Pytanie: Na czym polega praca nad sobą w sensie duchowym dla zwykłego człowieka?

Odpowiedź: Chodzi o to, że człowiek, w którym budzi się pytanie o sens życia, zaczyna łączyć się z tymi, którzy chcą poszerzać ramy swojej wiedzy, aby dowiedzieć się: „Po co jestem? Dlaczego jestem? Jaki jest cel istnienia“?

Wszystkie te pytania popychają go do poszerzenia swoich uczuć: „W jakim świecie się znajduję? Czy jest coś powyżej? Co nim zarządza? Gdzie jest ten mechanizm, który wprawia go w ruch? Przyczyna i skutek tego wszystkiego? Cel?” Kiedy zadajemy sobie takie pytania i nie możemy znaleźć odpowiedzi, to wtedy zaczynamy szukać.

Pamiętam, kiedy po raz pierwszy zrodziło się we mnie to pytanie, miałem zaledwie 5-6 lat, ale czułem się stary, wewnętrznie niezadowolony, oderwany od wszystkiego. Inne dzieci biegały po podwórku, coś tam robiły, a ja myślałem: „Po co to wszystko?”. Żyć specjalnie nie chciało się, i nie było żadnego sensu.

Oczywiście i życie do mnie przemawiało, trochę interesowałem się sportem: tenisem, rowerem, biegami. Trochę dziewczętami – jednak nastąpił rozwój hormonalny. Ale gdzieś głęboko w środku pomimo wszystko siedziało to pytanie we mnie i nie odpuszczało. Zachowywałem się jakby mechanicznie, rozumiałem bezsensowność tego.

Chodziłem do Filharmonii, na wystawy, do muzeów. Próbowałem jakoś przylgnąć do tego świata, poznać go, zasmakować tego, co ludzie uważają za wzniosłe i wyjątkowe. Ale po co? Patrzysz na obraz i myślisz: „Ktoś go malował przez kilka miesięcy, pięknie go namalował. Ale co z tego? Jaki to ma sens? – Nie ma to żadnego sensu.

Pamiętam, jak nauczyciel w szkole mówił: „Sens życia jest taki, żeby smacznie zjeść, odpocząć, pójść do kina, przeczytać interesującą książkę” – i tak dalej. Okazuje się, jak mówią mędrcy, że „ żyjesz mimowolnie” – dostawaj małe przyjemności, zrelaksuj się i zapomnij o znacznie wyższym sensie, w przeciwnym razie całe życie będzie wydawać się piekłem.

Ale co zrobić, jeśli nie możesz się uspokoić? Obecnie takich ludzi jest już miliony! Pytania te zmuszają człowieka, do rozpoczęcia poszerzania pola swoich doznań.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Wieczny i doskonały”

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Sens życia

Pytanie: Jak podczas pracy w grupie można pozostawać w stanie modlitwy, zamiast być bardziej w stanie umysłu?

Odpowiedź: Powiem tylko jedno: spróbuj rozwiązywać wszystkie problemy w połączeniu z przyjaciółmi. Tylko.

Pojawia się problem – pogłębiaj swoją więź z przyjaciółmi, z przyjaciółkami. Jeśli pojawi się kolejny problem – ponownie pogłębiaj połączenie z nimi.

I zobaczysz, że tylko w taki sposób możesz rozwiązać wszystkie swoje problemy, ponieważ w ten sposób zbliżasz się do połączenia ze Stwórcą. To jest bardzo ważne.

Tak będzie się działo, aż do ostatniej naprawy.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 11.12.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Kiedy jestem w grupie, wszystko jest cudowne. Czuję stan wzniosłości, wdzięczności, miłości i obecności Stwórcy. Ale poza grupą, w otaczającym świecie, wszystko jest zupełnie inne. Co to jest za stan?

Odpowiedź: W świecie zewnętrznym tak właśnie powinno być.

Komentarz: Czuję, że robię się zły, nie reaguję na innych, zamykam się w sobie, jestem jakiś skrępowany.

Odpowiedź: Na początku jest to prawidłowy stan. Ale musisz zrozumieć, że taki jest świat i że pokazano ci jego prawdziwe właściwości. Ale mimo wszystko musisz pokazać swoje dobre nastawienie nie tylko do przyjaciół w grupie, ale także do wszystkich wokół ciebie.

Pytanie: Czy ta relacja powinna być wzajemna, czy tylko taka, jakiej pragnie Stwórca?

Odpowiedź: Na pewno powinna być dobra.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 11.12.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie