Pytanie: Czy wpływ Stwórcy na mnie zmienia się w zależności od mojej zmiany? Czy też wpływ pozostaje taki sam, tylko ja postrzegam go inaczej? Kto się zmienia: ja czy On?

Odpowiedź: W naszym świecie mówimy o tym, co człowiek czuje: przechodzi zmiany pogody, środowiska, otaczającego społeczeństwa i podobnych rzeczy.

A Kabała wyjaśnia, że to wszystko jest we mnie: i społeczeństwo i ludzkość i pogoda i wszystko co się wokół mnie dzieje. Ale ja widzę to tylko na zewnątrz, poza mną, jak różne poziomy natury.

Dlatego zmieniając się wewnątrz, zmieniam świat na zewnątrz. I odwrotnie, świat przedstawia mi się na zewnątrz, abym to ja zmieniając siebie, zobaczył wynik swoich zmian.

Wyobraź sobie, że wokół mnie na 360 stopniach znajduje się „ekran” i na nim widzę zmiany, które zachodzą we mnie na wszystkich czterech poziomach: ludzkim, zwierzęcym, roślinnym i nieożywionym. Są to cztery etapy pragnienia, które w taki sposób wyświetlają mi się na zewnętrznym „ekranie”, jak na panoramicznym ekranie.

Tutaj istnieją dwa podejścia. Albo ja zmieniając siebie, zmieniam świat wokół mnie na lepsze. Albo pozostaję taki sam jak zwykle, a świat wokół mnie zmienia się dlatego, aby zmusić mnie do tego abym się zmienił. Oznacza to, że albo Stwórca ciagnie mnie naprzód pozytywną siłą, albo popycha mnie od tyłu negatywną siłą. I to wszystko widzę na „ekranie” wokół siebie.

Pytanie: Co zatem można powiedzieć o czterech porach roku, które nieustannie zmieniają się?

Odpowiedź: Są to cztery podstawy, cztery etapy światła, które odzwierciedlają się we mnie w postaci czterech pór roku. Wszystko jest podzielone na cztery, pięć lub dziesięć części. To jest już mój wewnętrzny świat, który jest w taki sposób wyświetlany na zewnątrz.

Z lekcji w języku rosyjskim, 16.12.2018

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Kongres w Mołdawii. Lekcja nr. 7

Jedną myślą stworzono i kreowano całe stworzenie, wszystko wyższe i niższe, aż do powszechnej, ostatecznej naprawy.

I ta jedyna myśl działa we wszystkim i jest esencją wszystkich działań, ona określa cel i jest esencją wszystkich wysiłków i ona sama w sobie jest doskonałością i oczekiwaną nagrodą. (Baal HaSulam, Nauka dziesięciu Sfirot, rozdz. 1, Wewnętrzna kontemplacja, cz. 1, punkt. 8)

Wszyscy istniejemy w myśli Stwórcy, ona wspiera i wykonuje absolutnie wszystko. Wszystkie niby nasze myśli, pragnienia, działania – to jest wszystko co wykonuje myśl, zwana myślą stworzenia.

A czy nam pozostaje coś do zrobienia? Czy pozostaje tylko słuchać, że znajdujemy się w tej myśli i pływamy po niej? Musimy ujawnić ten stan, przecież w nim znajdujemy się.

Sami nie możemy niczego zrobić samodzielnie: ani decydować, ani myśleć, ani działać, ani planować czegoś na przyszłość ani rozważać przeszłości. Istnieje tylko jedna rzecz: myśl, zamysł stworzenia i w niej znajdujemy się.

Tego, czego wymaga się od nas – to usunąć wszystko to, co przeszkadza nam poczuć, że znajdujemy się w tej myśli i oprócz niej nie istnieje nic więcej. To znaczy, że musimy usunąć siebie! A można to zrobić tylko przy pomocy prawidłowego środowiska, wtedy gdy pozwalasz mu panować nad sobą.

Wszystkie nasze wysiłki powinny polegać na tym, aby niwelować siebie, anulować się przed otoczeniem. Wtedy stopniowo wejdziemy w to, co nazywa się „myślą stworzenia”, i nie będzie więcej niczego oprócz niej.

Z 7 lekcji kongresu w Mołdawii, 08.09.2019

Kategorie: Baal HaSulam, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Wolna wola

Kongres w Mołdawii. Lekcja nr. 5

Pytanie: Baal HaSulam napisał: „Otwórzcie mi jedyne wejście wielkości ostrza igły, a ja odkryję wam wejścia, przez które przejadą wozy i wagony”. Czy jest to ostrze igły które musimy odkryć dla Stwórcy, to co znajduje się w sercu?

Odpowiedź: Tak

Pytanie: A kto może otworzyć to wejście?

Odpowiedź: Przyjaciele.

Pytanie: Co muszę uczynić, aby oni to zrobili?

Odpowiedź: Tylko zechcieć.

Z 5 lekcji kongresu w Mołdawii, 07.09.2019

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Kongres w Mołdawii. Lekcja nr. 5

Pytanie: Czego nam brakuje w naszej prośbie do Stwórcy, abyśmy mogli prawidłowo zbudować duchowe naczynie?

Odpowiedź: Nie ma wystarczającego połączenia między wami. Przyjeżdżacie na kongresy, ale jeszcze nie ma poważnego wewnętrznego dążenia w was. Nie uświadomiliście sobie jeszcze stuprocentowej koniecznosci w połączeniu pragnień, serc, intencji, celów.

Indywidualność każdego, na razie jeszcze pozostaje jego osobistą indiwidualnością. Jeszcze nie możemy przebić skorupy naszych serc. Zmierzamy do tego, ale jeszcze tego nie osiągneliśmy.

Pytanie: O co mam prosić dla przyjaciół, aby im się to udało?

Odpowiedź: Połączyć się z nimi w jednym sercu, w jednym pragnieniu, w jednej intencji. Stwórca wie co robić. Tylko proście!

Mimowolnie prosimy za siebie, a nie za zjednoczenie między sobą. A Stwórca znajduje się między nami. A prosząc każdy za siebie, opuszczamy Stwórcę.

Pytanie: Jaka powinna być odpowiedź Stwórcy w dziesiątce?

Odpowiedź: Taka żeby zjednoczył wszystkich razem w jednej strukturze zwanej „dziesięć sfirot”.

Pytanie: Jak przyjaciele w dziesiątce mogą synchronizować się i poprosić za siebie nawzajem, aby Wyższa Siła pomogła im poprosić poprawnie?

Odpowiedź: Z wnętrza, z głębi serca. Tego nie można wyrazić słowami. Cały czas stanowczo prosić z głębi serca, tak jak byśmy mieli ogromny problem, z którym jesteśmy i nie możemy nic z nim zrobić.

Pytanie: Jak pozostać w tej prośbie do następnej lekcji?

Odpowiedź: Nie tylko do następnej lekcji, ale przez cały czas! Ciągle prosić o uczynienie nas jedną wspólna całością. Poszukajcie odpowiednich słów!

Z 5 lekcji kongresu w Mołdawii, 07.09.2019

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Pytanie: Rabasz w swoim artykule „Jaki poziom powinien osiągnąć człowiek” napisał: że dopóki nie osiągnie korzenia swojej duszy, nie włączy się w niego, człowiek cały czas będzie powracał do naszego świata. Każdy jego krok, żeby osiągnąć swój korzeń, musi zostać ukończony dopóki człowiek przebywa w materialnym ciele tego świata.

Czym jest korzeń duszy?

Odpowiedź: Korzeń duszy jest tym punktem w Stwórcy, do którego jestem przywiązany, z którego zstąpiłem i do którego muszę powrócić.

Pytanie: Czy człowiek osiąga go tylko podczas swojego pobytu na tym świecie, czy już po śmierci?

Odpowiedź: Podstawowa praca odbywa się w naszym najniższym, nieożywionym, brzydkim, egoistycznym świecie. To właśnie z niego musimy odkryć Stwórcę, a dalej istnieją już inne poziomy.

Z programu TV„Podstawy Kabały”, 08.01.2019

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Sens życia

Pytanie: Czego uczy nas korzeń naszej duszy? Jak to poczuć? Co od niego pochodzi?

Odpowiedź: Korzeń duszy uczy nas jak przekształcić się w jedną jedyną całość, w jedną strukturę, w której może objawiać się Wyższe Światło. W zasadzie jest to podstawa wszystkich naszych działań, nic więcej.

Wydaje nam się, że jest to bardzo proste, ale spróbuj i zobacz – to bardzo złożona nauka. Bardzo złożona! I nie tylko w wykonywaniu, ale nawet w tych, tak jakby psychologicznych właściwościach, które ona zaczyna tworzyć w człowieku.

Z lekcji w języku rosyjskim, 06.10.2019

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Kongres w Mołdawii. Lekcja nr. 4

Pytanie: Zaczynamy odczuwać ciemność, jakby z wnętrza swojego egoizmu. Ciemność, która w istocie jest tym samym co światło – jest ciemnością zewnętrzną. Czy różni się czymś od tej ciemności, którą zaczynam czuć egoistycznie?

Odpowiedź: Ciemność – to właśnie uczucie egoizmu. Kropka! Nie istnieją inne rodzaje ciemności. Istnieją tylko dwie siły: egoistyczna i altruistyczna. Egoistyczna odczuwana jest w naszym duchowym rozwoju jak ciemność, altruistyczna – jak światło.

Pytanie: Co to znaczy anulować się? Co muszę zmniejszyć w duchowości i w materialnym? I jak można znaleźć równowagę między tymi dwiema liniami?

Odpowiedź: To jest problem…, jak zrównoważyć życie fizyczne i duchowe – tego możesz nauczyć się tylko na naszych kursach, tylko na lekcjach, w stopniowym związku z nauczycielami:. Musisz pracować, mieć rodzinę, zajmować się Kabałą. Jak to wszystko doprowadzić do równowagi? Aby to zrobić, powinieneś znajdować się pod nadzorem starszych.

Pytanie: Czy swoją prośbą do Stwórcy mogę wpłynąć na postrzeganie świata przez innych ludzi? Albo jak odkryje im się Stwórca – to nie jest moje zadanie, i czy muszę skoncentrować się tylko na modlitwie o zjednoczenie?

Odpowiedź: Tylko na modlitwie o połączenie we własnej dziesiątce, a przez nią możesz już prosić Stwórcę o większe zjednoczenie niż w dziesiątce. Ale na początku powinna być dziesiątka, w przeciwnym razie nie zwracasz się do Stwórcy, ale do czegokolwiek, po prostu w powietrze.

Pytanie: Co powinienem zrobić, jeśli dzisiaj na lekcji podczas warsztatów nie chcę nic mówić, nie mam żadnych myśli, ani słów?

Odpowiedź: Znaczy, że wczoraj tak się napełniłeś, że nic już się w tobie nie mieści. Co zrobić? Stopniowo przejdzie. A to, co otrzymałeś dzisiaj, biorąc udział w lekcji, odkryje się w tobie później. Wszystko to weszło w ciebie, tylko nie możesz teraz z tym pracować.

Pytanie: Jak prawidłowo modlić się za dziesiątkę w ciemności?

Odpowiedź: W ciemności nie możesz modlić się za dziesiątkę. Musisz przylgnąć do niej, wejść w nią. Ciemność dana jest właśnie po to. I wtedy dziesiątka zacznie cię naprawiać, podnosić i wszystko się uda.

Z 4 lekcji kongresu w Mołdawii, 07.09.2019

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Czy Kabała proponuje badanie reakcji człowieka, na jego postrzeganie zarządzajacej Siły Wyższej?

Odpowiedź: Tak, poza tym jeszcze więcej.

Pytanie: Czy możemy polegać na naszych uczuciach, aby zrozumieć rzeczywistość?

Odpowiedź: Jeśli właściwie zmierzamy do celu i znajdujemy się w procesie naszego rozwoju pod wpływem studiowania Kabały, to możemy częściowo polegać na naszych uczuciach, rozumieć je w ograniczonym zakresie.

Pytanie: Co jest iluzoryczne: wydarzenia czy moje reakcje na wydarzenia?

Odpowiedź: Absolutnie wszystko.

Pytanie: Czy możliwa jest intuicyjna droga osiągnięcia naprawy bez studiowania Kabały, jedynie ogromne wewnętrzne pragnienie poznania Stwórcy?

Odpowiedź: Ale jak to możliwe? Na podstawie czego chcesz to osiągnąć? Z punktu twojego egoizmu? Z twojego bardzo wielkiego pragnienia? Jaki z tego będzie pożytek? Będziesz jeszcze bardziej powiększać swój egoizm i błądzić w jego wszelkiego rodzaju zakamarkach i nic nie osiągniesz poza tym.

Pytanie: Na każdym stopniu moje odczucie jest inne. Ono nie jest podobne do poprzedniego, ponieważ jest coraz głębsze. Czy Stwórca jest dla mnie inny, czy to ja się zmieniam?

Odpowiedź: Ty się zmieniasz, czy zmienia się Stwórca w stosunku do ciebie lub w tobie, to jest to samo. Jak możesz to inaczej określić? Ja zmieniam się, dlatego zmienia się obraz świata we mnie.

Pytanie: Jak mam zachować się, jeśli chcę przekazać ludziom miłość, a oni uważają, że wywieram na nich nacisk?

Odpowiedź: Nie należy wywierać presji, tym bardziej na tych, komu chcesz dać miłość. Najlepiej nic nie robić. Najpierw powinieneś poczuć od nich wezwanie, oczekiwanie takiej postawy. A potem będziesz napełniać to oczekiwanie.

Z lekcji w języku rosyjskim, 15.09.2019

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Dlaczego kabaliści wymagają od studentów pracy?

Odpowiedź: Człowiek powinien pracować, dlatego że musi być zajęty. Nie może przez cały dzień zajmować się Kabałą, albo przez cały dzień siedzieć na ławeczce, łuskać nasiona słonecznika i rozmawiać o polityce. Nie tego człowiek potrzebuje.

Wskazane jest aby zajmował się Kabałą najlepiej 3 godziny rano przed pracą i 2 godziny wieczorem po pracy. Jeśli ma wolny czas, to może uczyć się więcej. A resztę czasu poświęcać na pracę, sen, posiłki itp. A czego jeszcze potrzebuje w życiu? Życie powinno być bardzo proste, naturalne.

Co dotyczy snu, to powinien odpoczywać 5-7 godzin na dobę. Są ludzie, którzy muszą spać 7 godzin, a są tacy którym wystaracza 5 godzin snu.

Komentarz: Jest jeszcze sport, muzyka, teatr …

Odpowiedź: Jeśli człowiek zajmuje się Kabałą, to w niej zawarta jest i muzyka i teatr i sport.

Pytanie: Czy to znaczy, że nie pojawiają się żadne inne potrzeby?

Odpowiedź: Nie.

Pytanie: To jest idealne odczucie Stwórcy, które powinno wypełnić wszystkie brakujace nisze?

Odpowiedź: Tak, wszystko pochodzi od Niego. Tylko do nas przychodzi w różnych postaciach.

Komentarz: Zasadniczo ludzie kiedyś żyli normalnie i bez sportu …

Odpowiedź: Tak, sport jest potrzebny. Potrzebna jest także muzyka, literatura i inne rzeczy, ale to wszystko powinno mieścić się w ramach naprawy duszy człowieka.

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 01.03.2019

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Z lekcji na temat „Wzajemne poręczenie”

Im więcej przeciwieństw możemy w sobie zjednoczyć, tym wyższy jest nasz duchowy poziom. To tak jak w komputerze, gdzie jest tylko „0” i „1”, ale z połączenia wielu zer i jedynek tworzy się możliwość przepracowania nieskończonej liczby stanów.

Duchowość nie jest zbudowana z indywidualnej jakości, a z ilości połączeń, do których każdy jest zdolny. Ilość przechodzi w jakość.

* * *

Wszystkie modlitwy ułożone dla nas przez mędrców Wielkiego Zgromadzenia jeszcze przed zniszczeniem Świątyni, wymawiane są w liczbie mnogiej, a nie są ułożone przez kogoś osobiście. To znaczy, zawsze tylko „my-my-my”, dlatego że nikt nie jest winien sam osobiście przed innymi, a wszyscy są odpowiedzialni za wszystkich. Dlatego nie ma znaczenia, kto dokładnie dopuścił się przewinienia, z góry jesteśmy traktowani tak, jakby między nami działało wzajemne poręczenie, wzajemna odpowiedzialność.

Dlatego nie tylko ten, kto dopuścił się przewinienia, odpowiada i otrzymuje karę, ale również my wszyscy. Jakby wiercił dziurę we wspólnej łodzi. Dlatego z góry dają nam tylko zbiorową karę lub zbiorową nagrodę.

Każdy powinien zrozumieć, że jeśli w jakiś sposób popełnia przestępstwo, to znaczy, że nie wkłada wystarczająco dużo miłości w swoich przyjaciół, szkodzi to wszystkim, całemu wspólnemu kli, które teraz musi iść naprzód. To nie jest jego osobista krzywda, ponieważ w duchowym nie ma nic osobistego – wszystko jest jednym systemem.

Dlatego, każdy przynosi każdemu albo wielką nagrodę, albo surową karę, przecież z góry uważani jesteśmy za jeden system.

* * *

Nikt z nas nie ponosi winy, wszystkie defekty są ujawniane odgórnie. Nie jesteśmy winni tego, że ujawniło się zepsucie, a tego, że nie poprosiliśmy o jego naprawę. Jeśli odkryło się coś złego, kłamstwo, grubiaństwo, to należy zwracać uwagę tylko na to, aby natychmiast zidentyfikować miejsce uszkodzonego między nami połączenia i poprosić Stwórcę, by je naprawił.

Tym radykalnie różni się duchowa, prawdziwa Tora od Tory dla mas: w niej jest zupełnie inne zrozumienie niedoskonałości, kary i nagrody. O tym powiedziane jest, że „Opinia Tory jest przeciwieństwem opinii przeciętnego człowieka”. Przeciętny człowiek troszczy się o samego siebie, o swój dom, a kabalista troszczy się – o opinię Tory, która jest poza nami, w połączeniu między nami, w miłości do bliźniego jak do siebie samego.

* * *

Nie obchodzą nas osobiste cechy każdego, naprawiamy tylko połączenia między nami. Same właściwości nie są ważne – ważne jest jak zachowuje się każdy w stosunku do pozostałych, jak bardzo chce odkryć nasze powiązania. Niech przyjaciel pozostanie tym, kim jest, ze wszystkimi jego naturalnymi, wrodzonymi cechami.

Nie należy ich niszczyć, a trzeba zrobić na nie skrócenie, ekran, odbite światło, uderzeniową fuzję ze światłem i w ten sposób zbudujemy połączenie między nami. Stanie się to naszym wspólnym skróceniem, wspólnym połączonym ekranem i odbitym światłem, w którym odkryje się Stwórca.

A wewnątrz każdy pozostanie takim, jakim uczynił go Stwórca, o czym powiedziano: „Zwrócie się do mistrza, który mnie stworzył”, to nie jest moja sprawa.

Z porannej lekcji 13.11.2018

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa