Pytanie: Powiedział pan, że jedynym środkiem, który może pozwolić człowiekowi utrzymać prawidłową intencję, jest wpływ środowiska. A więc jedyną możliwością dla człowieka, by posuwać się naprzód, jest stworzenie takiego środowiska, jak na kongresie na pustyni, które będzie go ciągle motywować, być w prawidłowej intencji i właściwości obdarzania?

Odpowiedź: Tylko, to! Bez wpływu środowiska człowiek się zatraca. Jest wielu ludzi, którzy siedzą w domu, oglądają seriale telewizyjne, czytają kryminały i powieści, po prostu marnują czas. Czas mija … i czują oni, że nie mogą nic zrobić. Daje się im odczuć, że ich czas wypełniony jest pustymi rzeczami i nie mogą nic na to poradzić.

Często słyszę takie narzekania: „Nie robię nic! Jak mogę wydostać się z tego stanu?!” Człowiek przyrzeka sobie zmobilizować się od jutra – a jutro dzieje się to samo. Kolejny dzień mija i jeszcze jeden… lecz nie można cofnąć czasu.

Co zrobić? Nie można nic z tym zrobić. W ten sposób daje się człowiekowi z góry zrozumieć, że bez wpływu środowiska nie ma on siły ruszyć się z miejsca. Musi wejść w prawidłowe środowisko – po prostu tak jak „głupiec”, jak małe dziecko pośród dorosłych. Wejdź, a wtedy otrzymasz od nich siłę!

Jak mówił rabin Jossi ben Kisma: „Co mam uczynić bez moich uczniów ?!..” Czyżby miał on otrzymać od nich wiedzę? – Nie. Tylko ich wspólne pragnienie dążenia do celu. Czy nie miał on do tego pragnienia?! – Jego pragnienie jest miliardy razy większe niż ich! Prawda. Ale nie będzie posiadał „miliardy razy większego pragnienia + 1”, jeśli nie włączy się w ich pragnienie. Bez nich nie będzie mógł wznieść się ani stopień wyżej. Jeśli zostanie sam, bez uczniów, od jutrzejszego dnia zacznie on czytać wiadomości zamiast księgi Zohar …

Z lekcji do Księgi Zohar, 17.11.2011

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, ZOHAR

Pytanie: Jak możemy przygotować się do kongresu w Arava, aby przyjechać tam z prawidłowym żądaniem?

Odpowiedź: Wiemy, że naprawa świata przebiega stopniowo. Mężczyźni – ci, którzy odczuwają prawdziwe pragnienie jedności i rozumieją, że wzajemne poręczenie możliwe jest tylko w jedności między nami – muszą jako pierwsi dokonać naprawy. Kobiety dołączą się do tego w mniej aktywnej formie.

Z tego powodu jedziemy w miejsce, gdzie nie będą przeszkadzać nam obce myśli i pragnienia. Tam  spróbujemy przeprowadzić atak, który jest skierowany na zjednoczenie. Polecam wszystkim, żeby we wszystkich naszych centrach zebrali się tylko sami mężczyźni. Bo jeśli mężczyźni na całym świecie spróbują się teraz połączyć, to będzie to  przygotowaniem do kongresu w grudniu.

A później wykonamy jeszcze jeden  stopień przygotowawczy  i zbierzemy do grudnia więcej sił, aby przyłączyć do nas tych mężczyzn, którzy dzisiaj nie angażują się jeszcze z nami w pracy duchowej, jak również kobiety.

Teraz przygotowujemy jądro, a w grudniu będziemy jednoczyć zewnętrzne kręgi. Ponieważ celem kongresu w grudniu jest, aby uczynić z części ludzkości, która uczestniczy  razem z nami w kongresie, wewnętrzną siłę, która przebudzi wszystkich innych do jedności i wzajemnego poręczenia.

Z lekcji do artykułu „Wzajemne poreczenie”, 15.11.2011

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Co to jest duchowa konstrukcja (parcuf)?

Odpowiedź: Duchowy parcuf powstaje tylko w wyniku naszego wzajemnego zjednoczenia. Nie ma człowieka, u którego istnieje indywidualny duchowy parcuf. Parcuf jest więc miarą stopnia naszego zjednoczenia, powstaje on tylko w połączeniu między nami.

Duchowy stopień jest miarą obdarowywania. Aby wznieść się na wyższy stopień, muszę być w stanie komuś dawać. Załóżmy, że daję ci coś – to znaczy, że stoję na szczycie tego dawania, jestem praktycznie jego głową (rosz). Dodaję twoje pragnienia do moich w celu ich napełnienia i w ten sposób tworzy się głowa i ciało mojej duszy (rosz i guf), które razem nazywane są „parcufem”.

Z lekcji do „Nauki dziesięciu Sfirot”, „06.11.2011

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie