Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 6

Pytanie: Jakie są duchowe potrzeby, dla których konieczne jest poręczenie?

Odpowiedź: Musimy zbudować duchowe kli, w którym możemy poczuć Wyższy Świat i Stwórcę. Aby to zrobić, musimy być ze sobą połączeni.

Właściwe połączenie nazywa się poręczeniem. Wzniesienie się indiwidualnie każdego ponad swoim egoizmem nazywa się „wiarą ponad wiedzą”.

Być może, należy kilka razy posłuchać tej samej lekcji, spróbować zebrać to, co jest powiedziane w jej różnych punktach. I wtedy powstanie wewnętrzne zrozumienie, wiedza, odczucie.

Z lekcji nr 6 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 2

Ponieważ człowiek chce osiągnąć połączenie ze Stwórcą, co nazywa się podobieństwem form, to jest nie myśli o własnej korzyści, to dlaczego ta pokora wydaje mu się tak trudna?

Powodem tego jest to, że człowiek powinien anulować swoje „ja” i całe swoje życie, które chce przeżyć, myśleć tylko o tym, jak pracować na korzyść bliźniego, zaczynając od miłości do bliźniego, miedzy przyjaciółmi, aż do miłości do Stwórcy. („Czego żądać od zebrania przyjaciół”, Rabasz, Artykuł 30 1988 r.)

Jeśli chcę osiągnąć połączenie ze Stwórcą, a połączenie z Nim może być w wyniku podobieństwa form, to muszę całkowicie anulować swoje „ja” i wszystko, co robię w życiu, robić z intencją miłości do wszystkiego co mnie otacza. Tylko w taki sposób osiągnę miłość do Stwórcy, stopniowo ujawnię Go w stopniu mojej miłości do innych i będę mógł zjednoczyć się z Nim.

Rozumiemy, że zastąpienie naszego egoizmu właściwościami przeciwstawnymi jest obowiązkowe, konieczne. Dlatego nasza praca w grupie – to zbawienie dla nas! Gdyby nie grupa, nie mielibyśmy przejściowego stanu – od miłości do stworzeń do miłości do Stwórcy. Nic nie mógłbym zrobić. Był bym absolutnie przeciwieństwem Stwórcy i nie mógłbym zbliżyć się do Niego, rozpocząć ruchu w Jego kierunku.

Grupa istnieje właśnie po to, żeby się z nią kontaktować, wejść do niej, anulować się przed nią. W takim stopniu zaczynam zbliżać się do Stwórcy.

Mam wszelkie możliwości, aby się kontrolować i być świadomym tego, że jestem coraz bliżej i co z tym zrobię. Wszystko to dzięki swojemu połączeniu z przyjaciółmi.

Z lekcji nr 2 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 07.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rabasz

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 5

Pytanie: Jak wznieść się ponad nienawiść w wierze ponad wiedzę?

Odpowiedź: Niezbędnym jest zrozumieć, że wszystko przygotowuje dla ciebie egoizm, który celowo się z tobą bawi, specjalnie kpi z ciebie a jednocześnie przyjaźnie podpowiada, gdzie powinieneś poprosić Stwórcę o pomoc.

Pytanie: Co zrobić, gdy nienawiść zaślepia oczy?

Odpowiedź: Nie możesz nic zrobić! Są różne sposoby: przeczekać, posiedzieć z przyjaciółmi, jakoś się wyłączyć, zorganizować wspólny posiłek i tym podobne.

Pytanie: Jeśli przyjaciel odnosi się do mnie jak dobry i czyniący dobro, a ja widzę wszystko odwrotnie, co powinienem zrobić?

Odpowiedź: Naprawić siebie! Ale jeszcze lepiej jest poprosić Stwórcę, aby On cię naprawił. Najwyższy czas, abyście zrozumieli, że wszystkie przeszkody, które widzimy w sobie, wymagają natychmiastowego zwrócenia się do Stwórcy, aby nas naprawił.

Z lekcji nr 5 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 08.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 1

Pytanie: Czym możemy napełnić bliźniego? Co możemy mu dać?

Odpowiedź: Dla bliźniego możemy zrobić tylko jedno – on dąży do duchowego wzniesienia, i tego mu życzymy i chcemy mu w tym pomóc.

Nie muszę zabierać go do restauracji! Powinienem mu pomóc w duchowym podniesieniu, ponieważ tego pragnie. To wszystko czego chcę. Dlatego jesteśmy razem.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 06.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

W jaki sposób odbywa się duchowe wzniesienie? Podnoszą mnie ze stopnia Malchut na stopień Biny, ale ja na razie nie jestem na stopniu Biny, dlatego odczuwam to jak pustkę. Mam tutaj wybór: wrócić z powrotem do Malchut, to będzie prawdziwym upadkiem, ponieważ zlekceważyłem możliwość daną mi przez Stwórcę.

Stwórca ujawnił mi pustkę jako część wyższego stopnia, zapraszając mnie do wzniesienia się do niego. A ja nie chciałem tam pozostawać, żeby później móc wspiąć się jeszcze wyżej.

Odmawiam postępu, uciekając od uczucia pustki, proszę Stwórcę, aby opuścił mnie z powrotem do zwykłego życia. Albo pozostaję w pustym miejscu i zaczynam się w nim osiedlać. To znaczy, chcę odkryć, że to miejsce jest puste tylko w stosunku do moich egoistycznych pragnień, ale nie w stosunku do pragnienia obdarzania.

To tak jakbym zamykał jedno okno na ekranie i chciałbym zobaczyć siebie w nowym oknie, w świetle obdarzania. Wtedy zaczynam postrzegać przyszły świat. Dlatego wszystkie stany spustoszenia są nam dane po to, aby właściwie je wykorzystać: przez wiarę ponad wiedzę, siłą Biny ponad Malchut, abym zechciał pozostać w tym stanie i istnieć w nim.

To jest wejście do duchowości. Otrzymujemy takie zaproszenia od Stwórcy codziennie wiele razy, ale nie lubimy ich. Przecież wcześniej mieliśmy jakieś poczucie życia, a teraz ogólnie jest tylko jedna pustka. Nie rozumiemy, że przez tę pustkę Stwórca chce przenieść nas w duchowy świat, na wyższy stopień.

W takich stanach spustoszenia musimy zwrócić się do Stwórcy i poprosić o wypełnienie tej pustki Jego wielkością, dając nam radość z przybliżania się do Niego.

Oznacza to, iść wiarą ponad wiedzę, to znaczy, odczuwać przewagę właściwości i działań obdarzania Biny, zamiast właściwości działań Malchut danych nam od urodzenia. Chcę odkryć w sobie właściwości obdarzania, odkryć w sobie Stwórcę.

Dlatego, kiedy czujemy pustkę, musimy prosić Stwórcę, aby odkrył się w tej pustce. Jeśli poprosimy razem, to na pewno odniesiemy sukces. Jest to najkrótszy i najbardziej bezpośredni sposób do odkrycia Stwórcy.

Gdy czuję radość zbliżając się ze Stwórcą, to muszę całe osiągnięte napełnienie: uczucie radości, obdarzania, zaufania – skierować na Stwórcę. Wtedy przekształcam swój stan w duchowe kli, przenosząc całe otrzymane wcześniej napełnienie w brak, w narzędzie (kli) dla obdarzania Stwórcy.

Zawsze, kiedy podnosimy się po stopniach, poprzednie napełnienie przekształca się w niedostatek. Tak dzieje się podczas każdego wzniesienia.

Z lekcji na temat „Wiara ponad wiedzą”, 08.09.2021

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Znajdujemy się na końcowym etapie ogólnej naprawy, która nazywa się „ostatnie pokolenie” i dlatego musimy się nawzajem obudzić. W przeciwnym razie natura będzie z dnia na dzień zwiększać na nas presję, pokazując, że znajdujemy się w bardzo poważnym i niebezpiecznym procesie.

Jesteśmy rozpieszczeni i nie rozumiemy, że wystarczy niewielka zmiana w przyrodzie, abyśmy zaczęli umierać z głodu, palącego upału i katastrofalnych powodzi.

Nie wiemy jeszcze, jakie sprawdziany szykuje dla nas natura, abyśmy mogli się trochę nauczyć. Gdyby tylko trzeba było nas złamać, byłoby to łatwo zrobić. Ale Stwórca tego nie chce, On robi wszystko, aby nas nauczyć.

Poprzez trudności materialne On pomaga nam wyjaśnić, za pomocą jakich wewnętrznych zmian w sobie możemy wznieść się ponad fizyczne cierpienie. Budując duchową sieć połączeń na tym, co dzieje się na płaszczyźnie materialnej, będziemy się coraz bardziej budzić i ujawniać to, co dzieje się w ogólnym systemie.

Pożary, powodzie, ekstremalne upały – to reakcja natury na to, co dzieje się w relacjach między ludźmi. I dlatego żeby doprowadzić wszystko do porządku, wystarczy nawiązać między nami odpowiednie połączenia. Im bardziej się jednoczymy, tym bardziej łagodzimy stosunek Stwórcy do nas i przejawiamy te same formy w pozytywny sposób.

Zamiast powodzi otrzymamy dużo wody do pożytecznego użytku, a zamiast pożarów – ciepło, i nawet wirusy staną się przydatne. Możemy sprawić, by wszystkie zjawiska były korzystne, wszystko zależy tylko od naszego stosunku do natury.

Z lekcji na temat „Narodziny i karmienie”, 30.07.2021

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kryzys, globalizacja, Praca duchowa

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 7

Pytanie: Jak możemy stworzyć sztuczny szablon relacji, który zmusi nas prosić, abyśmy rzeczywiście mogli poczuć przyjaciół?

Odpowiedź: Więcej rozmawiajcie i komunikujcie się między sobą. Możecie nawet zapisywać to, o czym mówicie. I stopniowo rozwinie się wspólny język. Zaczniecie lepiej rozumieć jeden drugiego, i w taki sposób zbliżycie się do siebie nawzajem duchowo, serdecznie. Wszystko z tego będzie pochodzić. Zaczniecie odczuwać Stwórcę. Tak że trzeba nad tym pracować.

Pytanie: A czy można naszkicować jakiś schemat, który chcielibyśmy wypełnić?

Odpowiedź: Możecie zawrzeć między sobą umowę o poręczeniu, a następnie ją wypełniać. I za każdym razem poprawiać tę umowę, czynić ją coraz bardziej i bardziej progresywną. Proszę zróbcie to!

Jesteście dorosłymi ludźmi i musicie zrozumieć, w jakim stanie znajdujecie się, do czego powinniście dojść i krok po kroku budować swoje zbliżenie we właściwym stanie.

Jest to poważna praca zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet. A Stwórca pomaga nam tym, że oddala,  rozdziela nas, tym samym przyczyniając się do zjednoczenia. I w tą i w drugą stronę: trochę plus, nastepnie trochę powiększa minus. Potem jeszcze większy plus, niż minus, a następnie jeszcze większy minus, niż plus. I tak idziemy, stopniowo rozhuśtywając amplitudę.

Z lekcji nr 7 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 4

Pytanie: Jeśli przyjaciel nie wnosi do grupy ducha radości, to czy on nie pracuje?

Odpowiedź: Tak, on nie troszczy się o grupę, nie myśli o swoich przyjaciołach. Właściwy stosunek do przyjaciół, w pierwszej kolejności polega na tym, aby podnieść ich na duchu.

Pytanie: Jeśli przyjaciel przyznaje się, że teraz nie zazdrości nikomu w dziesiątce, jak może postępować dalej? Jak grupa może mu pomóc?

Odpowiedź: Należy, jak to się mówi, wziąć go w obroty. Tutaj nic nie możesz zrobić. Dać mu przykład, porozmawiać, coś jeszcze zrobić.

Musicie ciaśniej się zbliżyć. Im więcej będziecie pracować między sobą, tym bardziej to na niego będzie wpływać i zobaczycie jeszcze, jakim on się stanie.

Z lekcji nr 4 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 08.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Międzynarodowy Kongres „Wznoszenie się ponad siebie”. Lekcja nr 6

Pytanie: Jeśli widzę wkład przyjaciół, ich pracę, czy to oznacza, że jest to poręczenie? Czy moim zadaniem jest je zobaczyć?

Odpowiedź: Jeśli jest już poręczenie, to znaczy że realizujecie je. Jeśli znajdujecie się we wzajemnym wsparciu, anulujcie każdy siebie w odniesieniu do wspólnego celu, formujecie ten wspólny cel, to jest właściwość wzajemnego obdarzania, wzajemnego połączenia, zaczniecie w nim stopniowo odczuwać Stwórcę.

Wzajemne poręczenie – to kli/naczynie, w którym rozwijamy się, możemy poczuć Stwórcę w stopniu naszego wzajemnego zjednoczenia. Dlatego Stwórca mówi: „Wy budujecie Mnie”.

Pytanie: Jakie są praktyczne warunki budowy naczynia poręczenia?

Odpowiedź: Gdy w swojej grupie, fizycznej lub wirtualnej, próbujecie stworzyć takie warunki, które istnieją w duchowym naczyniu (kli) pomiędzy pragnieniami, intencjami, to tym tworzycie kli, to znaczy duszę.

Powinniście więcej myśleć o tym, omawiać między sobą, aby przybliżyć ten temat.

Poręczenie jest konieczne właśnie po to, aby każdy pokazywał drugiemu wielkość właściwości obdarzania, na ile jest to ważne, potrzebne, i jak bardzo trzeba się bać upadku w egoizm.

Z lekcji nr 6 Międzynarodowego Kongresu „Wznoszenie się ponad siebie”, 09.01.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Jeśli czegoś pragniesz, zaczynasz to widzieć wszędzie. Wiem to po sobie. Na przykład, gdy chcesz kupić samochód, to wszędzie widzisz akurat tę markę samochodu, a wcześniej nie zwracałeś na to uwagi. Istnieje wiele takich badań psychologicznych: nagle zaczynasz widzieć rzeczy, których wcześniej nie doceniałeś, nie znajdowały się w twoim polu widzenia.

Okazuje się, że nie widzimy Stwórcy, bo Go nie doceniamy. Nie jest dla nas ważny.

Stwórca – to właściwość obdarzania. Czy to oznacza, że obdarzanie nie jest dla nas ważne? Ważna jest dla nas tylko właściwość otrzymywania? Czy to jest dla nas wartościowe? Czy dlatego nie dostrzegamy Go?

Odpowiedź: Gdybyśmy otrzymali coś od Stwórcy, nie zwracalibyśmy na Niego uwagi.

Komentarz: Cały świat jednak modli się do Stwórcy i pamiętamy o Nim, kiedy czujemy się źle.

Odpowiedź: Tak na wszelki wypadek. Modlimy się absolutnie nie do tego Stwórcy, ale do złotego cielca – „ludzie umierają za metal”. Każdy modli się o to, z czego czerpie egoistyczną przyjemność.

Pytanie: A do jakiego Stwórcy powinniśmy się zwracać?

Odpowiedź: Do prawdziwego – do właściwości obdarzania i miłości. Jeśli posiadasz właściwość obdarzania i miłości do bliźniego, to wtedy możesz zwrócić się do Stwórcy. A jeśli nie, nigdy nie zwrócisz się, bo będzie przed tobą ukryty.

Pytanie: Chce Pan powiedzieć, że Stwórca w miejsce Siebie stworzył innych ludzi i dał mi przez to pole do działania? Jeśli będę odnosić się do nich z miłością, jest to równoznaczne z tym, że odnoszę się w taki sam sposób do Stwórcy?

Odpowiedź: Tak, stopniowo dojdziesz od miłości do bliźniego, do miłości do Stwórcy.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe. Znaczenie duchowości”

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Stwórca