Pytanie: Sekret szczęścia – jest to wewnętrzne połączenie sercami w jedną całość. Ale co to jest wewnętrzne połączenie? Czy można w jakiś sposób sobie wyobrazić, o co muszę się starać dzisiaj, teraz, każdego dnia?

Odpowiedź: Jest to możliwe tylko poprzez grupę. Na przykład, na zebraniu przyjaciół należy wyobrazić sobie siebie znajdującym się w naprawionym duchowym stanie.

Właśnie w tym celu przeprowadza się spotkanie przyjaciół, żeby jakoś w sobie stworzyć ten stan,  zlepić go i pozostawać w nim w ciągu całego tygodnia, aż do następnego takiego samego spotkania między sobą.

W sumie, cała nasza kabalistyczna metoda ma na celu odtworzenie prawidłowej struktury Adama, to znaczy połączenie się wszystkich za pomocą zmysłów, uczuciowo, świadomie, konsekwentnie, za pomocą prób i błędów, aby upodobnić się do Stwórcy.

Z lekcji w języku rosyjskim, 19.06.2016

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

 Pytanie: Co to znaczy: uczeń otrzymuje całe światło swojej duszy poprzez nauczyciela? Czyżby on był źródłem, a nie świat Nieskończoności?

Odpowiedź: Jeśli moja dusza rozwinęła się wcześniej niż twoja dusza i okazało się, że ty jesteś moim uczniem, to naturalnie według hierarchii ty otrzymujesz światło przeze mnie.

Rzecz w tym, że system dusz jest wzajemnie połączony. Te dusze, które częściowo lub całkowicie przeszły już swoją naprawę i podniosły się do pewnego poziomu, przekazują światło przez siebie na pozostałe dusze.

Wszystko jest urządzone w takiej kolejności. Z jednej strony ty dodajesz mi swój egoizm, a z drugiej strony ja dzięki twojemu egoizmowi przekazuję tobie wyższe światło. A wtedy ty też będziesz przekazywać je jeszcze komuś innemu. Oczywiście, ty i teraz to robisz, tylko jeszcze nieświadomie.

Nie ma innej alternatywy tak, czy inaczej ty jesteś moim duchowym dzieckiem.

Z lekcji w języku rosyjskim, 07.08.2016

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa

 Pytanie: Co to jest reinkarnacja lub kołowrót dusz?

Odpowiedź: Można to zrozumieć na następującym przykładzie.

Na przykład, znajdujemy się w jednej dziesiątce i odkryliśmy troszeczkę siebie, swój fragment duszy, a następnie dołączyliśmy do siebie jeszcze jedną dziesiątkę i zaczęliśmy odkrywać więcej.

To przejście od jednego małego pełnego stanu do następnego pełnego stanu nazywa się reinkarnacją lub kołowrotem duszy.

I tak dusza jakby spowija się w coraz większe i większe odzienia, powiązania z innymi częściami wspólnej duszy, dopóki nie osiągnie wiecznej i doskonałej formy. Właśnie do tego prowadzą reinkarnacje duszy.

Ale to nie ma nic wspólnego ani z ziemskim życiem, ani ze śmiercią zwierzęcego ciała, ani jakimkolwiek jego stanem lub rozwojem.

Z lekcji w języku rosyjskim, 06.11.2016

Kategorie: Dusza i ciało, Dziesiątki, Praca duchowa

Ari (Izaak Luria Aszkenazi) „Drzewo Życia“: „Wiedz, że przed początkiem stworzenia było tylko wyższe wszystko sobą zapełniające światło…“

Cel stworzenia – doprowadzić stworzonych do poznania Stwórcy, stopienia się z Nim, do jego poziomu. Cały rozwój człowieka na tym świecie w przeciągu tysięcy lat ma na celu realizację tego zadania.

Było wielu ludzi w historii ludzkości, którzy byli w stanie przejść ze zwierzęcego poziomu na ludzki – począwszy od Adama, „pierwszego człowieka”. Tacy ludzie nazywają się kabalistami i w trakcie wszystkich pokoleń oni pomagali innym dojść do poznania wyższej siły, do wejścia w duchowy świat.

Całe nasze życie na tym świecie wewnątrz egoistycznego pragnienia ma na celu wydostanie się się z niego i wzniesienie się do pragnienia obdarzania, do wyższej egzystencji – wiecznej i nieograniczonej.

Dlatego warto podziękować tym wszystkim ludziom, którzy po osiągnięciu poznania Stwórcy przyłożyli wszelkich starań, aby rozwinąć naukę Kabały, która pomogłaby innym podnieść się na ten sam poziom i przejść przez te same stany w poznaniu wyższej rzeczywistości.

Cały rozwój dzieli się na dwa etapy. Początkowo ma miejsce prosty wzrost i udoskonalenie pragnienia rozkoszowania się. Ale w pewnym momencie pragnienie rozwija się tak dalece, że zaczyna żądać swojej naprawy na pragnienie obdarzania. I ten punkt zwrotny symbolizuje szczególny kabalista, którego nazywali Ari.

Ten posłaniec z góry zrobił dla nas to, czego nie zrobił nikt inny. Nie ma innego człowieka, który wniósłby większy wkład w ogólną naprawę. Począwszy od niego ludzkość wkracza w okres wyzwolenia. Przecież Ari był tym, który odkrył naukę Kabały, metodę naprawy – wziął ją z góry i mógł przekazać nam daleko w dół.

Dlatego tak ważny dla nas jest dzień dzisiejszy- dzień pamięci Ari. Wszystko, co mamy w naszym duchowym życiu, do którego dążymy, inwestując w nie całe swoje życie, w istocie przyszło od wielkiego Ari. Jest to dusza, która symbolizuje punkt zwrotny ze świata ciemności w świat naprawy.

Ari był pierwszym kabalistą, który przyniósł ludziom praktyczną metodę naprawy, łącznie z budową wyższych światów, reinkarnacją dusz, rozprzestrzenianiem światła, rozwojem. On powiązał z tym wyjaśnieniem święta i cytaty z Tory.

Ari stworzył język Kabały, odkrył ją do studiowania, badania i realizacji. Przetłumaczył Kabałę z języka przypowieści i aluzji, który był przyjęty wcześniej wśród kabalistów, na współczesny, ścisły, naukowy język: miar, stopni, „awjut” (głębia pragnienia), „kaszijut” (twardość ekranu) – naukowe terminy.

Po tym Kabała stała się prawdziwą nauką dzięki najwyższemu stopniowi, który on osiagnął, i który pozwolił mu dotrzeć do całego wyższego świata.

Dlatego zaczyna on swoją opowieść od czterech etapów prostego światła, ze wszystkimi szczegółami. Cała budowa wszechświata, której naucza nauka Kabały, przyszła od Ari. Baal HaSulam pisze, że osiągnął on swoje duchowe poznanie poprzez włączenie w siebie („zarodka”) duszy Ari. Dzięki tej szczególnej duszy Baal HaSulam dokonał swoich odkryć i kontynuował dzieło Ari.

Z lekcji w dniu pamięci Ari, 27.07.2017

Kategorie: Baal HaSulam, Praca duchowa

Pytanie: Jak zachowywać się podczas kongresu, aby osiągnąć maksymalną korzyść?

Odpowiedź: Po prostu zapomnieć o sobie i być cały czas wewnątrz wspólnego połączenia, aby poczuć jądro wspólnego zjednoczenia, wspólnej myśli, wspólnego pragnienia.

Pytanie: Na kim koncentruje się Pan na kongresie: na nowych, czy na weteranach?

Odpowiedź: Na nikim. Ja się koncentruję na połączeniu ludzi.

Na kongresie nie potrzeba skomplikowanych materiałów. Kongres – to nie nauka, a połączenie. Dlatego też, dla wszystkich będzie całkowicie przystępne i to, co zamierzam powiedzieć i to, co należy robić. Tylko dla każdego – zgodnie z jego poziomem i w zależności od osobistych duchowych stanów, w których on się znajduje.

Z lekcji w języku rosyjskim, 19.02.2017

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

  Pytanie: Jak na kongresach ludzie, którzy dążą do duchowego oddzielają się od tych, którym wydaje się tak tylko dlatego, że oni chcą po prostu przyjemnie spędzić czas?

Odpowiedź: Są tacy ludzie, i tacy. Człowiek – to stworzenie bardzo złożone, kompleksowe i często przemawia w nim zarówno jedno, jak i drugie.

Z jednej strony nagle ogarniają go romantyczne uczucia, i prawie płacze. A potem niespodziewanie staje mu się wszystko obojętne, i do wszystkiego odnosi się z lekceważeniem. I to wszystko może być w ciągu jednego dnia. Dlatego należy dać wszystkim możliwość uczestniczenia w kongresach, a w rezultacie ogólne światło wpłynie na wszystkich

Z lekcji w języku rosyjskim, 19.02.2017

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

 Pytanie: Czy droga kabalisty jest tylko w jednym kierunku? Czy jeśli przekroczyłeś granicę między fizycznym i duchowym światem, nie ma powrotnej drogi?

Odpowiedź: Kto będzie schodził z poziomu, na którym odkrywa mu się natura Wyższego świata, system zarządzania, przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, Stwórca – siła, która zarządza wszystkim – jeśli możesz naprawdę to ujrzeć i w tym uczestniczyć?

Księga Zohar nazywa mieszkańców naszego świata stworzeniami, u których źrenice zwrócone są do wewnątrz siebie, a kabalistów – tymi, których oczy patrzą na zewnątrz i widzą, co naprawdę się dzieje.

Nie jest możliwe przekazanie tej harmonii, szczęścia, wiedzy, którą odkrywa kabalista. Jest to naprawdę wielka nagroda.

Z lekcji w języku rosyjskim, 29.01.2017

Kategorie: Praca duchowa

Komentarz: Baal HaSulam pisze, że właśnie nasz egoizm daje nam poczucie czasu. Istnieje działanie i jego rezultat. Dla nas ważny jest rezultat a nie przyjemność z samego działania.

Odpowiedź: Egoizm – jest to pragnienie otrzymać, wziąć, przyciągnąć do siebie – on rozciąga zerowy punkt w dwie różne strony, i pojawia się pojęcie czasu.

Pytanie: Okazuje się, że w duchowym nie ma czasu, dlatego że człowiek zadowala się bezpośrednio z samego działania, nie oczekuje na rezultat swojej intencji.

Odpowiedź: W duchowym intencja – to jest właśnie działanie.

Z lekcji w języku rosyjskim, 26.02.2017

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

 Pytanie: Czy Kabała proponuje pielęgnowanie w sobie egoizmu, samolubstwa, etc., żeby w końcu, zrozumieć, że jest to beznadziejne zajęcie?

Odpowiedź: Kabała nie proponuje zajmowania się kultywowaniem egoizmu. Ona proponuje tylko, abyśmy stali się podobni do Stwórcy.

Jeśli moja natura – to otrzymywać, to mogę otrzymywać, ale tylko z zamiarem obdarzać. A jeśli nie mam takiej intencji, to ja nic nie otrzymam.

Dlatego być maksymalnie podobnym do Stwórcy, mogę na miarę zamiaru obdarzania, z korzyścią dla innych. Jeśli nie ma we mnie tej intencji, znaczy, że nie robię nic.

Z lekcji w języku rosyjskim, 26.02.2017

Kategorie: Praca duchowa

 Pytanie: Jaki rodzaj egoizmu naprawiamy w naszym relacjach?

Odpowiedź: Istnieje zwierzęcy egoizm i duchowy egoizm. Należy naprawić właśnie duchowy.

Zwierzęcego egoizmu nie możemy naprawić. On odnosi się do fizycznego ciała, dlatego zostawcie go takim, jaki jest i myślcie tylko o tym, co odnosi się do zawiązku między tobą a grupą, i przez grupę do Stwórcy. Wszystko inne naprawi się samo z siebie, włączając się automatycznie w twoje wysiłki połączenia się z grupą i ze Stwórcą.

Pytanie: Rozumiem, że zwierzęcy egoizm – to pragnienie jedzenia, rodziny, seksu itd. Ale istnieje jeszcze społeczny poziom, czyli poważanie, władza, wiedza. Powiedzmy, że pojawia się we mnie pragnienie, aby panować nad przyjaciółmi. Muszę to naprawić, czy nie?

Odpowiedź: Ty nie możesz tego naprawić. Jeśli będziesz zajmować się połączeniem z przyjaciółmi, to wszystko się zrównoważy.

Pytanie: Co to jest duchowy egoizm?

Odpowiedź: Jest to pragnienie, jak z bajki o staruszce i rozbitym korycie, aby panować nad złotą rybką – nad wszystkimi, nad Stwórcą, tj. nawet nad Nim samym.

Pytanie: Co mają do tego przyjaciele, jeśli już czuję Stwórcę?

Odpowiedź: Ty nie czujesz Stwórcy, ty chcesz być ponad wszystkim. To wyraża się w tym, że zaniedbujesz rady kabalistów, którzy odkrywając Wyższy świat, otrzymali je od Stwórcy. Ty nie chcesz korzystać z tych wskazówek, rad.

Właśnie taki egoizm koniecznie należy naprawić. A wszystko inne naprawi się automatycznie, włączając się w to, co robisz. Zacznij pracować i poczujesz, że będziesz chciał być ponad wszystkimi, w tym również wyżej Stwórcy.

Z lekcji w języku rosyjskim, 11.12.2016

Kategorie: Praca duchowa