Pytanie: W jaki sposób wzajemne poręczenie współgra z piramidalną strukturą istniejącą wewnątrz grupy?

Odpowiedź: Nie ma znaczenia. To tak samo, jakby zapytać: jeśli wszystkie dusze są różne, to dlaczego wszystko znajduje się w jednej duszy „jak jeden z jednym sercem” i nie ma między nimi żadnych różnic, i każdy otrzymuje pełną miarę, i każdy wnosi tyle samo, jak wszyscy pozostali – skoro wszyscy różnią się od siebie?

Jeżeli jesteśmy w jednym systemie, we wzajemnym przenikaniu, jeden we wszystkich i wszyscy w jednym, kiedy struktura każdego jest taka sama jak wszystkich, to nie ma różnic.

Oczywiście, istnieją różnice w bazowych punktach dotyczących dusz. Oznacza to, że punkt w sercu jest inny w każdej duszy, ale pozostałe „dziewięć pierwszych”, które człowiek nabywa, są jednakowe: ja i włączenie, ty i włączenie, on i włączenie – i okazuje się, że struktury wszystkich są takie same.

Pytanie: A co to za różnica?

Odpowiedź: Ta różnica pochodzi od Stwórcy, mówisz: „Idź do Mistrza, który mnie stworzył”. Tego nie jesteś w stanie zmienić.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wspólna dusza "Adam", Wzajemne poręczenie

Komentarz: Indyjska mądrość głosi: „Nie możesz ufać ani swojej matce, ani swojej żonie, ani swojemu bratu, ani swoim własnym dzieciom tak, jak prawdziwemu przyjacielowi”.

Odpowiedź: To naturalne. Dlatego że wszyscy są połączeni z tobą biologicznie, zależą od ciebie, a ty zależysz od nich. A gdyby nie było tej biologicznej zależność, to być może nie byliby ci bliscy. A ten, kto jest ci bliski, nie jest twoim krewnym, jest bliski ci duchowo, możesz mu rzeczywiście więcej powiedzieć, więcej wyjaśnić i być z nim bliżej.

Przyjaciel to zupełnie inny poziom. Jesteście bliscy sobie. Jesteście już w taki sposób stworzeni w jednej duszy Adama, że istnieje między wami pewne połączenie. Ale nie pokrewieństwo. Więzi rodzinne są dobre tylko na poziomie naszego świata. A zmysłowa, duchowa więź to już może być tylko z przyjaciółmi.

Pytanie: Kogo Pan nazywa prawdziwym przyjacielem?

Odpowiedź: Tego, z którym razem możemy się zjednoczyć, aby odkrywać Stwórcę. Stwórca jest tutaj źródłem naszej więzi, dlatego czujemy się bliscy sobie nawzajem i rozwijamy tę więź, po to aby odkryć więcej Stwórcy.

Stwórca stworzył nas bliskimi, dlatego że chce się między nami odkryć. Odczuwamy to jako pewnego rodzaju duchowe zbliżenie, i dlatego jesteśmy przyjaciółmi, zbliżamy się do siebie nawzajem, aby jeszcze bardziej objawić Go między sobą.

Pytanie: Czyli najpierw jest Jego wezwanie.

Odpowiedź: Oczywiście. Przecież to wszystko jest systemem Adama, w którym wszyscy jesteśmy zamknięci, związani. Wszystko to jest zaplanowane z góry. Musimy tylko włożyć w to trochę własnego wysiłku.

Z programu telewizyjnego „Wiadomości z Michaelem Laitmanem”

Kategorie: Praca duchowa, Wiadomości, Wspólna dusza "Adam"

Kabaliści w poetycki, przyjazny sposób, w formie narracji, opowiadają nam o świecie duchowym. Ale ta historia oparta jest na wiedzy o wyższej naturze – doskonałej i wiecznej. Najważniejszym jej prawem jest prawo związku pomiędzy Stwórcą a stworzeniem – prawo wzajemnego poręczenia.

Ale nie ma w niej mowy o Stwórcy, o tym, że jest dobry i czyni dobro, o tym, że nie ma nikogo oprócz Niego. Nie mówi się też o Jego stosunku do stworzeń i związku między Nim a stworzeniami. Prawo to jest określone jako prawo scalania, z którego wynikają wszelkie relacje między stworzeniami, manifestując się w bardzo surowej i wymuszającej formie wzajemnego poręczenia.

To wielkie Prawo, które odnosi się do wszystkich powiązań w systemie dusz, bardzo precyzyjnie stworzonym przez Stwórcę, jest nam odkrywane stopniowo, podobnie jak dorośli stopniowo odsłaniają świat dzieciom – łagodnie i czule odnoszą się do nich, dopóki dzieci nie wejdą w samodzielne życie.

Tak natura, Stwórca, odnosi się do każdego człowieka i do całej ludzkości – tak jak zgodnie z Programem Natury musimy „dorosnąć” i zrealizować na sobie to prawo poręczenia.

Realizacja prawa odbywa się etapami, od wewnątrz do zewnątrz: najpierw w bardziej wewnętrznej grupie, a następnie rozprzestrzenia się w głąb i wszerz, aż wzajemne poręczenie, jako prawo jednego systemu, zapanuje nad całą rzeczywistością. To będzie Koniec Naprawy.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wspólna dusza "Adam", Wzajemne poręczenie

Pytanie: Gdy pracujemy nad sobą, spada na nas odpowiedzialność, i uświadamiamy sobie wartość lewej linii, uczymy się pokrywać ją prawą linią. Kiedy następuje ten moment odpowiedzialności?

Odpowiedź: Świadomość takiej odpowiedzialności i możliwości przychodzi stopniowo. Jest to jeden z etapów naszego rozwoju, kiedy rozumiemy, że w zależności od przezwyciężenia egoizmu, który rozdziela mnie z przyjaciółmi w grupie, wywołuję na siebie duże świecenie wyższego światła, albo, innymi słowy przybliżenie do Stwórcy. Dlatego cała praca polega na zjednoczeniu.

Dlatego Stwórca rozbił stworzone przez siebie ogromne kli, czyli duszę, która nazywa się „Adam“ od słowa „dome” – podobny do Stwórcy. Konstrukcja ta rozbiła się na wiele części.

Załóżmy, że mamy kawałek ciasta, który wrzuciliśmy do wiadra z wodą. Stopniowo ten kawałek pęcznieje a woda wypełnia przestrzeń ciasta. Więc ta woda, która wypełnia odstępy pomiędzy porami ciasta, to egoizm, który odpycha nas od siebie nawzajem.

Początkowo wszyscy byliśmy zebrani w jednym małym kawałku, który stworzył Stwórca. A następnie siła obdarzania, miłości, wyższe światło Stwórcy, wylało się na to małe pragnienie i rozbiło je na kawałki.

A teraz te kawałki razem z wodą, która je oddziela, musimy złożyć w jedną całość, i wtedy w naszym pierwotnym stanie otrzymamy wielki stan dzięki wodzie, która je powiększyła, i poczujemy w sobie Stwórcę.

Ponieważ woda jest właściwością Stwórcy a my musimy się z nim zjednoczyć. Czyli powinniśmy poczuć siłę, która nas teraz oddziela, jako łączącą. Nazywa się to właśnie stopniowym odkryciem Stwórcy w nas. To jest nasz cel, nasz rozwój. Dlatego potrzebujemy egoizmu, musimy tylko używać go prawidłowo.

Z lekcji na temat „Nie ma nikogo oprócz Niego”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wspólna dusza "Adam"

Były czasy, kiedy kabaliści wchodzili w duchowy świat samodzielnie. Ale ten czas już dawno minął. Począwszy od Abrahama, widzimy, że pojawiła się grupa. Wszystkie kabalistyczne prawa, warunki rozwoju duszy zbudowane są na tym, żeby „pokochać bliźniego jak siebie samego”, czyli na naprawie swojego egoizmu aż do zjednoczenia się z innymi w jedną wspólną duchową całość, w jedną sieć.

System duchowy, zwany Adam i podobny do Stwórcy, został specjalnie rozbity i z jego kawałków musimy złożyć, jak mozaikę, ten sam system, tylko sami, swoimi pragnieniami, swoimi poszukiwaniami, łącząc się ze sobą nawzajem, aby zjednoczyć się. Do tego potrzebna jest nam siła Stwórcy. Na tym właśnie polega nasza metoda.

Chcesz pozbierać swoją duszę? W takim razie potrzebujesz siły przeciwko twojej egoistycznej naturze, która sklei cię z innymi. Dlatego musisz ją przyciągnąć. W taki sposób gromadząc swoją duszę, jesteś zobowiązany przyciągnąć Stwórcę, więc nieuchronnie potrzebujesz Go.

Okazuje się, że zbierając fragmenty tej mozaiki w jedną całość, przybliżasz się do pozostałych, a następnie sklejasz je razem siłą Stwórcy. Stwórca jest jak klej, jest siłą naprawy. Napełnia łączące części razem, dlatego że w nich jest możliwa cyrkulacja Jego siły – siły miłości, siły światła. Tak odbywa się manifestacja Stwórcy, który działa jak siła naprawy i siła napełnienia.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Stwórca, Wspólna dusza "Adam"

Pytanie: Z jednej strony światło jest stałe, z drugiej strony, światła pojawiają się w święta i w sobotę (szabat). Czy w związku z tym zmienia się nasza percepcja?

Odpowiedź: Światło zmienia się tylko w stosunku do ludzi, ale w rzeczywistości jest niezmienne. Jest absolutnie równe, nieskończone, wypełniające wszystko i wszystkie zwykłe doznania, które rozkładają się na pierwszy, drugi, trzeci, czwarty, piąty, szósty i siódmy dzień (szabat), a następnie święta i specjalne daty – są to szczególne stany naszej duszy.

Będą one istnieć, dopóki całkowicie jej nie naprawimy. Jak tylko naprawimy naszą wspólną duszę, wszystko zamieni się w jedno jednolite światło, w jeden dzień.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Wspólna dusza "Adam"

Pytanie: Istnieją takie formy naszej wspólnoty jak grupa i dziesiątki. Z czego powinna składać się grupa? Czy są jakieś szczególne elementy, które ją charakteryzują?

Odpowiedź: Przez grupę rozumie się kilka podgrup lub dziesiątek. Dziesiątka – to minimalne zjednoczenie, tak zwany „minjan”, mniejszy niż cokolwiek innego w sferze duchowej. Jest to HaWaJaH – jednostka, komórka.

Teraz naszym zadaniem jest osiągnięcie stanu, w którym zjednoczymy się w taką dziesiątkę. Wtedy będziemy jednostką istniejącą w duchowości, ale do tego momentu nie istniejemy.

Kiedy gromadzi się wiele takich jednostek, one reprezentują sobą duchowe ciało. Ale to już jest wielkie osiągnięcie. Jeśli taki stan objawi się w naszych czasach, będzie to ogromne osiągnięcie.

Całkowita naprawa ma miejsce wtedy, kiedy wszystkie dziesiątki, które powinny się zebrać z rozbitej duszy Adama, połączą się w jedno duchowe ciało zwane „Adam”. Dlatego przez grupę rozumie się co najmniej kilka dziesiątek, połączonych wspólnym dążeniem.

Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wspólna dusza "Adam"

Pytanie: Czuję jakąś tajemnicę za liczbą 600 000. Czy to uczucie jest prawidłowe?

Odpowiedź: 600 000 jest to czysto umownym określeniem liczby dusz, które muszą się zjednoczyć, aby w pełni odkryć Szchinę. Dlatego nie należy kurczowo trzymać się liczb. Najważniejszą rzeczą dla nas jest być razem, pomagając i uzupełniając siebie nawzajem, aby poczuć absolutnie całe kli, całą duszę razem. Wtedy odniesiemy sukces.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 23.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wspólna dusza "Adam"

Pytanie: Jak można praktycznie zbliżyć się do poczucia wspólnej duszy?

Odpowiedź: Należy znaleźć połączenie z innymi grupami lub indywidualnymi przyjaciółmi i spróbować być zjednoczonymi między sobą w zrozumieniu wyjątkowości Stwórcy, wyjątkowości naszego pragnienia, kli i tego, w jaki sposób możemy pomóc sobie nawzajem w zjednoczeniu.

Cała praca stworzeń praktycznie sprowadza się do tego, jak nauczyć się być ze sobą nawzajem połączonymi, aby w nich odkryła się Szchina (Boskość), i objawienie ludziom Stwórcy nie było częściowe, ale całkowite. To jest to, czego właśnie pragniemy.

Pytanie: Czy odkrycie Szchiny jest rodzajem ogólnego odczucia?

Odpowiedź: Nie, odkrycie Szchiny odczuwane jest przez każdego na swój własny sposób.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 23.09.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wspólna dusza "Adam"

Pytanie: Jak zrozumieć, że we mnie obłóczyła się dusza?

Odpowiedź: Twoje obecne pragnienie zrozumienia tego, po co istniejesz, nazywa się duszą. Żyjesz po to, aby napełnić to pragnienie, zadowolić je.

Pytanie: Pojęcie „600 tysięcy dusz” to liczby, które nie odzwierciedlają liczby ludzi, ciał. Czy ten jakościowy poziom, jest związany z miejscem każdej iskierki w relacji do światów?

Odpowiedź: Nie, to nie tak. Każdy człowiek nosi w sobie cząstkę wspólnej duszy. Dlatego mówi się o tym, że wspólna dusza podzielona jest na części, z których każda jest w nas i tak je naprawiamy.

Pytanie: Jak pracować nad sobą, aby nie ulec pokusie otrzymywania dla siebie? Jak poczuć, że jest to pokusa?

Odpowiedź: Jest to długotrwały proces naprawy. Należy uczyć się i ćwiczyć, praktykować. Jest to rodzaj treningu duchowego, opisywany głównie w artykułach Rabasza.

Pytanie: Czy przeprowadzka do Izraela wpłynie na postęp duchowy?

Odpowiedź: Bez wątpienia.

Pytanie: Dlaczego duchowość nie rozdziela się i nie dzieli na części?

Odpowiedź: Ponieważ jest całością, nie ma różnych intencji i działań. Wszystko ma na celu tylko zjednoczenie: stanie się podobnym do Stwórcy. Tak jak Stwórca jest jeden, tak my w naszej duszy musimy być jedną zjednoczoną całością.

Z lekcji na temat „Jednoczymy się w jedną duszę”, 19.07.2024

Kategorie: Dusza i ciało, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Wspólna dusza "Adam"