Pytanie: Dlaczego duchowy system jest tak złożony, że stworzenie prosi o jedno, a otrzymuje zupełnie co innego?

Odpowiedź: Przede wszystkim, to nieprawda. Stwórca i stworzenie rozumieją się nawzajem, współpracują i nie ma między nimi żadnych sprzeczności – pod warunkiem, że stają się partnerami. Wtedy stworzenie otrzymuje to, o co prosi, Stwórca z góry wie, o co poprosi stworzenie, daje mu wszystko, czego potrzebuje i nie ma żadnych problemów.

Problem pojawia się tylko wtedy, gdy stworzenie prosi nie zgodnie z porządkiem stopni, to znaczy prosi dla swojego zadowolenia, i wtedy oczywiście, zamiast tego otrzymuje ociężałość serca i cierpienia – po to aby zobaczyło, że jego stan jest niewłaściwy – a kierunek nieprawidłowy.

Dlatego tylko wtedy, gdy nie ma właściwego połączenia między stworzeniem a Stwórcą, stworzeniu wydaje się, że Stwórca go nie rozumie, nie czyni tego co potrzebne, i zaczyna wysuwać wobec Stwórcy wiele pretensji: „Gdzie jest wszystko, co mi się należy?! Dlaczego mnie nie naprawiasz?! Dlaczego mnie nie napełniasz?!”.

Ale gdy tylko stworzenie nawiązuje połączenie ze Stwórcą, wie dokładnie, jakie porcje światła otrzymuje i dlaczego, gdzie powinno pracować wiarą ponad wiedzą, a gdzie własnymi siłami itd. Stwórcę interesuje, aby człowiek Go poznał i szedł razem z Nim. Ale na czym polega połączenie człowieka ze Stwórcą? – Na wierze ponad wiedzą.

Stworzenie pragnie być w połączeniu ze Stwórcą pod Machsomem, wewnatrz pragnień otrzymywania, a Stwórca mówi mu: „Nie! Wznieś się wyżej, do Biny, osiągnij właściwości obdarzania – tam zrozumiemy się wzajemnie! Tam nie będziesz miał ze Mną żadnych problemów!”

Napisano: „Stwórca stworzył człowieka jako prostego, ale ludzie wymyślili wiele kalkulacji”. Wiele kalkulacji – oznacza że wewnątrz pragnienia przyjemności kryje się mnóstwo różnych pragnień. Jeśli jednak wszystkie te pragnienia pokrywasz tylko jedną intencją obdarzania, to nie będziesz miał wielu kalkulacji, jest tylko jeden kierunek, jeden adresat.

Z lekcji według Księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Stwórca, ZOHAR

Pytanie: Czym jest jedność? Czy to wewnętrzne odczucie czy odkrycie jakiejś siły?

Odpowiedź: Jedność – to nowa rzeczywistość, o której nie mamy żadnego wyobrażenia. Jest to jakaś nowa materia, dotychczas przez was nieodczuwalna, w której są właściwości nie z tego świata – właściwości obdarzania. Kiedy włączasz się w tę materię, żyjesz w niej, zaczynasz odkrywać inny, nowy wymiar, to tak jakbyś wylądował na innej planecie. Odkrywasz to we właściwościach tej materii – w obdarzaniu.

Dlatego jednoczenie nie jest tylko zjednoczeniem między nami, dobrymi wzajemnymi relacjami, zaufaniem. Jest to odkrycie nowej właściwości, która nie istnieje w naszym świecie. Kiedy nabywamy tę właściwość, upodabniamy się do Stwórcy, wszystko odkrywa się w umyśle i uczuciach, w jedności z Nim.

Nie pozostaje nam nic innego, jak tylko osiągnąć tę jedność. A osiągnięcie jedności leży w naszej mocy. O tym napisano: „Zrobimy – i usłyszymy”. Oznacza to, że możemy dokonywać wszelkiego rodzaju działania, podejmować wysiłki, robić wszystko, co w naszej mocy – studiować razem, jednoczyć się, jak radzą kabaliści, jak napisał Rabasz w swoich artykułach.

Oczywiście, że nam się to nie uda. Ale musimy osiągnąć taki stan, o którym powiedziano: „I krzyczeli od tej pracy”, do wewnętrznego krzyku, który jesteśmy zobowiązani osiągnąć – ale nie jesteśmy do tego zdolni. Wtedy to się stanie. Ale musi być prawdziwa modlitwa, prawdziwy krzyk.

Położyliśmy już cały fundament. Teraz jesteśmy tylko zobowiązani by osiągnąć właściwość jedności. Nową materię, która odkrywa się jak połączenie z innymi, która jest już materią duchową. Jest to już duchowe naczynie, które istniało zanim zostało rozbite do pewnego stopnia. Ale gdy tylko je odkryjemy, natychmiast ujawnimy w nim duchowe istnienie, Stwórcę.

Dlatego przez cały dzień każdy z nas i wszyscy razem powinniśmy starać się, na ile to możliwe, troszczyć się tylko o to.

Z lekcji według Księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Jedność, Praca duchowa, ZOHAR

Pytanie: Co jest tak wyjątkowego w Torze, skoro nawet Księga Zohar jest jedynie komentarzem do Tory?

Odpowiedź: Zapisy, które Mojżesz zrobił na pergaminie, są ziemskim wyrazem, w materialnych symbolach, duchowych działań światła na pragnienie. Wszystko, czego Mojżesz nauczał swoich uczniów, zapisał w księdze.

Podczas czterdziestu lat wędrówki po pustyni zapisali całą Torę, przechodząc cały proces zarówno w zapiskach, jak i w ciałach, i w duchowości, zapisali całą swoją drogę, począwszy od wygnania z Egiptu (ziemskiego i duchowego), przez pustynię (ziemską i duchową) aż do ziemi Izraela (ziemskiej i duchowej).

Wszystko to urzeczywistniło się w związku gałęzi i korzenia. Cały ten proces Mojżesz wyraził w bardzo konkretnej, symbolicznej formie. Zohar opisuje ten sam proces już na innym poziomie, w innej formie, ponieważ ogólne pragnienie otrzymywania przyjemności, stworzone przez Stwórcę, posunęło się w międzyczasie o kilka kroków naprzód, udoskonaliło pod wpływem światła.

Dlatego to pragnienie, które przeszło wzloty i upadki, zburzenie Pierwszej i Drugiej Świątyni, wygnanie, i osiągnęło ostateczne rozbicie przed ostatnim wygnaniem, powinno dostać metodę odpowiednią dla końca wygnania, dla naszych czasów.

Właśnie dlatego została napisana Księga Zohar, której autorami byli kontynuatorzy wielu pokoleń kabalistów, poczynając od Abrahama aż do zburzenia Świątyni. Ponieważ rabin Szymon był uczniem rabina Akiwy, który odkrył ogromne światło, i dlatego mógł wyrazić to w Księdze Zohar.

Sama Tora dzieli się na dwie części: ustną i pisaną, co wynika z różnicy między Zeir Anpinem (Z“A) i Malchut. Z“A świata Acilut nazywa się „ustną Torą”, a Malchut świata Acilut „pisaną Torą”. Tora jest odkryciem światła. W świetle, które przychodzi do Malchut, jest wszystko, co niezbędne do jej zmiany. Ale jeszcze nie zrealizowało się w działaniu i dlatego nazywa się „ustną Torą”. Jest to na razie praca z ekranami.

Natomiast kiedy pod wpływem tego samego światła w Malchut urzeczywistniają się wewnętrzne zmiany i zostają w niej utrwalone, nazywa się to „pisaną Torą ”. Mowa tu tylko o działaniach światła w pragnieniach – od początku stworzenia i do jego końca. Ponieważ nie ma nic poza pragnieniami.

Wśród tych pragnień są takie, które odczuwają się jako istniejące same z siebie, oddzielone od wszystkich innych – czyli my. Mają takie właściwości, które mogą pomóc im na drodze naprawy. Dlatego dostają odczucie braku, własnego nienaprawienia, rozpoznanie zła – tak właśnie odczuwamy siebie.

To tym pragnieniom należy dać tak zwaną Torę – instrukcję, która wyjaśnia im, jak mogą sami, poprzez swój wolny wybór, uczestniczyć w swoich naprawach, samodzielnie przyciągać światło, pragnąc naprawić się szybciej, zamiast czekać, aż światło przyjdzie i poruszy ich.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Język Kabały, Praca duchowa, Tora, ZOHAR

Pytanie: Skąd przychodzą do mnie pragnienia?

Odpowiedź: Wszystkie pragnienia pochodzą od wyższego, który obleka się w ciebie i budzi cię. Pragnienie w tobie – to światło które przychodzi z góry od wyższego, małe świecenie, pobudzające pragnienie. Ponieważ ty sam jesteś tylko pragnieniem, dosłownie jak kawałek żelaza. Gdy przychodzi do ciebie światło, zaczyna cię „rozgrzewać”, oddziaływać na ciebie.

Skąd bierze się w tobie odczucie że czegoś pragniesz? To już działa światło, które znajduje się w tobie, przyciąga cię, na razie jednak swoją odwrotną stroną. A pragnienie, w którym nie ma światła, nie odczuwamy, dla nas po prostu nie istnieje.

Także teraz znajdujemy się w Malchut Nieskończoności. Ale co z tego? Co odczuwamy? Ten świat i nic więcej. Dlaczego? Ponieważ wszystkie inne pragnienia we mnie, poza tym małym miejscem, nie są oświetlone a więc ich nie odczuwam. Nie mam do nich żadnego przyciągania.

Z lekcji według Księgi Zohar. Przedmowa

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, ZOHAR

Drugim przykazaniem Tory jest przykazanie miłości do Stwórcy. Oznacza to, że czujemy, rozumiemy i postrzegamy Stwórcę jako absolutnie dobrą siłę, która utrzymuje sobą, cały świat, całą ludzkość. Dlatego jeśli chcemy być bliżej Stwórcy, musimy zachowywać się jak On, z dobrocią wobec wszystkich.

Jest powiedziane: nawet jeśli Stwórca zabierze człowiekowi duszę, to nadal należy Go kochać. Innymi słowy, nawet jeśli widzisz w naturze coś, co według twojego rozumowania wydaje się niewłaściwe, musisz zrozumieć, że to ty tak postrzegasz rzeczywistość. W rzeczywistości wszystkie prawa Stwórcy są dobre i podyktowane absolutną miłością Stwórcy do stworzenia.

Z programu telewizyjnego „Przedmowa do Księgi Zohar”

Kategorie: Praca duchowa, Przykazania, ZOHAR

Pytanie: Kiedy wiara zamienia się w zrozumienie?

Odpowiedź: Jeśli jest to wiara ponad wiedzę, to staje się ona naczyniem/kli dla zrozumienia. Ponieważ wiarą nazywa się światło Chasadim. Wiara ponad wiedzę – to właściwość obdarzania, która panuje nad pragnieniem otrzymywania przyjemności. Pragnienie otrzymywania przyjemności z intencją obdarzania staje się naczyniem/kli dla światła Chochma.

Wtedy światło Chochma, obleczone w światło Chasadim, panuje w pragnieniu otrzymywania przyjemności, a to jest zrozumienie. Napełnianie światła Chasadim światłem Chochma nazywane jest „całkowitą albo doskonałą wiarą” (emuna szlema).

Z lekcji według Księgi Zohar. Przedmowa

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, ZOHAR

„Dzień” to nie jest czas, kiedy świeci światło słońca, ale kiedy człowiek odkrywa duchowe światło, co może się zdarzyć raz na kilka miesięcy, raz w życiu lub w każdej sekundzie.

Za każdym razem, kiedy człowiek osiąga odkrycie, musi być ono pełne i doskonałe, dlatego człowiek jest zobowiązany powiedzieć: „Słuchaj, Izraelu, Stwórca – Bóg nasz, Stwórca Jedyny!”. Oznacza to, że człowiek osiągnął „Jednynego”, to znaczy poznanie Jednej Jedynej Siły Natury.

„Słuchaj” oznacza stopień Biny (słuch, ucho), „Isra-el” oznacza dążący „prosto do Stwórcy”, Malchut, wznosząca się do Zeir Anpin i razem z nim wznosząca się do Biny to „Stwórca nasz, Stwórca Jedyny”, czyli wszystko łączy się w Binie w jedną całość.

Dusze jednocząc się razem w Malchut, przyłączają się do ZA, następnie do Biny i wszystko razem włącza się w słowo „Jeden”. Słowo „Jeden” podsumowuje wszystkie naprawy, których dokonał człowiek, osiągając „Stwórca i Jego odkrycie to jedno” (Hu we szmo echad), i dlatego modlitwa „Słuchaj, Izraelu, Stwórca – nasz, Stwórca jest jeden!” – jest to znak naprawy stopni i napełnienia.

W taki sposób powinniśmy odkrywać swój stan na każdym stopniu, czyli każdego „dnia”. „Powiedzieć” – oznacza, nie tylko poznać, ale także umieć wyrazić to, co zostało poznane.

Z przygotowania do lekcji, Księga Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, ZOHAR

Kabaliści opowiadają nam, że znajdujemy się w niezmiennym stanie zwanym „Światem Nieskończoności”, że Stwórca chce nas bezgranicznie napełnić i sprawić nam przyjemność, doprowadzać do odczucia Jego samego – i wtedy poczujemy się w Boskiej harmonii, w świetlistym, doskonałym świecie, w którym jesteśmy napełnieni wyższym światłem, rozumiemy i czujemy świat w całej jego pełni.

Jesteśmy w tym stanie nawet teraz, ale nieświadomie. Nasz problem polega tylko na tym, że jesteśmy niewrażliwi na tę rzeczywistość, ponieważ nie mamy tego narządu percepcji, którym moglibyśmy odczuwać ją. Mamy jeden narząd zmysłu, którym wydaje się być ciało fizyczne. To ciało ma pięć swoich indywidualnych organów zmysłów – wzrok, słuch, smak, węch, dotyk. Za pomocą tego zbiorowego organu percepcji, zwanego „ciałem”, czuję siebie i świat.

Ale jest jeszcze jedno ciało zwane „ciałem duszy”. Jeśli odkryję je, to w nim również odkryję pięć narządów zmysłów – Keter, Chochma, Bina, Zeir Anpin i Malchut, które również nazywają sie „wzrok”, „słuch”, „smak”, „zapach”, „dotyk”- ale duchowe. Wówczas poprzez to ciało duszy odkryję duchową rzeczywistość, siebie i świat.

Jaki jest problem z odkryciem tego narządu percepcji i poczuciem, że wciąż znajduję się w Świecie Nieskończoności, że wszystko wokół mnie jest wypełnione nieskończonym światłem i że nie ma życia ani śmierci, nie ma żadnych ograniczeń?

Problem jest tylko jeden – światło Chasadim. Dusza może rozwijać się z punktu, który jest teraz we mnie, rozszerzyć się i otworzyć na zewnątrz tylko wtedy, jeśli mam światło Chasadim – właściwość miłosierdzia (Chesed), miłości i obdarzania, zdolności do wychodzenia na zewnątrz.

Przebywamy w oceanie światła – światła Chochma, światła Stwórcy, ale mogę je odkryć tylko w tym przypadku, jeśli otworzę się na zewnątrz – w świetle Chasadim. Dlatego ciemność, która mi się odkrywa – to nacisk światła Chochma przy braku światła Chasadim, które pochodzi od duszy.

Moja dusza nie jest jeszcze w stanie otworzyć się na zewnątrz i ujawnić światło Chochma w świetle Chasadim – zobaczyć „dzień” zamiast „nocy”. I tak w większym lub mniejszym świetle Chasadim postrzegamy duchowy świat, swoje duchowe życie.

Cały proces naszego duchowego rozwoju, naszego wiecznego kształtowania się odbywa się między dwoma światłami – Chochma i Chasadim albo między dwoma pragnieniami, w których te światła odkrywają się – pragnieniem otrzymywania i obdarzania.

Dokładnie pragnienie jest jedno, a jego zastosowania przez człowieka są dwa: z intencją „dla siebie” lub „dla innych”. Dlatego rozwinąć w sobie światło Chasadim, właściwość obdarzania i miłości, umiejętność wyjścia z samego siebie – oznacza odkrycie duszy.

Potem odkrywamy wyższy świat, świat nieskończoności – w miarę rozwoju w człowieku światła Chasadim, intencji obdarzania. W punkcie w sercu, kropli nasienia duszy, reszimo, znajdujacym się w nas, jest pięć poziomów awijut (grubości pragnienia).

Dlatego, zdobywając światło Chasadim na każdym z pięciu poziomów pragnienia, odkrywamy pięć części naszej duszy, otwieramy światłu możliwość wejścia do niej stopniowo, w pięciu stopniach zwanych pięcioma światami – odkryciami światła.

Tak stopniowo wznoszę się po stopniach światów – Asija, Jecira, Brija, Acilut, Adam Kadmon – aż osiągnę nieograniczone ujawnienie zwane „Światem Nieskończoności”. Wszystko zależy od nabycia przez człowieka właściwości obdarzania. We właściwości obdarzania odkrywa swój punkt w sercu a on staje się duszą, Szchiną – naczyniem dla światła.

Z lekcji według Księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, ZOHAR

Jeśli pragniemy zjednoczyć się, aby odkryć Stwórcę, to wszystkie formy i etapy naszego połączenia, aż do całkowitej jedności, tworzą wszystkie stopnie duchowej drabiny, które musimy przejść, od naszego świata, gdzie panuje oddzielenie między nami, aż do całkowitego połączenia zwanego „Światem Nieskończoności”.

Cała nauka Kabały (cała Tora) mówi tylko o odkryciu przed nami 125 stopni jedności między nami. Dlatego, jeśli każdy z nas przygotuje się do tego, by podczas czytania Księgi Zohar połączyć się ze wszystkimi w jedną całość i zapragnąć w tej jedności odkryć Stwórcę, w formie, jakiej przyjmuje nasze połączenie, wtedy nasze dążenie nazywa się „Izrael (dążący do Stwórcy), Tora i Stwórca są jednym”, wtedy rzeczywiście otwieramy Księgę Zohar, aby osiągnąć cel.

Z lekcji według Księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wspólna dusza "Adam", ZOHAR

„Zajaśnieją podobnie do blasku (Zoharu) firmamentu… To ci, którzy gorliwie dążą do tego blasku, zwanego Księgą Zohar”. (Księga Zohar, rozdział Beaalotcha, p. 88)

Chodzi o tych, którzy starają się wejść w Księgę Zohar. Księga ta jest jednakowa dla wszystkich pokoleń, ponieważ została napisana z poziomu ostatecznej naprawy, w odróżnieniu od wszystkich innych ksiąg kabalistycznych. Baal HaSulam również osiągnął koniec naprawy i dlatego mógł napisać pełny komentarz do Księgi Zohar.

Dlatego Księga Zohar odnosi się do wszystkich pokoleń, a ci, którzy ją studiują, przemieniają się w „człowieka światła”, to znaczy zaczynają świecić jak blask firmamentu. To oznacza, że ich właściwości zmieniają się tak, że przez nich zaczyna emitować wyższe światło.

Z 1 lekcji Kongresu Zohar

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, ZOHAR