Stać się Człowiekiem

Pytanie: Kabaliści mówią: „Zadaniem człowieka jest tak istnieć, by nie mieć poczucia istnienia życia i śmierci. Jeśli to uczucie jest obecne, oznacza to, że jeszcze nie podniósł się nad swoim zwierzęcym poziomem, nie stał się jeszcze człowiekiem. Człowiek – to ten, który istnieje wiecznie i tak się czuje”. Czy tak to jest?

Odpowiedź: Jeśli człowiek nie czuje tego świata, to znaczy, że znajduje się o poziom wyżej. Jednak korzysta z całego tego świata w celu przejścia do duchowości.

A duchowy świat, to jest zjednoczenie między nami, gdy w naszej jedności odkrywamy wspólną, wzajemną siłę dobra i miłości, zwaną „Stwórcą“.

Pytanie: Co to jest za poziom – Człowiek?

Odpowiedź: Człowiek – to Adam, od słowa „edome”, „podobny do Stwórcy”. On jest podobny do Stwórcy we właściwości obdarzania i miłości. W tej mierze możemy mówić o tym, kto z nas i na ile jest człowiekiem.

Pytanie: Czy prawidłowo rozumiem, że człowiek, który osiągnął jakiś duchowy poziom umiera, a następnie znowu musi się narodzić w jakimś ciele?

Odpowiedź: Mówimy o pragnieniach i intencji, a nie o ciele.

Pytanie: Załóżmy, że kabalista umiera, potem rodzi się na nowo i przechodzi przez kilka etapów. Pierwszy etap, jak u każdego innego człowieka – to nieświadomy rozwój. Po kilku dziesiątkach lat szybko staje się kabalistą, a następnie już pomaga innym. Czy to prawda?

Odpowiedź: Bardzo prymitywnie. Wszakże istnieje „ibur neszamot”, separacja, wzajemne łączenie się dusz, ich przemieszczanie, połączenie, i dlatego nie można powiedzieć, że wszystko dzieje się w ten sposób. Wszystko jest o wiele bardziej skomplikowane, ponieważ to jest jeden system.

Jak tylko odrywamy się od ziemi (od naszego świata), natychmiast włączamy się w Wyższy Świat. A tam istnieją zupełnie inne stany. Nie ma jak w naszym świecie oddzielenia między duszami, kiedy wydają się one być rozdzielone ciałami. A kiedy nasze ciała, to znaczy ziemski egoizm nie istnieje, to powiązania między właściwościami obdarzania i miłości są zupełnie inne.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 14.01.2019

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi

Czy kabalista czuje strach przed śmiercią?

Pytanie: W jaki sposób prawidłowo odnosić się do śmierci?

Odpowiedź: Myślę, że najlepiej nie myśleć o śmierci, a myśleć o tym że istniejemy nieskończenie, wiecznie. Należy pracować nad tym, żeby ta wieczność i nieskończoność została przez nas osiągnieta, przynajmniej częściowo, jeszcze w tym życiu, w naszym materialnym stanie.

Przecież istniejemy po to, aby w ciągu naszego życia odkryć obdarzanie, miłość, jako środek dla osiągnięcia wieczności, doskonałości i Stwórcy – Wyższej Siły, która zarządza tym wszystkim. Na tym powinien polegać nasz ruch do przodu.

A myśleć o zwierzęcym życiu i śmierci nie należy… Należy sprawdzić siebie, czy naprawdę to mnie niepokoi. Jeśli cię niepokoi, to oznacza że jeszcze nie jesteś poważnie ukierunkowany na duchowe wartości.

Kiedy zajmujesz się duchowością, jesteś absolutnie obojętny na wszystko, co dzieje się z twoim ciałem: czy ono żyje, czy nie. Znajdujesz się lub pragniesz być w stanie z właściwością obdarzania i miłości.

Pytanie: Ale czy kabalista mimo wszystko zajmuje się swoim materialnym ciałem? Przecież to właśnie przez nie człowiek kontaktuje się z innymi ludźmi, którzy nie znajdują się jeszcze w duchowości. Gdyby nie miał tego ciała, nie mógłby komunikować się z uczniami.

Odpowiedź: Tak, kabalista troszczy się o ciało, ale tylko w minimalnym stopniu, co nazywa się warunkiem „koniecznym i wystarczającym”.

Pytanie: Czy kabalista nie myśli o tym, co stanie się z jego uczniami, rodziną po jego śmierci?

Odpowiedź: Rodzina jest zwykłą ziemską troską. A uczniowie to zupełnie coś innego. Musi przygotować ich do tego, aby pozostali z dobrym zasobem wiedzy i metody. Z nich należy organizować „laboratorium”, aby mogli testować siebie i poruszać się do przodu.

Pytanie: To znaczy, że kabalista czuje strach przed śmiercią ale nie egoistyczny?

Odpowiedź: To nie jest strach przed śmiercią, ale chęć pozostawienia po sobie świata, który będzie maksymalnie ukierunkowany na cel stworzenia a nie inaczej.

A co możesz jeszcze więcej zostawić? Wszyscy zbliżamy się do stanu, kiedy człowiek zacznie rozumieć, że można coś zostawić po sobie tylko w postaci dobrych uczynków. Te dobre uczynki są zapisywane na jego konto i stanowią jego poważną wygraną w życiu.

Pytanie: Czy dobrze rozumiem, dobre uczynki – to doprowadzić innych ludzi do ujawnienia Stwórcy? Czy oznacza to, że nie mogę uczynić żadnego innego dobra w stosunku do innego człowieka?

Odpowiedź: Absolutnie nie możesz nic! Tylko przybliżyć innych ludzi do Stwórcy.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 14.01.2019

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Co pozostaje po człowieku po jego śmierci?

Pytanie: Dlaczego ludzie nie mogą żyć dłużej niż obecnie, albo nieskończenie długo? Po co mamy zmieniać ciała?

Odpowiedź: Gdybyśmy żyli nawet tysiąc lat, to mimo wszystko śpieszylibyśmy się, aby zdążyć coś jeszcze zrobić, ponieważ życie byłoby skończone. A gdybyśmy żyli w nieskończoność, to nie czulibyśmy się podporządkowani innym siłom, ramom czasowym.

Załóżmy, że istnielibyśmy jako pewien rodzaj organizmu, który po prostu żyje, bez początku i bez końca. Nie wyobrażamy sobie nawet takiego stanu, dlatego że u nas wszystko jest odmierzane: jest-nie ma, jest-nie ma, tzn. że w każdej sekundzie życia coś się rodzi i coś umiera. To szczęście, że istnieje śmierć, ponieważ to właśnie ona popycha nas do poznania życia.

Pytanie: Co pozostaje po człowieku, który przeżył pewną liczbę lat?

Odpowiedź: Zmysłowa informacja – w sercu i umyśle. Jaki postęp zrobił człowiek w stosunku do innych, na ile on wywołal zbliżenie między sobą i innymi, dlatego aby przybliżyć wszystkich do Stwórcy – taki pozostaje po nim zapis.

Jakościowo pozostaje tylko to, dlatego że zjednoczenie jest celem stworzenia.

Celem stworzenia jest zjednoczenie całej ludzkości w jedną całość. Nie w jeden kawałek ciała, a w jedno jedyne pragnienie, które składa się z wielu różnych pragnień, ale wszystkie są nakierowane na to, aby pomagać zjednoczyć się ze sobą nawzajem.

Pytanie: To jest w jednym zamiarze odkrycia Stwórcy?

Odpowiedź: Tak.

Pytanie: I jeśli człowiek zajmuje się tym w ciagu życia, to jego wysiłki, przeżycia, uczucia pozostają i przechodzą dalej?

Odpowiedź: Wszystko to pozostaje.

Pytanie: Nawet jeśli już zajmuje się tym długo, ale nie osiągnął celu, dlaczego mimo wszystko musi umrzeć i narodzić się na nowo w nowym ciele?

Odpowiedź: To nie zależy od człowieka, a od ogólnego stanu ludzkości.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 14.01.2019

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi

Po co rodzić się na nowo?

Pytanie: Czy można powiedzieć, że oprócz ciągłego odnawiania reszimot (dane genów informacyjnych), człowiek musi zmieniać swoje ciało fizjologiczne co kilkadziesiąt lat lub nawet co setki lat, dlatego aby rodzić się w jakimś nowym środowisku i połączyć się z innymi duszami, ludźmi?

Odpowiedź: Tak. To jest konieczne.

Pytanie: To znaczy że rozumuję poprawnie?

Odpowiedź: Relatywnie. Nie możemy w naszym świecie i naszym słownictwem wyrazić tego, co tak naprawdę dzieje się w świecie duchowym. Ale przynajmniej próbujemy wyobrażać sobie to. Przynajmniej bo prawda jest taka, że na tej podstawie zaczynamy przeprowadzać różne kalkulacje: co się ze mną dzieje, co powinienem zrobić.

Pytanie: Czy człowiek musi umrzeć, dlatego aby wiedza i doświadczenie, które zdobył w tym życiu, przeszły w uczucia? Na przykład Baal HaSulam podaje przykład pszenicy: ziarno musi zgnić, aby wyrósł z niego nowy kiełek.

Odpowiedź: Tak. To prawda. W taki sposób ma miejsce przejście jakości w ilość lub odwrotnie, ilości w jakość. Człowiek żyje przez około 80-100 lat i wszystko, czego nauczył się oraz

wszystkie jego doświadczenia zawarte są w jego potomstwie.

Pytanie: A gdzie to wszystko zostaje umieszczone?

Odpowiedź: Dane informacyjne istnieją w polu informacyjnym wokół człowieka.

Pytanie: Czy to pole jest jedno dla wszystkich, czy każdy ma swoje?

Odpowiedź: Każdy posiada swoje własne, ale jest też jedno dla wszystkich – wspólne, które prowadzi nas wszystkich. Niemniej jednak widzimy nawet w naszym świecie, jak się rozwijamy: cała ludzkość gdzieś zmierza, ale przy tym każdy ma swoje indywidualne przeznaczenie.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 14.01.2019

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi

Strach przed śmiercią i inne psychologiczne metamorfozy

Pytanie: W naszym świecie ktoś żyje, ktoś umiera. Dlaczego taki proces ma miejsce?

Odpowiedź: W naszym świecie wszystko dzieje się według analogii do Wyższego Świata. Kiedy w duchowym świecie pragnienia i intencje zbierają się razem i pojawia się w nich właściwość obdarzania, wówczas nazywa się to życiem.

Jeśli te pragnienia rozpadają się, nie mogą połączyć się między sobą po to, aby przeprowadzić właściwość obdarzania i miłości, to takie ich rozdzielenie nazywa się śmiercią.

Pytanie: Czy zgodnie z kabalistycznymi prawami istnieją jakieś specjalne obrzędy pogrzebowe?

Odpowiedź: Nie. Absolutnie! Kabała nie ma nic wspólnego z naszym ciałem. Po prostu uważa je za zwierzęce i w żaden sposób nie mówi o nim.

Pytanie: Dlaczego istnieje lęk przed śmiercią?

Odpowiedź: Strach przed śmiercią istnieje, ponieważ człowiek nie wie, co znajduje się dalej. Wydaje mu się, że i dalej będzie kontynuował istnienie.

Pytanie: Sprecyzuję pytanie; dlaczego Stwórca wywołuje w nas strach przed śmiercią? Wyobraź sobie rzeczywistość, w której człowiek nie bałby się śmierci…

Odpowiedź: Nie daj Boże. Wtedy nie osiągnąłby żadnych rezultatów w swoim życiu i zwyczajnie by istniał. Strach przed śmiercią pogania nas od najmłodszych lat w kierunku sensu życia: osiągnąć, odnieść sukces, odkryć.

Pytanie: Co może Pan powiedzieć o śmierci klinicznej? U wielu ludzi, którzy przez nią przeszli, miały miejsce jednakowe stany: widzą światło, tunel, czują się poza ciałem.

Odpowiedź: Ja też przez nie przechodziłem i czułem na sobie. Są to wszelkiego rodzaju psychologiczne metamorfozy, które odczuwamy w stanie śmierci klinicznej. One nie mają nic wspólnego ze duchowymi stanami.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że tragiczna śmierć jest karą za jakieś grzechy? Czy Kabała tak nie uważa?

Odpowiedź: Nie. Nie możemy przypisywać różnych sytuacji do naszego rozumowania, dlaczego tak się stało i co będzie dalej.

Człowiek powinien zawsze czuć się w stanie swobody woli, wolności wyboru; dlaczego istnieję, dlaczego żyję, jak wznieść się na ten poziom, na którym rzeczywiście zrobię coś naprawdę przydatnego w swoim życiu.

Ciąg dalszy nastąpi …

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 14.01.2019

Kategorie: Dusza i ciało, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Rabasz w swoim artykule „Jaki poziom powinien osiągnąć człowiek” napisał: że dopóki nie osiągnie korzenia swojej duszy, nie włączy się w niego, człowiek cały czas będzie powracał do naszego świata. Każdy jego krok, żeby osiągnąć swój korzeń, musi zostać ukończony dopóki człowiek przebywa w materialnym ciele tego świata.

Czym jest korzeń duszy?

Odpowiedź: Korzeń duszy jest tym punktem w Stwórcy, do którego jestem przywiązany, z którego zstąpiłem i do którego muszę powrócić.

Pytanie: Czy człowiek osiąga go tylko podczas swojego pobytu na tym świecie, czy już po śmierci?

Odpowiedź: Podstawowa praca odbywa się w naszym najniższym, nieożywionym, brzydkim, egoistycznym świecie. To właśnie z niego musimy odkryć Stwórcę, a dalej istnieją już inne poziomy.

Z programu TV„Podstawy Kabały”, 08.01.2019

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Sens życia

Komentarz: Nauka obaliła teorię o śmierci. Według nauki życie ludzkie nie kończy się śmiercią. Naukowcy twierdzą że: „Również po śmierci utrzymuje się świadomość“.

Odpowiedź: Jak można to udowodnić, pokazać, dowiedzieć się, poczuć?

Komentarz: Naukowcy twierdzą, że kora mózgowa a raczej jej część odpowiadająca za myślenie, emituje fale jeszcze przez około 20 sekund od momentu śmierci.

Odpowiedź: To znaczy, że żyjemy jeszcze 20 sekund. O wielka rzecz!

Pytanie: Po co studiować doświadczenie śmierci, skoro wszystkie ścieżki i tak prowadzą do nikąd?

Odpowiedź: To bardzo ekscytujące. A może nagle znajdę coś, co potwierdzi, że jestem nieśmiertelny. Wtedy będę w zupełnie inny sposób patrzeć na swoje życie!

Pytanie: Czy w Kabale istnieje pojęcie śmierci?

Odpowiedź: Nie. W rzeczywistości nie ma żadnej śmierci. Nie ma czasu. Jak więc możemy mówić o śmierci? Istnieje zmiana stanów i nic więcej.

Pytanie: W jaki sposób w duchowym następuje zmiana z jednego stanu w następny? Czy to również przebiega według jakiegoś cyklu: życie-śmierć-życie?

Odpowiedź: W duchowości nie ma tego, co widzimy w naszym świecie! Żywa, zwierzęca materia nie ma nic wspólnego z duchowością. W naszych doznaniach może żyć lub umrzeć, ale to absolutnie nie jest duchowe. Nie odczuwamy materii duchowej i w żaden sposób nie jest ona związana z fizyczną. Czyżby śmierć lub życie ciała fizycznego mówiło coś o duchowości?!

Pytanie: Czy istnieje takie pojęcie jak „duchowo martwy człowiek”? Co to znaczy?

Odpowiedź: Człowiek jest duchowo martwy, dlatego że nie ma w nim ducha. Duchem nazywa się właściwość obdarzania od jednego do drugiego, a nie właściwość otrzymywania od jednego do drugiego. Nasze ziemskie życie jest pragnieniem otrzymywania w dowolnej formie od wszystkiego wokół nas: na poziomie nieożywionym, roślinnym, zwierzęcym i ludzkim.

Życie duchowe ma miejsce wtedy, gdy nie otrzymujemy z zewnątrz, a dajemy od siebie, próbujemy obdarzać, rozpowszechniać, pomagać, dawać z siebie. To nazywa się życiem duchowym. Zamieńcie jedno życie na drugie a dowiecie się czym jest nieśmiertelność.

Komentarz: Fizycy twierdzą, że część ciebie będzie żyła jeszcze bardzo długo. I to jest twoja energia. Mówią, że zgodnie z pierwszą zasadą termodynamiki energia, która podtrzymuje życie, zostaje zachowana i nie może zostać zniszczona. Wspaniałe, prawda?

Odpowiedź: Bardzo, ale to wszystko w ogóle nie istnieje. Dlatego, że nasz świat nie istnieje, on znajduje się tylko w naszej wyobraźni. A zatem wszystko, co widzimy jako ciała, nasze życie, narodziny, rozwój, śmierć – to wszystko jest tylko w naszej wyobraźni – wewnątrz nas, a na zewnątrz nie ma nic. Wszystko, co widzimy wokół siebie – to tylko nasze wyobrażenie.

Pytanie: Ale gdzie w tym wszystkim jest człowiek?

Odpowiedź: Człowiek jest także.

To znaczy – wewnątrz nas istnieje takie urządzenie, które programujemy w specjalny sposób. Ono wyświetla i przewija nam obrazy naszego świata, w którym niby żyjemy. Tak samo jest, gdy śpisz i śnisz, to jakbyś coś przeżył. W ten sposób życie mija jak sen. I nagle budzisz się: „Ojej! Czy to naprawdę był sen, czy życie?” Nie, to było tak zwane życie, które w zasadzie było snem.

I nic więcej. Nasze obecne życie jest tylko stanem, z którego jeszcze nie obudziliśmy się.

Pytanie: Być może ludzie szukający wskazówki, co kryje się pod pojęciem śmierci, szukają prawdziwego życia?

Odpowiedź: Tak, szukają. Tylko nie wiedzą jak znaleźć odpowiedź. Ponieważ szukają nowych przygód w tym śnie.

Pytanie: A czym jest prawdziwe życie?

Odpowiedź: Przebudzeniem. A obudzić się możemy tylko wtedy, gdy zaczniemy wznosić się ponad swój egoizm. To jest właśnie nauka Kabały – metoda jak odkryć tajemnicę życia, jak obudzić się i naprawdę żyć.

Pytanie: Jaki jest zatem sekret nieśmiertelności? Nie fizycznego ciała, a duchowego?

Odpowiedź: Ciało fizyczne również nie istnieje. Ono istnieje tylko w naszej wyobraźni, tak jak cały ten świat. Dlatego świat nazywa się „olam” – od słowa „neelam”, „aalama” – ukrycie. Jest to taki zamglony stan. To jest to, co mamy dzisiaj.

Pytanie: W jaki więc sposób człowiek może przejść przez te „hologramy”, odkryć to życie i znaleźć się w nieśmiertelności?

Odpowiedź: Aby to zrobić musisz zajmować się metodą własnego odrodzenia. Gdy człowiek zaczyna postrzegać życie nie w sobie, a w innych – siebie w innych, w taki sposób budzi się.

Z programu TV „Nowości z Michaelem Laitmanem”, 02.06.2019

Kategorie: Dusza i ciało, Nowości, Pytania&Odpowiedzi

Kongres w Mołdawii. Lekcja nr. 4

Pytanie: Co to jest korzeń duszy i jak my go zdobywamy?

Odpowiedź: Korzeniem duszy nazywa się źródło duszy, to jest Stwórca, który ujawnia się w związku między wami. Nie w twoim egoizmie, ale w tym, że między dwoma egoistami może przejawić się wzajemna właściwość obdarzania.

Ona odkrywa się między wami, egoistami, w przeciwieństwie do waszego osobistego ja w każdym, i jest miejscem, w którym odkrywa się Stwórca.

Dlatego czym więksi egoiści i czym więcej pracują nad sobą, tym bardziej Stwórca może się między nimi odkryć. Ale zawsze między nimi!

Z 4 lekcji kongresu w Mołdawii, 07.09.2019

Kategorie: Dusza i ciało, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Co przejdzie od nas w następne życie?

Odpowiedź: Tylko nasze wysiłki, które były skierowane w tym życiu na zjednoczenie.

A czego jeszcze potrzebujemy? W przeciągu wielu żyć powinniśmy formować swoją duszę, tj. jednoczyć się w jedną dobrą siłę, dobry system.

Nic innego nie pozostaje z każdego życia, z wyjątkiem takich jak się to nazywa, dobrych uczynków.

Z lekcji w języku rosyjskim, 18.08.2019

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Dlaczego tak bardzo przyciąga mnie do Pana lekcji i rozmów?

Odpowiedź: Dlatego, że słyszysz o sobie, o swojej duszy, o tym jak możesz osiągnąć wieczny, doskonały stan, kiedy życie i śmierć ciała nie będą na ciebie wpływać i zaczniesz odczuwać, że życie jest nieskończone i przebiega w zupełnie inny sposób niż dzisiaj ci się wydaje.

Jeśli zaczniemy się zbierać razem, to w połączeniu między nami poczujemy, jakby przejście do następnego stanu – do Wyższego Świata. On znajduje się w centrum naszej interakcji.

Jak mówią astronomowie, że w kosmosie istnieje przejście z jednego stanu do drugiego, tak i tutaj. Jest to rodzaj przejścia, właz z naszego świata w następny świat.

Z lekcji w języku rosyjskim, 07.07.2019

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi