Pytanie: Bywają stany, gdy przyjaciel podejmuje wszelkie wysiłki, aby przybyć na kongres, angażuje się w dyżury i spotyka się z sytuacją, w której nie odczuwa wzajemnej troski ze strony innego przyjaciela. Nie może tego usprawiedliwić. Co zrobić w takich przypadkach?

Odpowiedź: Jeśli człowiek nie może usprawiedliwić drugiego, to jest to jego problem. Powinniśmy postrzegać każdego przyjaciela jako idealnego, który wypełnia absolutnie wszystko i ze wszystkich swoich sił dąży do duchowego celu. Jeśli widzimy go nie do końca takim, ale gorszym, to pokazuje, że musimy naprawić się, wznieść się na poziom, na którym zaczniemy postrzegać wszystkich jako absolutnie sprawiedliwych i w takim samym stopniu postrzegać siebie wraz z nimi.

Pytanie: Jak mogę w tym uczestniczyć, jak mogę pomóc, usprawiedliwiać lub zrobić coś, by człowiek się podniósł?

Odpowiedź: Jak usprawiedliwić siebie? Nie wiem jak można usprawiedliwiać siebie w takim przypadku. Mogę widzieć pewne wady u innych, ale one pokazują mi, co muszę naprawić w sobie. Jestem wówczas wdzięczny Stwórcy i przyjacielowi za odkrycie moich wad.

Generalnie, świat przede mną powinien być postrzegany jako absolutnie naprawiony, kiedy Szchina, obecność Stwórcy, przyobleka się we wszystkich, i każdy wypełnia wszystkie pragnienia, wszystkie warunki Stwórcy. A jeśli tego nie widzę, to tak naprawdę muszę naprawić się do takiego poziomu, kiedy będę postrzegać wszystkich w całkowitej naprawie.

Z lekcji na temat „Kontynuujemy kongres we wzniesieniu”, 15.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jaka jest różnica między duchowym zjednoczeniem, do którego dążymy, a materialnym zjednoczeniem, w które od wieków zaangażowany jest cały świat?

Odpowiedź: Musimy poczuć, jakim zwierzęciem – jest człowiek. Po co go Stwórca stworzył? Co Stwórca zyskuje, że jesteśmy takimi egoistami? Jak możemy się oczyścić, podnieść, zbliżyć się do Stwórcy i zjednoczyć z innymi przyjaciółmi?

Jak możemy odczuwać całe to stworzenie niczym podmokłe bagno, które stopniowo wciąga nas w siebie? Przecież w każdej minucie możemy się w nim zatopić po głowę, a wtedy nic nam nie pomoże.

W taki sposób powinniśmy myśleć o swoim przeznaczeniu i czuć, że każdy dzień, w którym żyjemy bez duchowego wznoszenia się do Stwórcy, bez przylgnięcia do Niego, wciąga nas do bagna. Właśnie tak musimy się dostroić, a wtedy poczujemy korzyści płynące z naszej duchowej pracy.

Z lekcji przygotowania do kongresu „Wzmacniamy się w dziesiątce”, 11.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy praca wewnętrzna nie tylko w dziesiątce, ale także w grupie daje nam duchowy postęp?

Odpowiedź: Oczywiście, że daje. Każdy, jak to mówią, jest małą monetą, która jest dodawana do innych i tak powstaje wielki skarb. Dlatego nie należy niczego zaniedbywać.

Pytanie: Skąd brać siłę do uczestniczenia w spotkaniach dziesiątki i na lekcjach?

Odpowiedź: Nie trzeba niczego nigdzie brać. Musisz dogadać się z przyjaciółmi, aby cię podnieśli, wzięli na ręce i przynieśli na miejsce spotkania.

Pytanie: Ponad pół roku temu doszło do wirtualnego połączenia żeńskich dziesiątek z Soczi i Niemiec. Obydwie dziesiątki miały długie doświadczenie w fizycznych spotkaniach i fizycznych połączeniach. Jak obecnie nawiązać taka samą bliską więź, bez możliwości fizycznych spotkań? Czy można dodać do wirtualnego połączenia troskę o materialne sprawy przyjaciółek?

Odpowiedź: Nie, jedno nie może zastąpić drugiego. Nie może.

Pytanie: Jak w dziesiątce możemy wejść pod władzę Jedynego Stwórcy?

Odpowiedź: Tylko poprzez pragnienie zjednoczenia się i stania się jednym pragnieniem w Stwórcy.

Pytanie: Jak powinnam odnosić się do nieaktywnych przyjaciółek w dziesiątce?

Odpowiedź: Dawać im przykład, rozmawiać z nimi.

Z lekcji na temat „Równi jak jeden: nie ma silnego przyjaciela, jest silna grupa”, 13.07.2024

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie