Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Pytanie: Jest napisane: „Człowiek, który naprawdę chce pracować dla Stwórcy, musi włączyć się we wszystkie stworzenia, i włączyć siebie w nich, a oni – w niego”.

Jeśli dochodzi do kłótni między przyjaciółmi, ale przy tym wewnątrz oni rozumieją, że muszą się zjednoczyć, jak człowiek może za każdym razem zrobić krok w kierunku wspólnego wzniesienia i nie trzymać się obaw, że przyjaciele mogą go odepchnąć?

Odpowiedź: Wszystko zależy tylko od ważności: na ile Stwórca w moich wyobrażeniach jest wyżej mnie i przyjaciół, na ile On jest ważny w moich oczach, na tyle jestem w stanie wznieść się ponad siebie, aby połączyć się z Nim, nawet jeśli w imię tego będę musiał się poniżyć przed przyjaciółmi aż do anulowania swojego „ja”.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 6

Pytanie: Jaka jest różnica między wzajemnym poręczeniem, które możemy dać sobie nawzajem w naszym obecnym stanie, i wzajemnym poręczeniu duchowym? Czy jest to różnica ilościowa czy jakościowa

Odpowiedź: Teraz możemy zaakceptować czysto mechaniczne wzajemne poręczenie, i w jakiś sposób ono istnieje między nami w grupie.

W zasadzie wzajemna gwarancja jest podstawą każdego społeczeństwa, nawet najbardziej barbarzyńskiego. Niemniej jednak istnieją tam pewne elementy wzajemnych zobowiązań.

W całej historii ludzkości można prześledzić, że tylko stopień nawet egoistycznego poręczenia determinuje poziom rozwoju więzi społecznych, które zachęcają do budowania domostw, miast, państw.

Wynika to z wewnętrznej świadomości wzajemnego poręczenia. A następnie pojawiają się narody, nacje i tak dalej.

A u nas powinno to być na innym poziomie.

Z lekcji nr 6 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Wzajemne poręczenie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 7

Pytanie: Stwórca daje nam wszystko, a co my możemy dać Jemu?

Odpowiedź: Stwórca daje nam wszystko, po to, aby naprawić nas zgodnie z naszymi pragnieniami. Jeśli możemy Go prosić, to znaczy ze jesteśmy gotowi, aby się zmienić. Zgodnie z tym On świeci nam światłem obdarzania, miłości i zmienia nas.

Jedyne, co możemy dać Stwórcy, to wzniesienie MAN, czyli wzniesienie naszego pragnienia, by być coraz bardziej i bardziej podobnym do Niego. Jak On oddaje, tak my oddajemy.

Pytanie: Jak możemy ustalić, że znajdujemy się w prośbie ze względu na Stwórcę, a nie ze względu na siebie? Według ilości otrzymanego światła czy jak?

Odpowiedź: Nie ma takiego sposobu! Czy możesz to zważyć, zmierzyć, albo nawet poczuć?

Powinniśmy starać się być w jednym pragnieniu, w jednej intencji ku jednej wyższej właściwości miłości, ku Stwórcy. Tylko w taki sposób możemy stopniowo zwiększać naszą prośbę, cały czas ją wywyższać, studiować, uczynić ją taką inną, żeby naprawdę zamieniła się w prawdziwe, poważne zadanie.

Z lekcji nr 7 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

„Bliźni” – to nie po prostu jakiś człowiek – to mój przyjaciel, który jest przeciwko mnie, a ja stopniowo zaczynam zdobywać miłość do niego po to, aby dojść do miłości do Stwórcy.

Jest to ścisła formuła: najpierw zwracam się do Stwórcy i aby się z Nim połączyć, łączę się z przyjaciółmi, „bliźnimi”.

Pracuję nad miłością do bliźniego, dlatego że to jest warunek osiągnięcia miłości do Stwórcy!

Bliźni i Stwórca są między sobą powiązani, ponieważ w odniesieniu do mojego pragnienia czerpania przyjemności znajdują się w równej pozycji. Są ode mnie równie odlegli i ja traktuję ich tak samo!

Stwórca wszystko obdarza a bliźni wydaje mi się tak samo nienawistnym, jak właściwość obdarzania… Dlatego odpycham ich obu.

Jeśli nie osiągnę takiej postawy, kiedy będę jednakowo odnosić się do Stwórcy i do bliźniego, nie będę mógł poprawnie pracować. To jak celowanie z celownika – połączenie mojego wzroku, muszki i celu.

A jeśli jestem bardziej zwrócony ku Stwórcy albo ku bliźniemu, już nie celuję poprawnie.

Muszę skierować się prosto na cel, aby dążący do Stwórcy (Isra-el), światło naprawy i Stwórca – zjednoczyli się w jedną całość.

„Bliźni” (grupa kabalistyczna) – to duchowe naczynie, system dusz, a Stwórca – to napełniający ten system.

Ale potem rozumiem, że to jedno i to samo, ponieważ naczynie staje się takie samo jak światło. Nie ma światła bez naczynia, kli! Dla mnie wszystko łączy się w jedną całość.

Grupa staje się dla mnie przykładem Stwórcy. Na swoim stosunku do nich uczę się, jak odnosić się do Niego: kochać czy nienawidzić.

Przecież tylko obdarzanie może być postawą wobec Stwórcy – więc proszę, została mi do tego dana grupa, aby sprawdzić, na ile znajduje się w obdarzaniu.

Co tworzy dystans, różnicę między Stwórcą i grupą? – Tylko mój własny egoizm! Gdyby nie moje ego, nie byłoby między nami żadnej różnicy.

Dlaczego na razie odczuwam różnicę? Dlatego że otrzymuję od Stwórcy jakąś przyjemność, a od grupy – żadnej. Oto cała różnica!

Z lekcji według artykułu Rabasza „Co nam daje reguła: pokochaj bliźniego”, 26.05.2010

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Pytanie: Anulowanie jest aktem wolnego wyboru czy obowiązkiem?

Odpowiedź: Jeśli chcesz rozwijać się duchowo, to zobowiązany jesteś anulować siebie. Skrócenie egoizmu (cimcum) jest pierwszym warunkiem naszego rozwoju duchowego. A następnie będziemy rozwijać się we właściwości obdarzania, a to jest wiara ponad wiedzę. Więc nie ma tu wyboru. Jeśli nie zechcesz, to mimo wszystko cię do tego doprowadzą.

Pytanie: Czy samo anulowanie do zera jest działaniem z góry? Czy mogę to zrobić sam, czy robi to Stwórca?

Odpowiedź: Wszystko pochodzi od Stwórcy. Ale działaj, tak jakbyś to robił sam. Stwórca wszystko zaczyna i wszystko kończy. Wszystko robi tylko On, a człowiek powinien starać się w tym uczestniczyć. Tak to funkcjonuje.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 6

Pytanie: Wypełniając prawo wzajemnego poręczenia, troszczymy się o wszystkie potrzeby przyjaciela. Czy obejmuje to także część fizyczną?

Odpowiedź: Jeśli jest to koniecznie,  to powinniśmy również pomyśleć o fizycznej pomocy przyjacielowi. Ale to są już rzeczy dodatkowe, skrajne rzeczy.

W zasadzie mówimy o duchowej pomocy, kiedy rozumiem, że myśląc i wspierając przyjaciela, tworząc w nim wielkość celu, pewność siebie, wsparcie z mojej strony, pomagam mu tym poruszać się naprzód.

I tak każdy w odniesieniu do każdego, przynajmniej w dziesiątce, w grupie.

Pytanie: Czy wzajemne poręczenie jest częścią anulowania się?

Odpowiedź: Oczywiście. Dlatego, żeby wypełnić zasadę wzajemnego poręczenia, człowiek, przede wszystkim powinien anulować siebie. W przeciwnym razie, jak on może myśleć i troszczyć się o kogoś innego?

Z lekcji nr 6 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 7

Pytanie: Jak dojść do tego, aby wszyscy w grupie dążyli do połączenia, jedności? Jak można wzmocnić to dążenie całej ludzkości?

Odpowiedź: Najpierw musisz zjednoczyć się przynajmniej w swojej grupie, potem w światowej grupie, a potem już w całej ludzkości. Stopniowo, krok po kroku.

Przynajmniej w grupie musicie o tym stale mówić, zrozumieć, że bez osiągnięcia zjednoczenia nie będziecie mieli narzędzia do poznania Stwórcy. Gdzie On się odkryje?

Musicie być przed Nim jak jeden człowiek z jednym sercem. I jeśli tego nie osiągniecie, to Stwórca nie odkryje się. To jest fizyczne prawo.

Stwórca stworzył jedno wspólne kli/naczynie, które następnie rozbiło się. A teraz chcecie odkryć to, co w nim było, i musicie je zebrać w minimalnej mierze.

Oznacza to, że musicie zebrać z waszej grupy jedną całość – małe naczynie, mały pucharek. I na miarę waszego połączenia odkryjecie Stwórcę. Im bardziej potem będziecie powiększać ten puchar, tym większego Stwórcę ze wszystkimi możliwymi wielkimi właściwościami będziecie mogli odkryć.

Z lekcji nr 7 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Pytanie: Stwórca stworzył coś nowego ze świata Nieskończoności, a teraz mówi nam: „Wy stworzyliście Mnie”? Czy nie ma tu jakieś sprzeczności?

Odpowiedź: Nie. Stwórca stworzył właśnie egoistyczne pragnienie, które następnie urosło do egoistycznego podobieństwa do Niego, kiedy z jednej strony chcemy wchłonąć w siebie absolutnie wszystko. A z drugiej strony zaczynamy się naprawiać i w tym stanie jesteśmy całkowicie podobni do Stwórcy.

To znaczy, z tego, co mogę ze sobą zrobić, jestem całkowicie podobny do Stwórcy. I przez to osiąga się absolutne połączenie, identyczność we właściwościach.

Na podstawie czarnego punktu, który oddziela mnie i Jego, i właśnie dzięki temu, ja i On nigdy nie staniemy się jedną całością, ale będziemy w całkowitej jedności we wszystkich naszych właściwościach ponad tym punktem. Poczujemy połączenie między sobą, dlatego że istnieje punkt, który nas rozdziela.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Struktura Wszechświata

  Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 6

Musimy uświadomić sobie, że bez uzyskania wzajemnego poręczenia nie możemy być ze sobą związani. A połączenie między nami jest konieczne, aby stworzyć duchowe kli, w którym poczulibyśmy światło, Stwórcę.

Dlatego nastrajając siebie tak, jakbyśmy żyli w wierze ponad wiedzę, musimy zastanowić się, jak możemy działać, aby naprawdę być w obdarzaniu ponad otrzymywaniem, dosłownie tak jakbyśmy byli już w świecie duchowym, w duchowych relacjach, we właściwościach obdarzania, we wsparciu.

Nie jest to możliwe bez osiągnięcia wzajemnego wsparcia między nami. To jest właśnie „arwut” – właściwość wzajemnego poręczenia.

Z lekcji nr 6 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 3

Pytanie: Kilka dni temu na lekcji rozmawialiśmy o dumie. Powiedział Pan: „Jestem także dumnym człowiekiem”. Teraz mówimy o wielkości przyjaciół. Jeśli należy wywyższać przyjaciół w grupie, to o jakiej dumie w grupie jest mowa?

Odpowiedź: Duma – to jest to, co nie pozwala mi widzieć siebie niżej od przyjaciół.

Pytanie: Jak pracować z tą właściwością w grupie, jeśli człowiek jest w drodze od wielu lat i nie może przezwyciężyć dumy? Przecież ona zupełnie nie odnosi się do duchowości, jest dana z natury.

Odpowiedź: Wszystkie właściwości są duchowe, tylko w plusie lub w minusie. Nie ma nic oprócz duchowości. Dowolne właściwości, jakie możemy sobie tylko wyobrazić, są duchowe. Nawet jeśli nazywamy coś anty-duchowym, chociaż jest „anty”, ale tylko w stosunku do duchowości.

Oprócz właściwości obdarzania Stwórcy, nie ma w ogóle nic. Wszystko, co się przejawia, nawet przeciwko Niemu, jednak mierzone jest według jednego wzorca – Stwórcy.

My musimy zrobić tak, żeby precyzyjnie rozgraniczyć w sobie właściwości „za” i „przeciw”. I wszystko będzie dobrze.

 Przestudiuj dogłębnie lekcje, które teraz przechodzimy. One wyraźnie otworzą przed tobą drzwi do wyższego świata. Zobaczysz, jak to wszystko się opłaca. W naszym świecie i tak nie ma nic wartościowego. A świat duchowy nadejdzie i wypełni wszystko.

Z lekcji nr 3 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie