Kongres w Charkowie. Rozmowa wstępna

Pytanie: Jak mogę być pewien, że w ciągu tych trzech dni kongresu, w każdej sekundzie naprawdę dążę do połączenia i nie jest to tylko złudzenie egoizmu?

Odpowiedź: To nie ma znaczenia. Jeżeli moje myśli znajdują się tam, jeśli chcę być razem z wszystkimi, wewnętrznie ukierunkowany na połączenie z innymi, jeśli pragnę przeżyć to razem z innymi, istnieć z nimi we wspólnym polu, to jest mi to obojętne, czy mnie do tego popycha egoizm, czy wzniosłem się na stopień ważności przejawiania się, czy objawienia Stwórcy, abym mógł sprawić Mu rozkosz, otrzymywania od Niego, by Jemu dawać. Te obliczenia będą miały miejsce później.

Powtarzam: nie zwracajcie uwagi na Wasz egoizm! Jesteśmy tutaj, aby się połączyć, a egoizm zostawić gdzieś na boku. My zajmujemy się połączeniem.

Za każdym razem egoizm będzie nas prowokował, aby rozerwać te linie połączenia, które staramy się zbudować między nami. Ale my wiemy, że egoizm robi to, abyśmy wzmocnili te linie połączenia jeszcze bardziej. To jest jego praca, aby utrudniać nam nasze życie, abyśmy mogli wznieść się ponad nim do lepszego życia.

Z rozmowy przed kongresem w Charkowie, 16.08.2012

Kategorie: Egoizm, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Rozwój

Kategorie: Duchowość, Dusza i ciało, KABAŁA, Kabała i inne nauki, Klipy, filmy, Postrzeganie rzeczywistości, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój, Rzeczywistość

Kongres w Gruzji. Lekcja 4 

Gdy do grupy przychodzi początkujący, a my studiujemy już metodę integralnego połączenia, musimy odnosić się do niego w delikatny sposób, ponieważ w innym wypadku możemy wystraszyć ludzi. Tak jak my sami na początku studiów, oni też nie rozumieją, czemu służy to całe zjednoczenie, dziecięce zabawy i warsztaty.

To wszystko wydaje im się bardzo dziwne: „Zajmujemy się przyjemnymi rzeczami, rozmawiamy o miłości i przyjaźni, ale to samo opowiadała nam już w dzieciństwie nasza matka, nauczano nas tego w przedszkolu. Przyszliśmy tutaj aby studiować, a okazuje się, że „to” jest Kabała?! Znowu dziecięce gry?! Zanim początkujący zrozumie, co jest sensem tej metody, może od nas dziesięć razy uciec. Dlatego powinniśmy odnosić się do niego w delikatny sposób.

Nie należy natychmiast wpuszczać początkujących do grupy, ponieważ najpierw muszą oni ukończyć podstawowy kurs Kabały. Kurs ten obejmuje następujące tematy: wolna wola, postrzeganie rzeczywistości, budowa Wyższego Świata, wpływ człowieka na Wyższy Świat i odwrotnie, wpływ Wyższego Świata na człowieka, historia ludzkiego społeczeństwa, jego przyczynowo-skutkowy rozwój, początek, ruch i cel, w którym kierunku zmierzamy itd.

Człowiek powinien objąć całe stworzenie, aby mógł wyobrazić sobie, jak majestatyczne, wszechogarniające, wszech przenikające ono jest i że wszystko to będzie znajdowało się pod jego kontrolą.

Musimy mieć cierpliwość dla początkujących, nawet jeśli przyjdą do nas wszelkiego rodzaju mistycy, którzy zaczynają nagle asocjować Kabałę z religiami, najróżniejszymi wierzeniami i ich własnymi hipotezami. Ponieważ w nas wszystko nakłada się na przeszłość, i to, co słyszeliśmy w przeciągu wielu lat naszego życia: dusze, reinkarnacje, piekło, raj i wszystko inne – oznacza, że nie rozumiemy tego wszystkiego, lecz wyobrażamy sobie, że coś z tego pojmujemy. Zapytacie ich: „Co to jest?” – a zobaczycie, że istnieje tyle samo opinii, ilu istnieje ludzi.

Dlatego człowiek musi powoli znaleźć odpowiednie pojęcia dla wszystkich elementów świata, o których kiedykolwiek słyszał. Bo wszystko ma swój początek w Kabale: zarówno religie, jak i nauki – ponieważ jest to nauka o integralnym świecie. Greccy i niemieccy filozofowie pisali już o tym w średniowieczu. Wiedza ta pochodzi z Babilonu.

Dlatego powinniśmy obchodzić się z początkującymi w delikatny sposób, z troską, aby powoli krok po kroku uwolnić ich od wszystkich złudzeń.

Chociaż ludzkość stopniowo się od tego uwalnia, nie mniej jednak jest jeszcze wiele do zrobienia. Bo w rzeczywistości, gdy kabała mówi, że istnieje tylko materia i świadomość tj. pragnienie otrzymywania napełniania, i świadomość, Światło, które je napełnia, to tym dokładnie określa swoje stanowisko: nie istnieje nic innego. Nie ma tu żadnej mistyki, jest tylko stopniowanie pragnienia i stopniowanie świadomości lub napełnienia tego pragnienia. To jest to, czym się zajmujemy. I naprawdę w naturze nie odkryjemy niczego więcej.

Z tego powodu, początkujący powinni na samym początku poznać kilkanaście podstawowych lekcji. Nauczyciele powinni ciągle się zmieniać, inaczej uczestnicy kursu zaczną czcić ich i nosić na rękach, a oni będą prosić o to, aby wywyższyli ich jeszcze bardziej. Wszystko to należy wziąć pod uwagę, i nauczyciele powinni zmieniać się co pięć lekcji.

A najważniejsze jest to, aby początkujący nie postrzegali kabały tylko jako wspólnych posiłków ze śpiewami i tańcami, ponieważ jest to poważna nauka, a nie rozmowy o zbliżeniu, wzajemnej odpowiedzialności i wzajemnej miłości. W przeciwnym razie zaczną łączyć to z innym metodami i teoriami, którymi się już kiedyś zajmowali i różnymi altruistycznymi nurtami. To wszystko jest niepotrzebne! Musimy ich tylko nauczyć systemu – systemu wszechświata.

Jeżeli przekażemy człowiekowi prawidłową wiedzę, to może on powiedzieć: „To nie jest dla mnie, wolę zarobić jeszcze jeden milion lub wybrać się w podróż dookoła świata” – może on powiedzieć cokolwiek, ale nie będzie mógł zaprzeczyć i powiedzieć, że jest to nieprawda. W taki stan powinien on zostać wprowadzony od pierwszego spotkania, od pierwszych dziesięciu lekcji .

Z 4 lekcji Kongresu w Gruzji, 11.08.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Nauka, Praca duchowa, Rozwój

Pytanie: Czy możemy poświęcić jeden z warsztatów na kongresie przeszkodom, które stoją na drodze naszego połączenia? Ponieważ z jednej strony są one utrudnieniem, ale z drugiej strony są konieczne, ponieważ należy się cieszyć z ujawnienia murów między nami.

Odpowiedź: W żadnym wypadku nie mówimy o przeszkodach, jak o czymś, co zakłóca nasze połączenie. Określamy je jako przeszkody, ponieważ w ten sposób przedstawiają się nam one w naszym egoizmie. Ale w rzeczywistości, postrzegamy je jako warunek konieczny dla wzrostu. Bez tego nie będziemy w stanie się wznieść.

Dlatego oczywiście powinniśmy postrzegać je z radością, ponieważ istnieją one wyłącznie z tego powodu. Jeśli człowiek jest zintegrowany z naszą nauką, to bez względu na to, jakie są przeszkody, będzie z ich pomocą wznosił się, o ile będzie na nie prawidłowo reagował.

Jest to bardzo ważne, ponieważ technika wznoszenia się ponad przeszkodami jest najczęściej stosowana. Nie ma żadnego innego sposobu wznoszenia się.

Z  wirtualnej lekcji, 12.08.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Rozwój, Warsztaty, Wzniesienie/Upadek

Pytanie: Jednym z tematów lekcji kongresu jest „modlitwa wielu”. Jest to lekcja o tym, jak dojść do modlitwy – nie dla siebie samych, ale dla wspólnoty.

Odpowiedź: Modlitwa wielu jest prośbą o naprawę rozbitego naczynia, rozbitej wspólnej duszy. Jeśli w prawidłowy sposób sformułujemy naszą prośbę, na pewno otrzymamy odpowiedź.

Ponieważ prośba, która przechodzi przez wspólne naczynie, osiąga właściwości i format, które są postrzegane przez Światło.

Z tego powodu musimy nauczyć się łączyć ze sobą w taki sposób, żeby prośba każdej pojedynczej osoby mogła dotrzeć w prawidłowy sposób przez ten szablon, przez grupę do Stwórcy.

Z wirtualnej lekcji, 12.08.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Naprawa, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wspólna dusza "Adam"

Pytanie: Czy powinniśmy poczuć własną niższość, zanim dojdziemy do jedności?

Odpowiedź: Jesteśmy nisko w naszym egoizmie, ale w żadnym wypadku w naszym celu, czy w połączeniu ze Stwórcą.

Pytanie: Dlaczego rozwijamy się za pomocą cierpienia?

Odpowiedź: A w jaki sposób można rozwijać się inaczej? Na przyjemnych odczuciach nie posuniemy się naprzód, wręcz przeciwnie one będą nam blokować drogę, ponieważ dobro jest dla nas przyjemnością, napełnieniem. Jeśli jestem napełniony, to nie chcę się ruszać z miejsca. Taka jest naturalna reakcja mojego egoistycznego pragnienia. Z drugiej strony, jeśli czuję się źle, albo czuję ból, natychmiast szukam jakiegoś rozwiązania.

Człowiek jest „wrażliwym elementem”. Przyjemność pozbawia ludzi aktywności, paraliżując ich na jakiś czas. Dopóki jest dobrze, człowiek nie ruszy się z miejsca. Jeśli przysporzyć mu cierpienia, albo będzie odczuwał brak napełnienia, wówczas rozpocznie natychmiast poszukiwania nowego źródła przyjemności. Tak więc, jeżeli niezadowolenie przekroczy graniczny próg, wtedy człowiek zmuszony jest się poruszać.

Na nieożywionym poziomie rozwoju pozostając w bezruchu nie napełnia siebie a jedynie zwiększa nowe pragnienia, aż coraz większe cierpienie zmusi go, aby przejść na roślinny poziom. Roślina może się już otworzyć w kierunku słońca, wchłaniać substancje odżywcze, oddychać, wydawałoby się, że jest to właśnie ukojenie i harmonia. Ale nie, znowu mu czegoś brakuje i to nawet więcej niż wcześniej. Ten stan sprawia, że zaczyna się poruszać, zaczyna być aktywny, aby doznać przyjemności …

W ten sposób stworzone jest nasze pragnienie otrzymywania: wystarczy poczuć przyjemność lub cierpienie i balansując między nimi, na pewno dojdziemy do celu. Niczego innego nie potrzebujemy.

Proces ten zależy od wielkości pragnienia i od jego specyficzności, wszechstronności. Załóżmy, że jestem wielkim egoistą. Egoistyczne napełnienie zawładnęło mną, wiąże mnie za pomocą ciężkiego obciążenia tysięcy kilogramów – i nie jestem w stanie nic zrobić, jak tylko odczuwać przyjemność.

Aby wyprowadzić mnie z tego stanu, muszę otrzymać tysiące kilogramów cierpienia i jeszcze jeden kilogram – co oznacza całkowite opróżnienie mojego pragnienie, jak również uzupełnienie go większą negatywnością. Tylko wtedy zaczynam się poruszać.

W ten sposób spotykają się tu dwa przeciwieństwa: im bardziej jestem rozwinięty, tym większe jest moje pragnienie. Pragnienie to wywiera na mnie nacisk i wymaga ode mnie jeszcze większej, bardziej rygorystycznej wewnętrznej pracy. Więc nie mamy innego wyboru: pragnienie reaguje tylko na przyjemności i cierpienie, dlatego jesteśmy zmuszeni przejść przez oba.

Ale gdzie znajduje się korzyść z tego ruchu? Jak tylko otrzymam przyjemność, wchodzę w stan stagnacji. A gdy czuję w czymś potrzebę, wtedy zaczynam się poruszać. Można porównać to z silnikiem, który jest zasilany przez prąd zmienny: podłącz do niego prąd stały – a natychmiast zacznie hamować. Czego oczekuje się ode mnie, jeśli reakcje mojego pragnienia są od początku ustalone? W jaki sposób mogę wyjść z tego błędnego koła?

Oprócz pragnienia rozwija się rozum, a więc jeszcze jeden, równoległy system. Gromadzi on informacje w swoim archiwum, rozpoznaje przyczyny i cele, ocenia przeszłe stadia i osądza nadchodzące etapy. Dziś na ostatnim etapie duchowego rozwoju, szczególnie ważny jest rozumowy komponent. Do tej pory napędzały nas uczucia, a teraz nadszedł czas świadomego rozwoju. Dlatego nasze połączenie daje każdemu mądrość i pozwala dzielić się wiedzą, zapewnia większe doświadczenie i głębsze zrozumienie.

Dzięki temu zrozumieniu możemy uniknąć wielu cierpień. Ponieważ obecny etap wymaga, abyśmy rozwijali się bardzo szybko i już po kilkunastu latach, jeśli nie wcześniej, osiągniemy koniec naprawy. Więc wyobraźcie sobie, jakich cierpień musimy jeszcze doświadczyć!

I dlatego klucz do naszego rozwoju leży w edukacji, w zrozumieniu i pojęciu w działaniach, które umożliwią człowiekowi odczucia, nad którymi będzie mógł się zastanowić. Tutaj jest konieczny jakościowy postęp. W związku z tym bardzo ważne jest dla nas, aby rozpowszechniać tą naukę. To jest właśnie wyjątkowością naszego pokolenia.

Z lekcji do „Przedmowa do Księgi Zohar”, 09.08.2012

Kategorie: Cierpienie, Duchowość, Egoizm, Integralna metoda, Integralne wychowanie, Jedność, Naprawa, Postrzeganie rzeczywistości, Połączenie, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pragnienie, Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody, Rozwój

Pytanie: Jakie działania są najbardziej skuteczne?

Odpowiedź: Takie, w których jest silna i właściwa intencja. Działanie bez intencji na korzyść bliźniego jest nieskuteczne (puste), ponieważ w rzeczywistości efekt powoduje nie samo działanie fizyczne, ale towarzysząca mu intencja: „dla kogo jest to działanie” lub bardziej dokładnie „na czyją korzyść: na moją czy dla innych? ”

Wiec jeśli będziemy wykonywać wszelkiego rodzaju dobre działania, podobnie jak to czynią dobroczyńcy „jaffej nefesz”, lecz nie mając prawidłowej intencji, czyli pragnienia doprowadzenia ludzkości do jedności, którą Stwórca (natura) wyznaczył od początku jako cel naszego rozwoju, to wtedy wszystkie nasze działania poniosą całkowitą klęskę, ponieważ będzie brakować w nich siły Światła, tj. jedynej siły, która może zmienić istniejący stan. Jeżeli będziemy wykonywać wysiłki bez wpływu tej siły, to wywołamy tylko mechaniczne zmiany…

I dlatego konieczne jest – zanim podejmiemy jakiekolwiek działania – by sformułować właściwą intencję, tak aby każde nasze działanie przyciągało silę naprawy i wywoływało pożądany rezultat, przez co ludziom będzie działo się lepiej. Jeżeli jednak uczynimy coś bez prawidłowej intencji, to takie działanie nie będzie miało właściwego skutku i w zasadzie byłoby lepiej, gdybyśmy nic nie robili.

Jako przykład mogą nam służyć akcje protestacyjne w Izraelu: choć początkowo wydawało się, że osiągnęli obniżkę cen, jednak w przeciągu roku nic z tego nie pozostało, a ludzie są tylko jeszcze bardziej rozczarowani i nie wyrażają już chęci walki.

Tak więc trzeba nauczyć się wykonywać działania, które będą miały pożądane rezultaty – temu właśnie służy integralna edukacja.

Kategorie: Integralna metoda, Integralne wychowanie, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój

Pytanie: Co cechuje cierpliwość, która jest niezbędna w naszej pracy?

Odpowiedź: Mieć cierpliwość oznacza uporczywie dążyć do osiągnięcia celu. Jak jest napisane: „Cokolwiek się zdarzy, tylko nie uciekaj z drogi!”

Opowiada się, że rabin Akiva był jedynym, który przeżył rozbicie statku i nie utonął na wzburzonym morzu. Trzymał się mocno deski i schylał głowę przed każdą nadchodzącą falą – i w taki sposób dotarł do brzegu.

Podobnie my powinniśmy postępować: obojętnie co by się wydarzyło, ja dalej kontynuuję moją drogę. Mogę cierpieć, martwić się, możliwe że nie jestem w stanie niczego zrobić, jednakże biorę dalej udział w lekcjach, słucham, uczestniczę w pracy. W tej chwili po prostu brak mi inspiracji, ponieważ istnieją różne sytuacje, ale robię wszystko co jestem w stanie. Najważniejsza jest gotowość dostosowania się – jest to bardzo ważna właściwość.

Z lekcji do listu Rabasza, 08.08.2012

Kategorie: Duchowość, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój

Pytanie: Jak naprawdę możemy zwrócić się do Stwórcy zamiast czynić sobie bożków?

Odpowiedź: Człowiek zamiast Stwórcy czyni sobie bożki, ponieważ jest to dla niego łatwiejsze. Egoizm nieustannie próbuje narzucać cele, środki, wartości, z którymi jemu wydaje się być znacznie łatwiej. Szuka on pewnego zadowolenia dla jego dumy, szybkiego napełnienia, kompensacji, wynagrodzenia.

Nasze ego podświadomie unika cierpienia, niewidocznego dla człowieka, który nie jest w stanie „uchwycić go za ogon”. A jeśli człowiek już w tym utknął, to wtedy nie jest w stanie wyciągnąć właściwych wniosków.

To jest problem. I tylko jeśli osoba dostanie prawidłowe definicje od środowiska, od przyjaciół i z książek, jak również przestrzega rad nauczyciela, możliwe jest, że będzie w stanie uciec od „złego oka”. Jest napisane, że śmierć występuje w większości przypadków ze względu na „złe oko|” – to znaczy jeśli człowiek nie postrzega duchowości dobrym, ale złym egoistycznym spojrzeniem i odwraca ją dla własnej korzyści, to znaczy, że nie jest w stanie uwolnić się od własnej korzyści i tym się zatraca.

Jak można uciec od złego oka, które zabija człowieka? Próbując postrzegać świat innymi, czyimiś oczami, to znaczy oczami przyjaciół. Wtedy będziemy postrzegać świat obiektywnie, niezależnie od swojego ego.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 08.08.2012

Kategorie: Cierpienie, Duchowość, Egoizm, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój, Środowisko

Pytanie: Co pomoże mi podczas czytania Zoharu rozpoznać punkt w sercu moich przyjaciół?

Odpowiedź: Twoja prośba! Zohar funkcjonuje jak energia elektryczna w gniazdku na ścianie: jeśli zechcesz, możesz podłączyć ciepło do serca, albo to serce ostudzić. Zohar to źródło energii – proste Światło. Wybierz sam, jak go używać.

Z lekcji do Księgi Zohar, 07.08.2012

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, ZOHAR