Pytanie: Jak upadając w klipot, można szybko podnieść się, aby przebywanie w nich nie zajmowało dużo czasu?

Odpowiedź: Między przyjaciółmi w grupie zawsze będą różne problemy. Ale jeśli jesteś połączony z grupą i dokładnie rozumiesz, że wszystko zależy tylko od połączenia z przyjaciółmi i razem postępujecie prawidłowo w stosunku do Stwórcy, to szybko podniesiecie się z tych problemów.

W taki sposób każdemu waszemu upadkowi będzie towarzyszyć jeszcze większe wzniesienie z egoizmu w altruizm, jeszcze silniejsze połączenie między wami. W efekcie szybko i łatwo osiągniecie cel.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 21.08.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Zwykle, gdy upadamy w klipot, to następnie podnosimy się. A czy jest taki stan, gdy się w niego upadło i nie można powrócić?

Odpowiedź: Nie. Praktycznie jest to niemożliwe, dlatego że mimo wszystko Stwórca, wyższa siła troszczy się o wszystkich i podnosi każdego. Więc to nie ma znaczenia – czy upadłeś, czy nie upadłeś. O tym też jest powiedziane: tysiąc razy sprawiedliwy upadnie i powstanie.

Pytanie: Czyli różnica jest tutaj tylko w czasie: jeden upadł i wstał w ciągu sekundy, a drugi w ciągu roku?

Odpowiedź: To zależy od szybkości z jaką człowiek przygotowuje się do tego, aby się podnieść.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 21.08.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Jak powinno się postępować, jeśli człowiek słyszy oszczerstwo pod czyimś adresem?

Odpowiedź: Powiedzieć, że nie chcesz tego słuchać, ukrócić to, i w taki sposób nauczysz przyjaciela postępować tak samo. To ogromna naprawa w grupie.

Pytanie: A jeśli kobiety o kimś dyskutują, to czy nie jest naturalne że rozbijają się na obozy?

Odpowiedź: Kobiety mogą robić, co chcą, ale wtedy muszą zrozumieć, że nie podążają razem z nami ścieżką duchową. Grupa kabalistyczna musi być równa, absolutnie jednolita. A jeśli ktoś oczernia, to teoretycznie mnoży zło, rozchodzi się to jak wirus. Można z tym walczyć mając dobre wzajemne relacje ze wszystkimi, pokrywać wszystko miłością. Jeśli człowiek jest w grupie, oznacza to, że został tu przyprowadzony i należy przyjąć go jak kogoś bliskiego.

Pytanie: Jak nauczyć siebie, aby nie wyrażać krytyki na zewnątrz, nie wypowiadać tego?

Odpowiedź: Nawyk, przykład innych, ciągła samokrytyka, samoanaliza.

Pytanie: Ale powiedział Pan, że do pewnego okresu człowiek wciąż się uczy. Czyli jest to właściwe na początkowym etapie?

Odpowiedź: Nie. Jak tylko człowiek pojawi się w grupie, musi zostać o tym natychmiast poinformowany i uczyć się jak dziecko, stale trzeba pokazywać mu że oszczerstwa są niedopuszczalne. Musi mieć świadomość ważności, że bez tego nie osiągniemy celu. Mam nadzieję, że wszyscy to zrozumieją i w końcu cel zostanie przez nich osiągnięty. A dla mnie nie będzie już tak bolesne to, że ludzie sami zrywają więzy, w których mogą odkryć swój wyższy stan.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Strzeż się plotek!”

Kategorie: Duchowość kobiety, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Na Pana blogu jest napisane, że klipa – jest symulatorem do nauki prawdy i kłamstwa. Demonstruje nam wszelkiego rodzaju błędy i niezgodności. Czy może Pan wyjaśnić na przykładzie, jak otrzymać duchową wiedzę na swoich błędach?

Odpowiedź: Jeśli naprawdę chcemy zdobyć wiedzę o wewnętrznej naturze, dowiedzieć się, jak ona działa i jak my z nią współdziałamy, to wówczas zbliżamy się do stanu, w którym wszystkie nasze myśli i uczucia okazują się być przeciwko nam samym. Oznacza to, że zaczynamy odczuwać i rozumieć, że przeszkadzają nam nasze ziemskie egoistyczne właściwości. Jesteśmy w nich zamknięci i nie możemy wyrwać się z nich.

Jak możemy sprawić, byśmy mogli podnieść się nad nimi i poczuć otaczający nas świat nie zniekształcony w naszych egoistycznych właściwościach, a w takiej formie, w której on istnieje sam w sobie?

A wtedy spróbujemy jakoś rozbić tę skorupę, w której się znajdujemy i wyjść za jej granice. Na tym polega zadanie kabalisty.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 21.08.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Czy prawidłowe jest traktowanie wszystkich stanów jako duchowych? Na przykład senność, złe samopoczucie, apatia. Czy też prawdziwe duchowe stany to tylko te, które występują w pracy grupy?

Odpowiedź: Absolutnie wszystkie stany są duchowe, całe pytanie polega na tym, czy mogę na nie wpływać.

Pytanie: Na które stany w danym wypadku można wpłynąć?

Odpowiedź: Tego nie można stwierdzić. Wszystko zależy od każdego z uczestników. To jest bardzo trudne.

Pytanie: Ale czy warto odnosić się do całego procesu, w którym człowiek żyje, jak do gry duchowych sił?

Odpowiedź: Naturalnie. Tylko tak.

Pytanie: Jaki jest udział samego człowieka w tym procesie? W końcu jest albo pasywny, albo aktywny. Albo człowiek nie może zrozumieć, do czego może dołożyć swoje siły, a co jest po prostu usprawiedliwieniem: „Nie ma nikogo oprócz Niego”.

Odpowiedź: To jest właśnie nasza nauka, nasza analiza: w jaki sposób odnieść się do każdego wydarzenia, przeanalizować je, rozłożyć na części, a następnie z tych części dokonać syntezy na określone bloki.

To jest duchowa praca człowieka, kiedy dzieli na części całą naturę, siebie, interakcje i reakcje, po to, żeby zrozumieć Stwórcę. Tym właśnie powinniśmy zajmować się, ponieważ istniejemy tutaj po to, aby odkryć Stwórcę, w pełni zrozumieć Go z naszego niższego świata i zrozumieć sam wyższy świat.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Stany duchowe”

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Kiedyś powiedział Pan, że materialna miłość – to tylko hormonalny pociąg, który ma uspokoić „zły początek”. W rzeczywistości w naszych ramach nie istnieje żadna miłość. Czy dobrze to zrozumiałem?

Odpowiedź: Miłość – to wzajemne przyciąganie, oparte na wzniesieniu się ponad wzajemny egoizm, odpychanie, nienawiść, które występuje u ludzi świadomie nad tym pracujących.

To uczucie powstaje po to, by włączyć się w siebie nawzajem: ja w jego pragnienia, on w moje pragnienia. I w takiej mierze, w jakiej wznosimy się nad egoizmem, anulujemy go i zamiast niego pragniemy pracować z pragnieniami innych ludzi, aby napełnić je, „kochaj bliźniego swego jak siebie samego” – to tu pojawia się miłość.

Ale co oznacza sama miłość? Nie pochodzi ona od nas. Właśnie dzięki temu, że niszczymy nasz osobisty egoizm i włączamy się w siebie, w to wzajemne włączenie wchodzi Światło. Objawia się Stwórca, który jest miłością.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Hormonalna miłość”

Kategorie: Miłość, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Księga Zohar. Przedmowa. Artykuł „Róża”: „W świetle, które Stwórca stworzył pierwszego dnia, Adam widział świat od końca do końca”.

Pytanie: Dlaczego jest tutaj powiedziane „od końca do końca”, a nie „od początku do końca”?

Odpowiedź: W naszej percepcji znajdujemy się między właściwościami sądu i miłosierdzia, pomiędzy dwoma liniami. Cały nasz świat mieści się w granicach tych „pogranicznych” form.

I dlatego w danym kontekście nie możemy zobaczyć świata od początku do końca. W każdym stanie świat ogranicza się granicami naszego kli, które jesteśmy w stanie rozeznać.

Z lekcji według Księgi Zohar. Przedmowa, 29.11.2010

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, ZOHAR

Jak rozwinąć w sobie wrażliwość, by zrozumieć, że jeśli masz nadzieję na zbudowanie swojej duszy bez pomocy Stwórcy, to idziesz długą, krętą drogą?

Za każdym razem będziemy czuć, że idziemy długą drogą, a to będzie nas cały czas zachęcało do szukania sposobów, jak ją skrócić, kierując nas wprost do Stwórcy. Długa droga jest tym co kieruje nas do Stwórcy, ponieważ nieustannie staramy się ją wyprostować.

Wszystko zależy od prawości serca – czy jest skierowane bezpośrednio przez przyjaciół do Stwórcy, czy nie. Tym określa się, czy droga będzie długa czy krótka. Wyobraźcie sobie, jak zapętlamy się i skręcamy w naszym sercu i umyśle, aby uniknąć połączenia z przyjaciółmi i nie zbliżamy się z nimi otwarcie i bezpośrednio, a także ze Stwórcą. To oznacza właśnie, że nie idziemy prostą drogą.

Z lekcji na temat „Jeśli Stwórca nie zbuduje domu, ci, którzy go budują, pracują na próżno”, 30.08.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Wielki kabalista Ari i jego następca Baal HaSulam opisali całą strukturę wszechświata. Dla nich była to rzeczywistość, którą poznali, a dla nas te wyższe korzenie istnieją jakby w potencjale. Gdy zaczynamy czytać teksty „Nauki Dziesięciu Sefirot” z właściwą intencją, właściwym podejściem do nauki, przywołujemy siły, które założone są w tych stanach. Nie są one założone w literach i słowach, ale właśnie w stanach. W taki sposób ta księga oddziałuje na nas.

Dlatego Baal HaSulam opracował słownik dla każdej części „Nauki Dziesięciu Sefirot”, którego powinniśmy stale używać i przypominać sobie poprawne definicje każdego kabalistycznego terminu, aby w nas nie pojawiły się materialne obrazy.

Pytanie: Czy dlatego Kabała była ukryta? Przecież nie było prawidłowego podejścia, dopóki Ari i Baal HaSulam jej nie wyjaśnili.

Odpowiedź: Tak. Przed Ari Kabała była praktycznie ukryta. Począwszy od Ari, pojawiają się kabaliści, którzy studiują i piszą wszelkiego rodzaju komentarze do jego dzieł. Od tego czasu Kabała jest już słyszana na świecie. W ciągu 400-500 lat od czasów Ari do Baal HaSulama oczywiście wiele się wydarzyło. Ale tylko Baal HaSulam mógł naprawdę odkryć Ari. Porozmawiamy jeszcze o tym, jak narodziła się w nim dusza Ari, jak wcieliła się w niego i dlatego był w stanie stworzyć komentarz do wszystkich dzieł Ari.

Z programu telewizyjnego „Nauka Dziesięciu Sefirot (TES)”

Kategorie: Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: Jak zrozumieć, czym jest nieskończoność?

Odpowiedź: Nieskończoność jest w czasie, w miejscu, w zależności od tego, jakich podstawowych definicji używamy dla niej. W zasadzie nieskończonością nazywa się to, co nie ma końca. Jeśli chcę powiedzieć o jakimś procesie, który nie ma końca, to nazywam go „nieskończoność”.

Komentarz: W naszym świecie trudno jest zrozumieć tę kategorię, ponieważ wszystko jest skończone.

Odpowiedź: Tak, ponieważ tutaj wszystko dzieje się w stosunku do nas. A w rzeczywistości w Kabale nieskończoność odkrywa się jako właściwość Stwórcy, ponieważ jest On nieskończony. W naszym świecie z pewnością czegoś takiego nie ma.

Uczeń studiujący Kabałę jeszcze w tym życiu na tym świecie zaczyna odczuwać wyższy świat, wchodzi w niego, czuje jego ramy. Dlatego nasz świat wydaje mu się całkowicie ograniczony, mały i nieistotny. A wyższy świat staje się dla niego naprawdę światem Nieskończoności. Ale nie sam z siebie, dlatego że tam są światy, stopnie, Sefirot i tak dalej, ale dlatego, że prowadzi do stanu nieskończoności.

Z programu telewizyjnego „Nauka Dziesięciu Sefirot (TES)”, 14.08.2022

Kategorie: Praca duchowa, Studia Kabały