Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Pytanie: Nie jeden rok rozmawiamy już o tym, co to jest „obdarzanie”, „oddawanie człowiekowi czy Stwórcy”. Teraz mamy takie uczucie, że znajdujemy się w początkowym punkcie drogi. Chciałbym, abyśmy wszyscy zrozumieli to pojęcie obdarzania w jednakowy sposób, w przeciwnym razie zacznie się rozbieżność, i im dalej, tym większa.

O jakim obdarzaniu mówimy? Co to jest? W materialnym mogę dać każdemu przyjacielowi 100 rubli i wszystko będzie normalnie, a o czym tutaj mówimy?

Odpowiedź: Mówimy o tym, żeby pomóc każdemu z nas. A pomoc może polegać tylko na tym, żeby pomagać osiągnąć Stwórcę.

A osiągnąć Stwórcę możemy tylko wtedy, kiedy połączymy się razem jak można najbardziej zebrane kli (naczynie) – jak najwięcej części razem, z najsilniejszym możliwym połączeniem między wszystkimi częściami. To musimy zrobić.

Ale jeden bez drugiego nie może w żadnym wypadku. Nie możemy odkryć Stwórcy w nas samych. Mogę Go odkryć tylko przy dobrym połączeniu między mną i przyjacielem. Kiedy odnosimy się do siebie nawzajem w takiej mierze podobieństwa właściwości Stwórcy, wówczas Go odkrywamy.

Dlatego, po to aby odkryć Stwórcę, potrzebny jest oprócz mnie ktoś jeszcze, z kim będę miał taką wzajemną relację, że zacznę się do niego odnosić tak, jak Stwórca odnosi się do nas. W zasadzie to musimy zrobić.

Dlatego nasza praca jest czysto praktyczna. Nauka w żaden sposób nam tego nie zastąpi. Powinniśmy po prostu zmieniać nasze relacje i robić je bardziej podobnymi do właściwości Stwórcy. Wtedy będziemy nazywać się „człowiekiem” (Adam). Od słowa „edome” – podobny do Stwórcy.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Pytanie: Czy skrócenie jest pozycją obserwatora?

Odpowiedź: Nie. To nie jest pozycja obserwatora, a ograniczenie wykorzystania swojego egoizmu w imię czegoś. Musisz sobie wytłumaczyć i dokładnie wiedzieć, dlaczego i po co ograniczasz jego zastosowanie. Może się wstydzisz. Może masz z tego inną korzyść. Wszystko to należy dokładnie sformułować sobie.

Pytanie: Jak sprawdzić, na ile anuluję się przed przyjaciółmi, na ile mi się to udaje?

Odpowiedź: Nie możesz jeszcze tego zmierzyć, ale potem, na następnych stopniach, będziemy mogli już to wypełnić. Na razie powinniśmy anulować siebie. Cała praca zaczyna się od anulowania.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Pytanie: Jak mogę pomóc przyjacielowi poprzez modlitwę, jeśli modlitwa jest osądzaniem samego siebie?

Odpowiedź: Jest wiele rodzajów modlitwy. Prośba pochodzi od człowieka, gdy czuje, co powinien jeszcze w sobie anulować. Poza tym praktycznie nic więcej nie jest potrzebne.

W miarę tego, jak anulujemy siebie, przylegamy do grupy. Właśnie o to powinniśmy prosić – jak zrobić z siebie „zero”. Z tego zera zaczyna się nasza duchowa wspinaczka.

Pytanie: Czy po to należy siebie tak nastrajać?

Odpowiedź: Oczywiście! Nastrajać samego siebie na to, że anuluję się przed przyjaciółmi, bo ten stan Stwórca celowo nam posłał. To jest największa pomoc z Jego strony, kiedy nawet w egoistycznym stanie mam taki przykład, taką możliwość, aby być fizycznie w połączeniu z innymi, chociaż nie mam do nich absolutnie żadnych uczuć.

Muszę pracować nad moimi uczuciami, chcę być razem z nimi jedną całością, wewnątrz jednego pragnienia – dążenia do Stwórcy.

Inne ich pragnienia w zasadzie mnie nie interesują. Mogą być różne. Wszyscy mamy różne zawody, swoje rodziny, skłonności. A wspólne mamy jedno – chcemy poznać Stwórcę. Studiujemy metodę i zaczynamy coraz bardziej rozumieć, że tylko jednocząc się, możemy Go wspólnie osiągnąć. Dlatego jestem z przyjaciółmi.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 4

Niewątpliwie, wszystkie wydarzenia na świecie mają miejsce tylko dla kierunku ruchu do celu. I niewątpliwie wszystkie pandemie i wirusy pojawiają się w naszym świecie dlatego, aby popchnąć nas do realizacji tego celu.

Z pewnością moglibyśmy poruszać się do tego celu dobrą droga, jeśli sami wybierzemy ruch, cel i przyśpieszenie. Jeśli poruszamy się szybciej niż kij wyprzedzający nas od tyłu, gotowy nas uderzyć, to poruszamy się szybko do przodu.

W tym celu konieczne jest szybkie zebranie się razem, szybkie opanowanie stanu duchowego między sobą, i ujawnienie w nim Stwórcy.

Ludzkość w swoim postępie przechodziła różne etapy, dopóki nie przekształciła się w nowoczesne społeczeństwo, połączone między sobą i zaczynające ujawniać swoją całkowitą zależność od siebie nawzajem.

W naszych czasach ta wzajemna zależność przejawi się jeszcze bardzo wyraźnie i surowo: zobaczymy, że nie możemy istnieć bez siebie nawzajem. W jednym miejscu brakuje ropy i gazu, a w innym brakuje chleba, w trzecim elektryczności itp. Wszystko odkryje się tak, że ani jeden człowiek nie będzie mógł żyć bez innych ludzi.

Baal HaSulam napisał, że w rzeczywistości potrzebujemy całego świata. Tak więc przed nami będą interesujące odkrycia. Musimy wytłumaczyć światu, jak bardzo jesteśmy wzajemnie połączeni, aby nasze kroki do przodu były szybsze, dobre i bezbolesne.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 08.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Kryzys, globalizacja, Zdrowie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 4

Sprawdzenie mojego włączenia się w środowisko polega na tym, że ja bardziej troszczę się o to środowisko niż o siebie. A siebie wyobrażam sobie tylko jak wynik, jako produkt tego środowiska.

Człowiek zaczyna odczuwać, że nie sam istnieje, a środowisko, którego on jest konsekwencją. Oznacza to, że nie ma nic swojego, a tylko to, co otrzymuje od otoczenia. Środowisko kształtuje go, nieustannie tworzy.

W tym przejawia się prawdziwa wolność człowieka. Oderwał się od siebie, od swojego egoizmu i całkowicie zjednoczył z otoczeniem, które od tego momentu i dalej całkowicie go definiuje. Oznacza to, że każdy człowiek wchodzi do systemu dziesiątki, która zaczyna pracować jak dziesięć sfirot duszy.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 08.01.2022

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Wydaje się, że praca przebiega powoli, ponieważ wszystko przechodzi przez rozum. Jak by wszystko rozumiesz, ale jak pomóc sercu to poczuć?

Serce znajduje się we władzy Stwórcy, dlatego do tego trzeba się modlić. Rozum znajduje się w naszej mocy, a serca znajdują się w pełnej władzy Stwórcy, pragnienia są tym, co zostało stworzone przez Niego.

Więc zacznij zbierać modlitwę swoim umysłem, aby Stwórca z twojej modlitwy podziałał na twoje serce. A wtedy wszystko się uda.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Minimalna grupa – to dziesięć osób. Duża grupa – to cała ludzkość.

Wszystkie moje prośby powinny przejść przez dziesiątkę, tylko przez moją małą grupę mogę zwrócić się do Stwórcy, inaczej nie. Grupa – to mój komutator, mój blok, przez który łączę się z Nim.

