Pytanie: Wszyscy mamy wspólne pragnienie osiągnięcia obdarzania i wspólne przekonanie, że musimy prosić Stwórcę o obdarzanie. Czego nam jeszcze brakuje?

Odpowiedź: Brakuje prawdziwego pragnienia, prawdziwego dążenia, prawdziwego połączenia między sobą, tak aby było jedno pragnienie z jednym dążeniem. Ale to formuje się stopniowo.

Pytanie: Czy możliwe jest wznoszenie modlitwy, mocą naszego pragnienia, aby Stwórca dał nam właściwość obdarzania?

Odpowiedź: Tak, oczywiście. Tylko tak otrzymujemy: prosimy – Stwórca daje, prosimy – Stwórca daje.

Pytanie: Jeśli przyjaciel w dziesiątce proponuje wykonanie takich ćwiczeń, czy wszyscy powinni się zgodzić?

Odpowiedź: Naturalnie, mędrcy kabalistyczni wyraźnie o tym mówią. W tym przypadku bardzo ważne są nasze intencje, aby każdy był całkowicie w tej prośbie, jak można najbardziej wewnątrz niej, abyście wszyscy zjednoczyli się razem i aby wasze pragnienie było zjednoczone, jakby pochodziło z jednego serca, i abyście prosili tylko o jedno: o swojego przyjaciela lub o Stwórcę.

Pytanie: Jeśli nasz przyjaciel jest chory i nie może przychodzić na lekcje, czy możemy również poprosić za niego?

Odpowiedź: Tak. Jeśli będziemy bardzo prosić za przyjaciela, modlić się za niego, to dodamy nasze siły, nasze modlitwy, nasze prośby do jego prośby, być razem z nami zdrowymi. Wówczas wszystko ułoży się.

Z lekcji według artykułu Rabasza, 24.10.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Mówi Pan, że informacje odbierane przez nasze oko są odbijane „na ekranie” z tyłu naszej głowy.

Odpowiedź: Nie. Nic nie jest postrzegane przez oko – oko nie istnieje. Nie ma również „tylnej części głowy”. Nie ma nic oprócz egoistycznego pragnienia, napełnienia siebie, które pokazuje mi, że jestem „zbudowany” w ten sposób: mam oczy, głowę, ręce, nogi. Ale w takiej formie rysuje mnie moje pragnienie przyjemności. A także rysuje, że jakby istnieją jakieś obiekty poza moim ciałem.

Pytanie: Czy oznacza to, że tak postrzegamy Stwórcę jako ukrycie? Taka jest nasza rzeczywistość?

Odpowiedź: To, co widzimy, a dokładniej co czujemy ( mówimy „widzimy”, dlatego że wzrok jest najpotężniejszym organem naszego doznania) jest to różnica między nami a Stwórcą, – cień naszego egoistycznego pragnienia na wyższym świetle, na białym ekranie. Dlatego widzę tylko wszelkiego rodzaju osobiste pragnienia, różne właściwości zawarte w moim egoistycznym pragnieniu.

Innymi słowy to, nieożywiona natura, rośliny, zwierzęta, człowiek – wszystko to są cztery poziomy mojego pragnienia rozkoszowania się: szoresz, alef, bet, gimel, dalet, które ukazują mi się w tej postaci na tle białego światła. Ponieważ odczuwam jedynie swoje pragnienie napełnienia siebie! A co ze światłem? A światło jest tłem, na którym widzę swoje pragnienie otrzymywania przyjemności.

Tak więc kiedy to pragnienie stanie się takie jak światło, nie będzie mi ono zasłaniać światła od mnie i będę mógł w pełni odczuć Stwórcę. A na razie zamiast Stwórcy dostrzegam tylko swoje egoistyczne pragnienie. Inaczej mówiąc, wszyscy, którzy mnie otaczają, są częścią mojego egoizmu.

Z 6 lekcji kongresu

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: W pierwotnych źródłach jest napisane, że wyższe światło przebywa w miejscu radości. Ale nasze działania na rzecz zjednoczenia zawsze polegają na przezwyciężaniu egoizmu, odrzucaniu siebie nawzajem, a nie na radości. To zawsze jest wysiłek, to zawsze jest trudne. Jak połączyć te dwie rzeczy?

Odpowiedź: Należy to robić stopniowo, wspierając się wzajemnie. Jeśli rozumiecie, co należy zrobić, oznacza to, że należy porozmawiać między sobą o tym, jak to osiągnąć, jakimi wysiłkami i tak dalej. Zobaczycie, że nie jest to takie trudne. Jeśli macie już jakieś wzajemne zrozumienie tego, co dzieje się między wami, to przezwyciężycie wszystko.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”, 21.10.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie