Ten, kto pracuje w ciemności, i nie odczuwa przy tym żadnego smaku, musi zrozumieć, że jest to bardzo pożyteczne dla postępu, ponieważ zbliża go to do obdarzania – do takiego stopnia, że nie chce innych stanów, ponieważ wysiłki – to nagroda, jeśli masz w sobie miłość do Tego, kto stwarza dla Ciebie te warunki.

Dostajesz możliwość do podjęcia wysiłków, nie czujesz w tej pracy żadnego smaku, nie masz nic, co mogłoby ożywić ego, „zły początek”, swoją dumę, zrozumienie, rozum, odczucie – w tych warunkach masz możliwość zebrać całą swoją siłę i przez ogromne wysiłki przynajmniej w czymś postępować naprzód, w bezinteresownym obdarzaniu.

Nagroda – to możliwość zetknięcia się ciemności ze świętością. Wtedy jasne jest, że nie jesteś przekupiony swoim pragnieniem otrzymywania przyjemności. Dlatego trzeba cieszyć się właśnie takimi stanami, w których nie ma żadnego smaku. W takich stanach człowiek rozwija się.

Potrzebne jest wsparcie grupy, ogólna inspiracja całej światowej kabalistycznej społeczności. Takie wzajemne wsparcie pomaga. Gdy nie otrzymujesz wsparcia ani od Stwórcy, ani od wewnątrz (co też pochodzi od Niego), starasz się otrzymać wsparcie od grupy – jest to najlepsze i niezawodne, kierujące do celu. To właśnie tutaj jest punkt przyłożenia właściwych wysiłków i możliwość dla wspólnej modlitwy.

Z lekcji według księgi Zohar, 20.12.2009

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, ZOHAR

Należy zrozumieć, że wszystkie spory wybuchają między nami nie po to, aby je uciszyć, ale po to, aby wzmocnić naszą jedność pomimo wszelkich nieporozumień. Konflikty rozwiązuje się nie przez wymazanie naszych różnic, ale poprzez wzniesienie się ponad nie. Jest to o wiele łatwiejsze niż sposób, którym próbujemy rozwiązywać konflikty w naszym świecie. Mylimy się myśląc, że trzeba zniszczyć sprzeczności, i dlatego chcemy pokonać przeciwnika, udowadniając mu swoją rację i to że przeciwnik się myli. A on ze swojej strony próbuje udowodnić coś przeciwnego.

W taki sposób nigdy nie dojdziemy do pokoju! Metoda Kabały akurat stosuje odwrotne podejście, kiedy uświadamiamy sobie przyczynę naszego sporu, ani jeden nie próbuje zmuszać drugiego, aby zgodził się z jego zdaniem. Ponad tymi różnicami chcemy osiągnąć zjednoczenie, aby wszystkie przestępstwa pokryła miłość.

Przestępstwa i spory pozostaną, a my coraz bardziej wzmacniamy naszą miłość i jedność. W rezultacie spór zostanie w pełni ujawniony, a nad nim odkryje się pełne zjednoczenie, i będą istnieć jednocześnie: najsilniejsze pragnienie i największe skrócenie, ekran. Wtedy nastąpi pełne odkrycie Stwórcy, na tym polega metoda Kabały. W inny sposób to nie zadziała! Jeśli chcemy powstrzymać wojny, to musimy zrozumieć, że nie ma innego rozwiązania – tylko wzajemne uzupełnianie się ponad nieporozumieniami.

Z lekcji na temat „Zwyciężamy w wojnie (ze złym początkiem)”, 11.03.2022

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Praca duchowa, Wiadomości

Pytanie: Czy jest jakaś różnica między tym, że księge pisze jeden człowiek, jak na przykład Baal HaSulam, albo dziesięciu ludzi, jak Rabbi Szymon i jego uczniowie?

Odpowiedź: W Kabale albo jeden człowiek pisze księgę z tego, co on osiągnął, jak to robił Baal HaSulam, albo grupa ludzi, którzy są razem ze sobą związani. Między nimi istnieją różnego rodzaju stany, w których zaczynają na różne sposoby postrzegać Stwórcę. To oni właśnie opisują. Przy czym stany, które przechodzili rabin Szymon i jego uczniowie między sobą, opisywali w formie podróży po jakichś ziemskich miejscach. A w rzeczywistości żadnych ruchów z tej jaskini, w której się znajdowali, nie było. Wszystko działo się tylko w jednym miejscu i w połączeniu między nimi.

Im bardziej zbliżali się do siebie nawzajem, tym jaśniej poznawali Stwórcę. I odwrotnie, im bardziej oddalali się od siebie nawzajem, tym mniej odczuwali Stwórcę. Te badania w przybliżaniu się i oddalaniu między sobą w dziesiątce i odpowiednio ze Stwórcą, oni właśnie zapisywali. I to właśnie one są zawarte w Księdze Zohar. Baal HaSulam pisze, że uczniowie Raszbi osiągnęli wszystkie 125 stopni. Oznacza to, że ujawnili cały swój pierworody egoizm, wznieśli się ponad nim w połączeniu między sobą i odczuli w tym połączeniu jedyną Wyższą Siłę.

Dlatego stali się podobni do niej jak jeden człowiek z jednym sercem i poznali w swoim wspólnym pragnieniu Stwórcę.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 15.02.2022

Kategorie: Praca duchowa, ZOHAR

Pracując na poziomie duchowym, człowiek zabija w sobie właściwości zwierzęce, jakby je zjada, podobnie do ofiar składanych w Świątyni. Oznacza to, że poprawnie wykorzystuje już te właściwości.

Ale jeszcze nie znajdujemy się na takim poziomie, abyśmy mogli w taki sposób naprawić się. Dlatego Świątynia została zburzona – nie dlatego, że na nią napadli, ale dlatego, że doszła do takiego stanu z winy ludzi, którzy powinni byli wypełnić wewnętrzną naprawę.

Egoistyczna Świątynia została zniszczona, a teraz możemy zrobić tylko jedno – wznieść się do takiego poziomu, żeby odrodziła się na nowo, ale już w duchowej formie, a nie w materialnej.

Nawiasem mówiąc, w dawnych czasach każdy człowiek, nawet nie pochodzący z rodu Izraela, mógł zajść do Świątyni i brać udział w składaniu ofiary, w modlitwie.

Trzecia Świątynia nie odrodzi się w postaci kamieni, ale w postaci naszych wewnętrznych właściwości. Będzie w sercach całej ludzkości. Świątynia uosabia duchową strukturę całego świata.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 22.02.2022

Kategorie: Praca duchowa

Mądrość, którą człowiek powinien znać: człowiek powinien poznawać i ujawniać tajemnice swojego Stworzyciela. (Zohar dla wszystkich, Pieśń pieśni, „Mądrość, którą człowiek powinien wiedzieć”, p. 482-483)

Pytanie: Jakie tajemnice ma Stworzyciel?

Odpowiedź: Stworzyciel nie ma żadnych tajemnic, wszystkie tajemnice są w nas. Jeśli łączymy się między sobą coraz lepiej i w taki sposób, że między nami znika jakiekolwiek wewnętrzne oddalenie, to coraz bardziej odkrywamy wszechświat. O tym mówi Księga Zohar.

On (człowiek) musi poznać siebie, kim jest, jak został stworzony, skąd przyszedł, dokąd idzie, jak może naprawić swoje ciało i jak w przyszłości stanie przed sądem Władcy Świata.

Słowo ciało oznacza egoizm człowieka. Nasze fizyczne ciało odnosi się nie do poziomu człowieka, a do poziomu zwierzęcia.

Sąd oznacza, że człowiek musi osiągnąć taki stan, w którym może trzeźwo oceniać swoje czyny, właściwie je zrozumieć i osądzać samego siebie.

On musi poznać i zobaczyć tajemnicę duszy: czym jest jego dusza, skąd się wzięła, dlaczego zstąpiła do tego ciała, zrodzonego z cuchnącej kropli, która dzisiaj tutaj jest, a jutro jest – w grobie.

Człowiek musi poznać źródło swojego istnienia – skąd pochodzi i po co.

I on musi wpatrywać się, poznawać ten świat, w którym się znajduje, w jaki sposób naprawić go. Następnie, rozpoznając wyższe tajemnice wyższego świata, powinien poznać Stwórcę. Wszystko to człowiek będzie odkrywać z tajemnic Tory. Takie są zadania Księgi Zohar.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 15.02.2022

Kategorie: Praca duchowa, ZOHAR

Pytanie: Wojna jest nieunikniona w wewnętrznym świecie człowieka. Zawsze będzie walczył ze swoim egoizmem, dlatego że zły początek jest tym, co stworzył Stwórca. Ale czy konieczna jest manifestacja wojny w świecie materialnym?

Odpowiedź: Jeśli nie dopuścimy do wewnętrznej manifestacji wojen, to dzięki temu osiągniemy również równowagę zewnętrzną.

Pytanie: Siedząc w laboratorium, łatwo jest oczywiście dyskutować o wojnach i pisać książki. Ale kiedy pod twoim oknem strzelają i umierają bliscy ci ludzie… Jak się zachować w takich sytuacjach?

Odpowiedź: Najważniejszą rzeczą jest edukacja. Wielokrotnie już o tym mówiliśmy w naszych rozmowach. Niestety w naszym świecie brakuje wychowania, które całkowicie nakierowałoby człowieka tylko i wyłącznie na poszukiwanie środkowej linii między prawą i lewą.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 01.03.2022

Kategorie: Kryzys, globalizacja, Praca duchowa

Kabaliści przekazali nam księgę Zohar, abyśmy dzięki niej mogli ujrzeć świat duchowy i odkryli Stwórcę. Ponieważ nauka Kabały jest odkryciem Stwórcy stworzeniu. (patrz definicja Kabały z artykułu Ball HaSulama „Istota nauki Kabały”)

Ta księga jest o każdym z nas. Opowiada, ale w dziwny sposób, co dzieje się wewnątrz mnie. Ale tylko wewnątrz! Podobnie do tego, jak moje zwierzęce ciało składa się z wielu części i systemów, tak samo moje duchowe ciało, dusza, składa się z takich samych części i systemów.

Materiałem zwierzęcego ciała jest pragnienie otrzymywania, napełniania się. Materiałem duchowego ciała jest pragnienie obdarzania, napełniania. Duchowe ciało, dusza nazywa się człowiekiem we mnie. Dlatego że zwierzęce ciało troszczy się tylko o siebie, istnieje tak długo, jak to zwierzę żyje.

Kim jest człowiek we mnie? Muszę go odkryć, otworzyć, zbadać go – tylko o tym mówi nauka Kabały i księga Zohar. Staram się rozpoznać w sobie pragnienie i jego formy – właściwości. Nazywają się wszystkimi imionami naszego świata.

W człowieku, we mnie są właściwości „Jakub” i „Ezaw”, „wół” i „osioł”, „ptaki” i „drzewa”, „Adam Riszon”, „Noe” i „arka”. Wszystkie te właściwości znajdują się we mnie. Co daje mi poszukiwanie? Czy odkryję te właściwości? Prawdę mówiąc, nie! Nie możemy nic znaleźć, szukając. Ale czynimy wysiłki, a one wywołują wyższe światło, manifestację Stwórcy.

To nasze starania, aby rozpoznać w sobie wyższe właściwości, powodują ujawnienie się Światła i jego Źródła zgodnie z zasadą „Igati i macati” – „Starał się i znalazł”.

Z lekcji według księgi Zohar, 20.12.2009

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, ZOHAR

Pytanie: Z punktu widzenia Kabały, stworzenie – to pragnienie otrzymywania. Pragnienie nie ma miejsca. Dlatego w Torze chodzi o rozwój tego samego pragnienia, które nieustannie przechodzi jakieś transformacje.

Powiedziano: „Na początku Stwórca stworzył niebo i ziemię. Ziemia była pusta i chaotyczna”. Co to jest za początkowy stan, który człowiek odkrywa w sobie – ziemię, pragnienie, które było chaotyczne i opuszczone?

Odpowiedź: Człowiek nie wie, jak pracować ze swoimi pragnieniami. Ma tylko początkowe dążenie do poznania swojego duchowego korzenia, ale co z nim zrobić, jak pracować, nie wie. Dlatego dla człowieka wszystko wygląda jak we mgle: chaotyczne i opuszczone.

Pytanie: A co oznacza „potop”, który wydarzył się później?

Odpowiedź: Są to wszystkie etapy przebudzenia człowieka do świadomej, jasno ukierunkowanej pracy duchowej.

„Potop”, „Babilon”, „Kanaan”, „Egipt”, „Ziemia Izraela” – to etapy stopniowej zmiany pragnienia w człowieku na wszystkich poziomach – nieożywionym, roślinnym, zwierzęcym – dopóki dojdzie do pełnego podobieństwa ze Stwórcą.

Pytanie: Końcowy etap – to Ziemia Izraela?

Odpowiedź: Tak, ale na razie nie możemy jeszcze tego osiągnąć. Przychodzimy na tę Ziemię, a ona, jak mówią, wyrzuca nas.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 21.05.2021

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Miasto Jerozolima, jego ważność są często wspominane w Tanach. Tanach został napisany przez ludzi, którzy poznali wyższą siłę, opisali jak odkryć w sobie duchowy stan zwany „Jerozolimą” („Jeruszalaim” – „iraa szlema”).

„Iraa” w tłumaczeniu z hebrajskiego oznacza „trwoga”, „szalem” – „doskonały”, to jest absolutna trwoga przed właściwością obdarzania Stwórcy. Należy rozumieć, że człowiek osiąga taki stan, kiedy znajduje się w trwodze, ale w dobrej trwodze. Doznaje jej nie dlatego, że boi się i drży z powodu możliwości otrzymania jakiejś kary, a dlatego, że drży, czy naprawdę może zrobić dla Stwórcy to samo, co On czyni dla niego – całe to dobro, najwyższa obfitość, wszystko co On wylewa na człowieka.

Nie chodzi tu o zwykłego człowieka w naszym świecie, który znajduje się w ukryciu, a o tego, który odkrywa wszechświat, widzi jak Stwórca uczynił wszystko dla jego dobra – wieczność i doskonałość. Jednocześnie, odkrywa się w nim adekwatny stosunek wobec Stwórcy. To nazywa się stanem „iraa szlema”, „Jeruszalaim”, to jest absolutna trwoga, absolutne dążenie.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 22.02.2022

Kategorie: Praca duchowa

I odkrywał Raszbi (Rabbi Szymon bar Jochai, autor Księgi Zohar) tajemnice Tory, a przyjaciele słuchali jego głosu, i jednoczyli się z nim, w tą jedność każdy wnosił swój wkład. [Zob. książka Łączymy się ze źródłem, str. 978]

Rabin Szymon oraz jego dziewięciu uczniów mieli tak silne pragnienie poznania Stwórcy we wszystkich stanach interakcji, że byli w stanie stworzyć między sobą wzajemną wewnętrzną więź. Właśnie to oznacza, że „przyjaciele słuchali jego głosu i jednoczyli się z nim”.

Czytali fragmenty z Tory, każdy z nich reagował na te teksty, opisując swoje doznania i uzupełniając innych, a jeden odpowiedzialny za pismo zapisywał wypowiedzi wszystkich uczniów.

Będąc między sobą połączeni, wyrażali swoje doznania czerpane ze wspólnego źródła – Stwórcy, którego poznali, odczuwali, w taki sposób mogli analizować, sprawdzać, wpływać na Niego i otrzymywać od Niego odpowiedź. Oznacza to, że ich wrażenia odczuwane z tego wspólnego źródła – to było bardzo poważne poznawanie Stwórcy.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 15.02.2022

Kategorie: Praca duchowa, ZOHAR