W tej mierze, w jakiej chcę nawiązać kontakt z przyjaciółmi, zwracam się do Stwórcy. A bezpośrednio nie mogę zwrócić się do Stwórcy, Stwórca mnie nie usłyszy. Jeśli przynajmniej dwóch przyjaciół nie zjednoczy się w obdarzaniu siebie nawzajem, to nie mogą podłączyć się do Stwórcy. To jest minimalny warunek.

A optymalny warunek – to cała ludzkość. Ale racjonalnym warunkiem jest dziesiątka. Kiedy anuluję się przed innymi, dzięki temu wchodzę w kontakt ze Stwórcą.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Wszyscy różnimy się, każdy ma swoje właściwości i odczucia, ale jeśli wykonujemy jedno i to samo działanie – anulujemy się, to dzięki temu stajemy się bliscy, podobni. Stwórca świeci na nas i zaczyna tworzyć między nami zupełnie nowe obrazy komunikacji.

Wtedy zaczynamy rozumieć, że to nie przypadek, gdy w tej grupie gromadzą się tak różni ludzie. Jesteśmy zebrani w grupę przez Wyższe Światło, które podzieliło nas wszystkich, rozłamało, rozbiło, a teraz zaczyna jednoczyć. Czujemy, jak On zbiera nas rozdzielonych.

Im bardziej On nas do siebie nawzajem zbliża, tym bardziej się sprzeciwiamy. Ponieważ czujemy, jacy jesteśmy różni, jednak On nas gromadzi. Oto tutaj musimy być w wierze ponad wiedzę, Jego pomocnikami i zacząć razem z Nim, z Wyższym Światłem, zebrać się w jeden wspólny harmonijny system, który nazywa się „duszą”.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Mam nadzieję, że mieliście czas, aby przygotować się do kongresu by poczuć siebie bardziej niezależnymi. Postaramy się przeprowadzić go w taki sposób, aby naprawdę poczuć to kli (naczynie), które musimy wspólnie stworzyć, aby ujawnić w nim Stwórcę. To jest najważniejsze.

Nazwa kongresu mówi sama za siebie – „Wzniesienie się ponad siebie”. To w zasadzie jest to, co powinien zrobić każdy i wszyscy razem we wzajemnej pomocy. Wtedy poczujemy ten świat, w którym w rzeczywistości znajdujemy się i który stale istnieje – nie w naszych rozbitych uczuciach, percepcji – ale świat stworzony przez Stwórcę, w którym naprawdę istniejemy.

Tak naprawdę nic nie zostało rozbite, wszystko istnieje tylko w naszych odczuciach. Jeśli je naprawimy, to poczujemy prawdziwe, wieczne, jednolite stworzenie.

Nieożywiona, roślinna i zwierzęca, ludzka natura jest wszystkim, co dzisiaj postrzegamy w naszych rozbitych doznaniach. Nie możemy nigdzie od tego uciec. To jest wszystko, co jest w nas, i my jesteśmy tym. Nasze doznania dzielą nasz świat na każdego z nas i na pozostałych.

Ale wiemy z nauki Kabały, że w rzeczywistości nic nie zostało rozbite, wszystko istnieje w integralnej formie, a rozbicie istnieje tylko w nas. To jest pierwszy, podstawowy punkt, z którego musimy wyjść: wszystko, co istnieje – istnieje we mnie.

Jeśli naprawię swój światopogląd, to poczuję inny świat. To zależy tylko ode mnie. Dlatego nasza metoda nazywana jest „nauką Kabały” – jak otrzymywać, postrzegać, czuć siebie i wszystko dookoła.

Kabaliści – to ludzie, którzy opanowali tę szczególną właściwość percepcji, która nie została zakłócona naszymi egoistycznymi właściwościami – mówią, że można postrzegać świat takim, jakim on jest w rzeczywistości, a nie taki, jakim nam się wydaje i odzwierciedla się w naszych organach zmysłów.

Możemy nastroić nasze organy zmysłów na to, aby czuć świat w inny sposób, stopniowo ulepszając naszą percepcję bez ingerencji w niego egoistycznych przeszkód. Wtedy będziemy postrzegać świat jako jedną, jedyną, dobrą wyższą siłę, którą w stosunku do nas nazywamy Stwórcą.

Świat („olam”) od słowa „alama” – to ukrycie. To znaczy, że nasz świat – to ukrycie. Dlatego naszym zadaniem jest nastrojenie nas tak między sobą, abyśmy postrzegali zamiast tego świata, który teraz odczuwamy, to, co się za nim kryje – samego Stwórcę.

Jak możemy to zrobić – nastroić siebie na to, w jaki sposób nastroić siebie na to? Usunąć przeszkody. Istnieje tylko jedna przeszkoda – my sami.

Dlatego musimy być w ataku na ukrycie Stwórcy lub w ataku na nasz egoizm, który nas dzieli, fragmentuje całą naszą percepcję na kawałki, na oddzielne części, na poziomy – bliższe, dalsze i tak dalej.

Musimy zrobić tak, abyśmy postrzegali świat jako całość, a nie rozdarty naszymi egoistycznymi organami zmysłów.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Razem zajmujemy się atakiem na ukrycie Stwórcy, wychodząc z założenia, o tym co nam mówią kabaliści, którzy już odkryli, że istnieje tylko jedna jedyna siła i jej ukrycie, które musimy anulować naszymi wysiłkami.

Dlatego nauka Kabały opowiada o tym, w jaki sposób powinniśmy ujawnić tę Wyższą Siłę, co musimy w tym celu zrobić i jak zrozumieć etapy naszego odkrycia Stwórcy. Realizuje się to poprzez wznoszenie się ponad nami, ponad nasze właściwości, które nas dzielą, do właściwości Stwórcy, który jest jedyny dla wszystkich – jedno wspólne pole.

Dlatego zbieramy się tutaj dlatego, aby odtworzyć to wspólne pole. Ta sieć połączenia między nami, która istnieje, jest przed nami ukryta przez narzucony nam egoizm, mamy nie anulować go, ale wznieść się ponad nim, wykorzystać go w odwrotnej właściwości. Wtedy zaczniemy odczuwać przeciwną do niego prawdziwą właściwość tego pola, tej przestrzeni, w której się znajdujemy.

Dlatego, gdy zapytałem Rabasza: „Co mam mówić na spotkaniu przyjaciół?” – Rabasz napisał artykuł i rozpoczął go od słów: „Zgromadziliśmy się tutaj, aby założyć grupę, w której każdy z nas będzie podążał za duchem obdarzania Stwórcy”.

Stwórca w zasadzie nie istnieje. Podążać za duchem obdarzania między nami. Kiedy dochodzimy do właściwości obdarzania, to zaczynamy czuć, że jest to jedyna właściwość, która wypełnia cały świat. Faktem jest to, że jesteśmy stworzeni przeciwnymi do Niego, po to, abyśmy byli stworzeniami, to znaczy jakbyśmy istnieli poza tym stworzeniem a jednocześnie mieli możliwość odczuwać z zewnątrz i badać go.

W stopniu, w jakim jesteśmy podobni do tej właściwości obdarzania, miłości, którą ujawniamy poprzez nasze wysiłki, możemy składać się z dwóch przeciwstawnych właściwości – z właściwości dystansu i właściwości zbliżania się, z właściwości nienawiści i właściwości miłości.

Te dwie wzajemne właściwości będą utrzymywać nas niezależnymi od Stwórcy, aby nie dawać nam możliwości rozpuszczenia się i zniknięcia w Nim. Wręcz przeciwnie, możemy być jednocześnie i podobni do Niego, i zjednoczeni, dosłownie scalonymi z Nim, i jednocześnie istnieć samodzielnie, osobno jako stworzenia.

Jest to w zasadzie najwyższy punkt rozwoju człowieka, kiedy człowieka nazywa się „Adam”, od słowa „edome” – podobny Stwórcy.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa