Miłość do przyjaciół – nasze wspólne bogactwo
Wiele czasu potrzeba, żeby zobaczyć i zrozumieć, że jeśli postanowisz zebrać wszystkie siły, przyjaciół i włączysz je w siebie, to stanie się to twoim duchowym naczyniem – organem duchowego postrzegania, przez który poczujesz i zrozumiesz sens życia, który jest ponad materialnym ciałem i znajduje się wewnątrz duszy.
Wtedy człowiek zrozumie zasadę: „Pokochaj bliźniego swego jak siebie samego”, skierowaną wyłącznie na ten wysoki cel. A jego przyjaciele, ich pragnienia i dążenia do duchowości, do osiągnięcia tego celu stworzenia, są w istocie częściami jego własnej duszy. Każdy człowiek czuje, że dążenia do osiągnięcia duchowego celu znajdują się w jego przyjaciołach, są to organy jego duchowego ciała.
Dlatego rozumie, że miłość do przyjaciół jest przyłączeniem do ich duchowych aspiracji, z których każdy z nas buduje naczynie (kli) swojej duszy. A kiedy wszyscy odnajdą „miłość do przyjaciół”, zbiorą pragnienia wszystkich do osiągnięcia celu, przez to osiągając własną duszę, połączymy wszystkie te dusze razem.
Tak powstaje wzajemne wierne połączenie, które daje każdemu to, co istnieje w jednym, drugim, trzecim, ponieważ wszyscy są włączeni we wszystkich!
Różnica jest tylko między moim początkowym, pierwotnym punktem, z którym zacząłem pracować, korzeniem mojej duszy i całym pozostałym pragnieniem otrzymanym od przyjaciół. Ale jedne i drugie są siłami mojej duszy. I dokładnie tak samo ma drugi, i trzeci przyjaciel, wszyscy mamy tę samą siłę. Różnica jest tylko taka, że każdy odnosi się do reszty ze swojego pierwotnego, początkowego punktu.
Okazuje się, że mamy wspólne naczynie – pragnienie, jedną łączącą nas sieć, przy pomocy której możemy osiągnąć pożądany cel: miłość do przyjaciół łączącą wszystkich. W ten sposób odkrywamy wzajemne więzi, pragnienie zwane wzajemnym obdarzaniem i wspólną siłę, którą nazywamy Stwórca.
W tym odkryciu leży istota naszego życia i osiągnięcie celu stworzenia.
Z lekcji według artykułu Rabasza