Opinia: Każda epoka tworzy wyjątkową nerwicę. Na początku XX wieku uważano, że przyczyną wszystkich nieszczęść jest niezadowolenie seksualne, a teraz, na początku XXI wieku, niepokoi nas już inny problem – rozczarowanie życiem.

Jeśli wcześniej człowiek cierpiał z powodu kompleksu niższości, to w naszych czasach cierpi z poczucia wewnętrznej pustki, poczucia bezsensowności życia.

Napisał do mnie amerykański student: „Wszyscy moi znajomi w Ameryce, młodzi ludzie w moim wieku, na próżno probują zrozumieć, dlaczego żyją na świecie“.

Rozczarowanie w życiu obezwładnia rownież ludzi starszego pokolenia, którzy zrobili pomyślną karierę i stali się dość zamożni. Z każdym dniem coraz wyraźniej widzimy, że poczucie bezsensowności życia przenika wszędzie.

Zwierzęce instynkty nie podpowiadają człowiekowi, co jest mu potrzebne, i tradycje już nie uczą go tego, co powinien zrobić – a zatem nie wiedząc, co jest mu potrzebne, i jak powinien żyć, człowiek nie może zrozumieć, czego chce.

Wśród przyczyn zgonów amerykańskich studentów drugie miejsce po wypadkach drogowych zajmuje samobójstwo – 85% respondentów nie widziało w swoim życiu żadnego sensu, 93% studentów było psychicznie i fizycznie zdrowymi młodymi ludźmi, którzy żyli w dobrych warunkach bytowych, doskonale dogadywali się ze swoimi rodzicami,  zajmowali się społeczną działalnością i wyróżniali się wysokimi wynikami w nauce.

Człowiek, z natury swojej pierwotnie dąży do zidentyfikowania i osiągnięcia swojego przeznaczenia w życiu – dążenia do sensu. Dążenie do sensu – nie jest to bezowocne marzenie, nie samooszukiwanie, a samoprogramowanie, które determinuje przyszłość. Ta motywacja jest  charakterystyczną cechą człowieka.

Człowiek myśli o tym również przy zaspokajaniu wszystkich ziemskich potrzeb. Czyli dążenie do zrozumienia, jest samowystarczalną motywacją, a nie wytworem innych potrzeb.

Człowiek w życiu zawsze dąży do wyjścia poza swoją osobowość, osiągnięcia czegoś więcej, czy jest to cel, który musi osiągnąć, czy miłość do innej osoby. Człowiek realizuje się w oddaniu się swojej sprawie lub w miłości.

Czym silniej on oddaje się swojej sprawie, czy miłości do bliźniego, tym większe w nim człowieczeństwo, tym bliżej jest siebie samego. W istocie człowiek może odnaleźć siebie tylko dzięki samo-zapomnieniu, samozaparciu.

Mój komentarz: Prawdziwa realizacja sensu życia jest w osiągnięciu jego źródła – Stwórcy. Tylko w tym przypadku człowiek czuje się napełniony sensem istnienia, wiecznym i doskonałym.

Takie nastawienie założone jest w nas przez naturę, Stwórcę, i dlatego musimy ujawnić istotę tego, i metodę realizacji – naukę kabały.

Kategorie: Kryzys, globalizacja

Pytanie: Powiedziano, że człowiek „skłania cały świat na szalę zasług“. Jak jeden człowiek może wpływać na cały świat?

Odpowiedź: Jeden człowiek może wpływać na cały świat, ponieważ łączy się z całym światem i chce poprzez siebie skłonić świat ku dobru. W duchowym, każdy człowiek jest ważny, jak inni, zgodnie z prawem „ogół i szczegół są równe“.

Pytanie: Załóżmy, jeden człowiek regularnie słucha Pana wykładów, jest przepełniony miłością do wszystkich. Jasne, że on skłania świat ku dobru. Drugi – wręcz przeciwnie, skłania  świat na szalę grzechu. Co stanie się ze światem? Kto zwycięży?

Odpowiedź: Świat jest oceniany według większości. Dlatego należy starać się, żeby było więcej ludzi, którzy dążą do osiągnięcia miłości do bliźniego.

Pytanie: Co daje Panu siłę i cierpliwość cały czas mówić ludziom o zjednoczeniu i miłości? Wydaje się Pan być optymistą bez granic, nie rozpacza Pan z tego powodu, co dzieje się w kraju, i na świecie.

Skąd ten optymizm? Skąd Pana pewność, że człowiek stoi naprzeciw wagi i może teraz odwrócić świat ku dobru? Pana, jakby nie wzrusza to, że wszystko dookoła wygląda na odwrót, i jakby się wali.

Odpowiedź: Niepokoi mnie, dlatego, że nie chcę, aby ludzie cierpieli i sprawiali cierpienie sobie, i całemu światu. Ale rozumiem, w jakim stanie się znajdują i staram się wyjaśniać im ciągle od nowa.

To tak, jak z małymi dziećmi. Jak trudno by z nimi nie było, ale nie możesz ich opuścić i cierpliwie wyjaśniasz znowu i znowu. Wszystko – z miłości. Jak powiedziano, „wszystkie przestępstwa pokryje miłość“.

Z programu radiowego 103FM, 12.07.2015

Kategorie: Pytania&Odpowiedzi, Rozpowszechnianie metody

Pytanie: Jednym z punktów, w którym Pana krytykują, jest Pana stanowisko, że kabała – nie jest religią, i nie ma żadnego odniesienia do judaizmu.

Niech Pan w takim razie wyjaśni, dlaczego wielcy kabaliści, którzy żyli w naszych czasach, Baal HaSulam i Rabasz, byli ortodoksyjnymi Żydami, i w żaden sposób publicznie nie wyrażali swojej nieprzynależności do religii, do judaizmu, w żaden sposób nie mówili, że Bóg – to tylko natura, a nie osobowość.

Odpowiedź: Lepiej niż ja wyjaśnia to sam Baal HaSulam w artykule „Istota religii“ i w innych. O nauczaniu kabały nie Żydów wiemy jeszcze od Ramchala. W ogóle cała kabała mówi tylko o rozwoju miłości do bliźniego. A religia mówi o wykonywaniu ziemskich przykazań.

Tym kabała różni się od religii. Widzimy wyraźnie, biorąc pod uwagę stan religijnej społeczności, iż nie ma żadnego związku między rozwojem miłości do bliźniego, a wykonywaniem ziemskich, religijnych nakazów.

Definicja kabały: Kabała – jest to metoda odkrycia Stwórcy człowiekowi, w tym świecie. Religia nie ma tego celu (odkrycia Stwórcy w miłości do bliźniego), jak kabała. Dlatego też nie jest to jedno, i to samo. Natomiast Pana zdanie o tym, że Bóg – to osobowość, po prostu wprawia mnie w zakłopotanie: Pan zapewne jest bałwochwalcą?

Kategorie: Kabała i religia, Przykazania, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Rozumiem, że egoizm jest przyczyną kryzysu, ale nie widzę związku, jak można podnieść się z niego na jakiś stopień. Jakie są tego symptomy, że musimy teraz wznieść się na nowy poziom, a nie kontynuować poruszanie się naprzód liniowo?

Odpowiedź: Możemy wymyślać wszystko, co chcemy – wszelkie prawa, w szczególności społeczne i ekonomiczne.

Politycy działają tak, jak uważają, ekonomiści rządzą tak jak uważają, ale to wszystko są te same naturalne błędy, przez które przechodzi ludzkość, nabijając sobie na nich guzy, doznając niepowodzeń, otrzymując większe lub mniejsze ciosy. To nic nie daje.

Można nauczyć się czegoś tylko przysłuchując się tym, którzy rozumieją program rozwoju, jego cel, który nie jest widoczny dla innych, dlatego że on znajduje się nie w egoizmie, nie w naszej naturze, nie w naszym myśleniu, i nie w naszych uczuciach. I ci ludzie, którzy czują i postrzegają to, powinni próbować wyjaśnić go wszystkim.

A reszta ludzkości, jak małe dzieci, będzie iść w ślad za tymi, którzy rozumieją, co się dzieje. Nie ma innego wyjścia. Tak, jak stado podąża za jednym pasterzem i on doprowadza je do wodopoju lub do domu, tak samo tutaj.

I chociaż następny etap rozumie bardzo niewielu ludzi, to cała ludzkość musi iść właśnie za nimi, aby zostać zbawiona, i dojść do prawidłowego stanu przy minimalnych stratach.

Z programu TV „Ostatnie pokolenie“, 12.08.2015

Kategorie: Kryzys, globalizacja

Baal HaSulam. Artykuł „Nauka kabały i jej istota“: … I to, co jest w wyższym świecie, na pewno jest w każdym niższym w stosunku do niego świecie, ponieważ najniższy odciśnięty jest z niego.

I wiedz, że te rzeczywistości i ich zachowanie, które dostrzega proszący Stwórcę, są właśnie nazywane stopniami i znajdują się one w zrozumieniu, jedna nad drugą, jak stopnie drabiny.

Wyjątkowość percepcji polega na tym, że zawsze dostrzegamy 10 sfirot, doskonałą rzeczywistość. Pytanie tylko, w jakiej rozdzielczości, w jakiej skali, z jaką dokładnością, na jaką głębokość, w jakim bogactwie relacji między wszystkimi jej częściami. Ale rzeczywistość jest zawsze ta sama.

Dlatego każdy stan w duchowym nazywa się doskonałym. Zupełnie nie rozumiemy, jak może być stan doskonały, jeśli znajdujemy się na pierwszym stopniu lub dziesiątym, lub nawet setnym, bo to nie 125-stopień, a tym bardziej nie Pełna Naprawa (Gmar Tikun), świat Nieskończoności, bo tylko tam – doskonałość.

Nie. Doskonałość jest we wszystkich stanach, w których się znajdujemy. Przecież zawsze postrzegamy świat Nieskończoności, tylko w naszych właściwościach percepcji objawia się zawsze w jakiejś jednej drobnej części – nie w poszczególnych jego częściach, ale w pełnej całości, tylko w takim zakresie, w jakim rozumiemy, widzimy, czujemy jego budowę ze wszystkimi jego szczegółami. Podobnie do holograficznego obrazu.

Z lekcji do artykułu “Nauka kabały i jej istota”, 02.09.2015

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa