Pytanie: Jakie działania są najbardziej skuteczne?

Odpowiedź: Takie, w których jest silna i właściwa intencja. Działanie bez intencji na korzyść bliźniego jest nieskuteczne (puste), ponieważ w rzeczywistości efekt powoduje nie samo działanie fizyczne, ale towarzysząca mu intencja: „dla kogo jest to działanie” lub bardziej dokładnie „na czyją korzyść: na moją czy dla innych? ”

Wiec jeśli będziemy wykonywać wszelkiego rodzaju dobre działania, podobnie jak to czynią dobroczyńcy „jaffej nefesz”, lecz nie mając prawidłowej intencji, czyli pragnienia doprowadzenia ludzkości do jedności, którą Stwórca (natura) wyznaczył od początku jako cel naszego rozwoju, to wtedy wszystkie nasze działania poniosą całkowitą klęskę, ponieważ będzie brakować w nich siły Światła, tj. jedynej siły, która może zmienić istniejący stan. Jeżeli będziemy wykonywać wysiłki bez wpływu tej siły, to wywołamy tylko mechaniczne zmiany…

I dlatego konieczne jest – zanim podejmiemy jakiekolwiek działania – by sformułować właściwą intencję, tak aby każde nasze działanie przyciągało silę naprawy i wywoływało pożądany rezultat, przez co ludziom będzie działo się lepiej. Jeżeli jednak uczynimy coś bez prawidłowej intencji, to takie działanie nie będzie miało właściwego skutku i w zasadzie byłoby lepiej, gdybyśmy nic nie robili.

Jako przykład mogą nam służyć akcje protestacyjne w Izraelu: choć początkowo wydawało się, że osiągnęli obniżkę cen, jednak w przeciągu roku nic z tego nie pozostało, a ludzie są tylko jeszcze bardziej rozczarowani i nie wyrażają już chęci walki.

Tak więc trzeba nauczyć się wykonywać działania, które będą miały pożądane rezultaty – temu właśnie służy integralna edukacja.

Kategorie: Integralna metoda, Integralne wychowanie, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój

Pytanie: Co cechuje cierpliwość, która jest niezbędna w naszej pracy?

Odpowiedź: Mieć cierpliwość oznacza uporczywie dążyć do osiągnięcia celu. Jak jest napisane: „Cokolwiek się zdarzy, tylko nie uciekaj z drogi!”

Opowiada się, że rabin Akiva był jedynym, który przeżył rozbicie statku i nie utonął na wzburzonym morzu. Trzymał się mocno deski i schylał głowę przed każdą nadchodzącą falą – i w taki sposób dotarł do brzegu.

Podobnie my powinniśmy postępować: obojętnie co by się wydarzyło, ja dalej kontynuuję moją drogę. Mogę cierpieć, martwić się, możliwe że nie jestem w stanie niczego zrobić, jednakże biorę dalej udział w lekcjach, słucham, uczestniczę w pracy. W tej chwili po prostu brak mi inspiracji, ponieważ istnieją różne sytuacje, ale robię wszystko co jestem w stanie. Najważniejsza jest gotowość dostosowania się – jest to bardzo ważna właściwość.

Z lekcji do listu Rabasza, 08.08.2012

Kategorie: Duchowość, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój