Wychowanie w grupie
Pytanie: Czy można bardziej szczegółowo omówić te pojęcia, bez wzbudzenia których grupa nie będzie mogła się rozwijać?
Odpowiedź: Wychowanie w grupie odbywa się w dwóch kierunkach. Pierwszy kierunek jest uczuciowy, kiedy odczuwam, że nie znajduję się na tym poziomie, na którym znajduje się grupa. Swoimi odczuciami odkrywam, że przyjaciele są ode mnie wyżej. Nie mówią mi tego, ale ja sam na własne oczy widzę, że znajdują się na czymś wyższym, lepszym, bardziej duchowym, a ja jeszcze nie.
W związku z tym człowiek nie musi słuchać żadnych pouczeń ani moralizowania. Załóżmy, że wszyscy zgadzają się, iż nie należy rzucać śmieci na podłogę. Ściśle przestrzegamy tej zasady, a ten, kto tego nie robi, natychmiast to zauważa.
I im bardziej rygorystycznie podchodzimy do tej kwestii, tym bardziej osoba ta odczuwa, że znajduje się poniżej pozostałych. To zwykły sposób, który poprzez odczucia pokazuje człowiekowi, że nie dorównuje poziomowi grupy.
Kolejny rodzaj wychowania, który każdy otrzymuje od grupy, to wychowanie duchowe. Jeśli grupa rzeczywiście uważa jakąś duchową właściwość za ważną, nawet jeśli sama jej nie posiada, ale do niej dąży i odnosi się do niej z szacunkiem, to poprzez swoje pragnienie wzbudza w ten sposób otaczające światło.
To otaczające światło oddziałuje na grupę jako całość i wewnętrznie popycha ją naprzód, a ten, kto wewnątrz grupy w mniejszym stopniu przyłącza się do tego dążenia, natychmiast odczuje różnicę między sobą a większością grupy w odniesieniu do tej właściwości, którą wszyscy pragną osiągnąć i szczególnie cenią. Nie widzi tego na konkretnych przykładach, ale odczuwa to wewnętrznie.
Zależy to wyłącznie od zgody grupy. Powiedzmy, że teraz wszyscy dochodzimy do porozumienia, że coś jest dla nas święte. I zobaczysz, jak ci ludzie, którzy nie potrafią się z tym zgodzić i nie podzielają wspólnego dążenia, będą czuli się źle, chociaż nie powiemy im ani jednego słowa.
Z lekcji według artykułu Rabasza, 09.09.2026