Stwórcy. Dlatego właśnie mówi się, że Stwórca stoi za przyjaciółmi. Jest to wielkim aktem Stwórcy, że On stworzył taki środek, za pomocą którego możemy Go zrozumieć, przybliżyć się do Niego, odkryć Go. On stworzył dla nas taką możliwość: jednocząc się z przyjaciółmi i anulując się przed nimi, włączając się w nich, możemy w ten sposób przybliżyć się do Stwórcy.

W zasadzie jest to jednym i tym samym, dlatego że w stosunku do Stwórcy nie możemy nic zrobić, w żaden sposób. A Stwórca stworzył dla nas takie środowisko, w stosunku do którego możemy wykonywać pracę anulowania swojego egoizmu. Przy czym mogę wyraźnie w działaniu widzieć i poczuć, na ile przybliżam się do nich sercem, uczuciowo, bardziej ich czuję, bardziej rozumiem. Wystarczy, że zrobię to nawet w swojej małej grupie, aby po udanej, poprawnej pracy poczuć Stwórcę i rozpocząć pracować w grupie z nowymi uczuciami, pragnieniami, danymi, właściwościami, siłami.

Dlatego grupa przyjaciół nie jest czymś zbytecznym, postronnym. To nie przypadek, że na świecie jest nas tak wielu. Na tym właśnie polega podstawowe działanie Stwórcy, że On stworzył nie po prostu człowieka, ale uczynił tak, aby człowiek mógł być w otoczeniu innych ludzi i mógł się z nimi kontaktować, zaczął odczuwać, jak bardzo jego egoizm ich potrzebuje i jak on może zamienić swój stan w stosunku do nich na to, aby oddać całego siebie im, swojej dziesiątce.

Na tym polega nasze najważniejsze zadanie – możliwość zdobycia duchowej właściwości od samego zera, od najmniejszego aż do całkowitego połączenia, scalania ze wszystkimi i ze Stwórcą. Wszystko to spełnia się tylko poprzez połączenie w małej grupie i potem z coraz większą liczbą ludzi, aż w taki stan wejdzie cała ludzkość. Dlatego nie jest to po prostu anulowanie przed przyjaciółmi, ale także włączenie w nich. To nasz egoizm powinien zostać anulowany, a w zamian z niego musi powstać przeciwna właściowość, siła: obdarzanie, miłość, więź, wzajemne włączenie, zjednoczenie, scalenie itd.

Wszystko jest tak zbudowane, żebyśmy w naszym zjednoczeniu znaleźli wewnętrzne właściwości tej jedności, i to będzie nazywać się przejawem Stwórcy człowiekowi. Najważniejszą rzeczą jest poczucie ważności grupy, konieczności zjednoczenia. Bez tego nie możemy w żaden sposób zrobić ani jednego kroku w kierunku Stwórcy. Odbywa się to tylko z centrum grupy, z naszego połączenia.

W przeciwnym razie nie będziemy w stanie doświadczyć tych uczuć, tych właściwości, z którymi musimy przyjść do Stwórcy, aby skontaktować się z Nim, z właściwością obdarzania i miłości. Ta właściwość wypełnia wszystko, ale my jej nie czujemy, bo jesteśmy jej przeciwieństwem.

Jak możemy nastroić się na postrzeganie tej właściwosci oddawania i miłości? Wszystko to osiąga się w anulowaniu przed przyjaciółmi. Przy czym nie jest to zwykłe anulowanie, ale kreatywne. Wszakże muszę anulować siebie, aby zbliżyć się do nich, scalić się z nimi, aby nasze zjednoczenie przejawiło się nam jako właściwość Stwórcy, właściwość obdarzania. To właśnie nazywa się: „Wy stworzyliście Mnie”, jak mówi Stwórca.

Zbliżamy się do siebie nawzajem ze swojego egoizmu, robiąc na niego skrócenie. A po tym, jak skróciliśmy go, możemy zacząć rozszerzać go już w przeciwnym kierunku, w kierunku altruistycznego obdarzania, ale z tą samą siłą, w jeszcze większym stopniu.

Tutaj musimy zrozumieć, jak mamy pracować z tym egoizmem, z którym zostaliśmy pierwotnie stworzeni, i jak dokonać jego inwersji, to znaczy skierować go w stronę właściowości połączenia i miłości, wznosząc się ponad sobą. Dzieje się to metodą wiary ponad wiedzą, kiedy właściwość Biny, właściwość obdarzania, będzie wyżej właściwości otrzymywania, odczuwania, uświadomienia, i najważniejsze dla nas jest być w obdarzaniu.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad sobą”. Lekcja nr 1

Pytanie: Musimy zaspokoić pragnienie bliźniego, to znaczy naszego przyjaciela, dla jego dobra. Co oznacza „jego dobro”?

Odpowiedź: Nie wiem, co oznacza „jego dobro”. Ja tylko wiem, co sam chciałbym otrzymać. Właśnie to samo chcę dać przyjacielowi. I to wszystko.

Dlatego też właściwość miłości nie wymaga żadnych specjalnych wyjaśnień, jeśli ty nie zapominasz o tym, że kochać drugiego – oznacza odnosić się do niego, jak do siebie samego.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad sobą”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Pytanie: Nie jeden rok rozmawiamy już o tym, co to jest „obdarzanie”, „oddawanie człowiekowi czy Stwórcy”. Teraz mamy takie uczucie, że znajdujemy się w początkowym punkcie drogi. Chciałbym, abyśmy wszyscy zrozumieli to pojęcie obdarzania w jednakowy sposób, w przeciwnym razie zacznie się rozbieżność, i im dalej, tym większa.

O jakim obdarzaniu mówimy? Co to jest? W materialnym mogę dać każdemu przyjacielowi 100 rubli i wszystko będzie normalnie, a o czym tutaj mówimy?

Odpowiedź: Mówimy o tym, żeby pomóc każdemu z nas. A pomoc może polegać tylko na tym, żeby pomagać osiągnąć Stwórcę.

A osiągnąć Stwórcę możemy tylko wtedy, kiedy połączymy się razem jak można najbardziej zebrane kli (naczynie) – jak najwięcej części razem, z najsilniejszym możliwym połączeniem między wszystkimi częściami. To musimy zrobić.

Ale jeden bez drugiego nie może w żadnym wypadku. Nie możemy odkryć Stwórcy w nas samych. Mogę Go odkryć tylko przy dobrym połączeniu między mną i przyjacielem. Kiedy odnosimy się do siebie nawzajem w takiej mierze podobieństwa właściwości Stwórcy, wówczas Go odkrywamy.

Dlatego, po to aby odkryć Stwórcę, potrzebny jest oprócz mnie ktoś jeszcze, z kim będę miał taką wzajemną relację, że zacznę się do niego odnosić tak, jak Stwórca odnosi się do nas. W zasadzie to musimy zrobić.

Dlatego nasza praca jest czysto praktyczna. Nauka w żaden sposób nam tego nie zastąpi. Powinniśmy po prostu zmieniać nasze relacje i robić je bardziej podobnymi do właściwości Stwórcy. Wtedy będziemy nazywać się „człowiekiem” (Adam). Od słowa „edome” – podobny do Stwórcy.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Pytanie: Czy skrócenie jest pozycją obserwatora?

Odpowiedź: Nie. To nie jest pozycja obserwatora, a ograniczenie wykorzystania swojego egoizmu w imię czegoś. Musisz sobie wytłumaczyć i dokładnie wiedzieć, dlaczego i po co ograniczasz jego zastosowanie. Może się wstydzisz. Może masz z tego inną korzyść. Wszystko to należy dokładnie sformułować sobie.

Pytanie: Jak sprawdzić, na ile anuluję się przed przyjaciółmi, na ile mi się to udaje?

Odpowiedź: Nie możesz jeszcze tego zmierzyć, ale potem, na następnych stopniach, będziemy mogli już to wypełnić. Na razie powinniśmy anulować siebie. Cała praca zaczyna się od anulowania.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Pytanie: Jak mogę pomóc przyjacielowi poprzez modlitwę, jeśli modlitwa jest osądzaniem samego siebie?

Odpowiedź: Jest wiele rodzajów modlitwy. Prośba pochodzi od człowieka, gdy czuje, co powinien jeszcze w sobie anulować. Poza tym praktycznie nic więcej nie jest potrzebne.

W miarę tego, jak anulujemy siebie, przylegamy do grupy. Właśnie o to powinniśmy prosić – jak zrobić z siebie „zero”. Z tego zera zaczyna się nasza duchowa wspinaczka.

Pytanie: Czy po to należy siebie tak nastrajać?

Odpowiedź: Oczywiście! Nastrajać samego siebie na to, że anuluję się przed przyjaciółmi, bo ten stan Stwórca celowo nam posłał. To jest największa pomoc z Jego strony, kiedy nawet w egoistycznym stanie mam taki przykład, taką możliwość, aby być fizycznie w połączeniu z innymi, chociaż nie mam do nich absolutnie żadnych uczuć.

Muszę pracować nad moimi uczuciami, chcę być razem z nimi jedną całością, wewnątrz jednego pragnienia – dążenia do Stwórcy.

Inne ich pragnienia w zasadzie mnie nie interesują. Mogą być różne. Wszyscy mamy różne zawody, swoje rodziny, skłonności. A wspólne mamy jedno – chcemy poznać Stwórcę. Studiujemy metodę i zaczynamy coraz bardziej rozumieć, że tylko jednocząc się, możemy Go wspólnie osiągnąć. Dlatego jestem z przyjaciółmi.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 4

Niewątpliwie, wszystkie wydarzenia na świecie mają miejsce tylko dla kierunku ruchu do celu. I niewątpliwie wszystkie pandemie i wirusy pojawiają się w naszym świecie dlatego, aby popchnąć nas do realizacji tego celu.

Z pewnością moglibyśmy poruszać się do tego celu dobrą droga, jeśli sami wybierzemy ruch, cel i przyśpieszenie. Jeśli poruszamy się szybciej niż kij wyprzedzający nas od tyłu, gotowy nas uderzyć, to poruszamy się szybko do przodu.

W tym celu konieczne jest szybkie zebranie się razem, szybkie opanowanie stanu duchowego między sobą, i ujawnienie w nim Stwórcy.

Ludzkość w swoim postępie przechodziła różne etapy, dopóki nie przekształciła się w nowoczesne społeczeństwo, połączone między sobą i zaczynające ujawniać swoją całkowitą zależność od siebie nawzajem.

W naszych czasach ta wzajemna zależność przejawi się jeszcze bardzo wyraźnie i surowo: zobaczymy, że nie możemy istnieć bez siebie nawzajem. W jednym miejscu brakuje ropy i gazu, a w innym brakuje chleba, w trzecim elektryczności itp. Wszystko odkryje się tak, że ani jeden człowiek nie będzie mógł żyć bez innych ludzi.

Baal HaSulam napisał, że w rzeczywistości potrzebujemy całego świata. Tak więc przed nami będą interesujące odkrycia. Musimy wytłumaczyć światu, jak bardzo jesteśmy wzajemnie połączeni, aby nasze kroki do przodu były szybsze, dobre i bezbolesne.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 08.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Kryzys, globalizacja, Zdrowie