Pytanie: Dlaczego uczniowie kabalisty mają jakieś wewnętrzne dążenie do Kabały?

Odpowiedź: Nie tylko do Kabały. Czasami pojawia się w nich na przykład dążenie by pojechać i zamieszkać w jakiejś wiosce, w jakiejś społeczności, w jakimś miejscu, żeby tam zgromadzić grupę podobnie myślących ludzi. Jednak jest to pewien punkt na drodze ich rozwoju. A dzięki takiej grupie zrozumieją, że ciągnie ich do szerszej społeczności, aby tam zrealizować swoje idee, inaczej nie będą rozwijać się.

Pytanie: Ale dlaczego, przeżywając trudne stany, człowiek nie porzuca Kabały, lecz wciąż trzyma się tego źródła?

Odpowiedź: Jakże może oderwać się?! Czyniąc to traci nadzieję na odkrycie wyższego świata. Jak więc to możliwe?

Człowiek nie może zadowolić się niższym poziomem niż ten, do którego się rozwinął. Nie może. Zaoferuj mi teraz złotą klatkę, czyli nie zajmowanie się Kabałą, a wszystkim, co tylko jest na tym świecie. Jak mogę to zrobić?! Następnego dnia będę biadolić. Co mi da to bogactwo? Co ja z nim zrobię?

Człowiek nie może już opuścić się do tego poziomu, bo nie jesteśmy wolni w niczym. Ten poziom egoizmu, który w nas działa właśnie realizujemy. Nie możemy opuścić się niżej, to wbrew ruchom natury. A jeśli ludzie przychodzą do nas, a potem odchodzą, to znaczy, że dowiadują się, że nie są jeszcze na tym samym poziomie – pomylili się. Więc muszą udać się o piętro niżej.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Uwaga, Kabała”

Kategorie: Praca duchowa

Komentarz: Jeśli człowiek wyobraża sobie że oddaje komuś, ma z tego przyjemność a w wyniku tego odkrywa się Stwórca, to okazuje się to jakieś dziwne.

Odpowiedź: A co jeszcze jest potrzebne? Stwórca odkrywa się w tobie, w twoich nowych właściwościach. Jeśli nabędziesz Jego właściwości obdarzania, połączenia, to w miejsce egoistycznych pragnień, odkrywasz w sobie altruistyczne pragnienia obdarzania.

Pytanie: To jest zrozumiałe. Po prostu kabaliści, którzy poznali Stwórcę, napisali, że jest to tak niewyobrażalna przyjemność, że dla tej sekundy człowiek jest gotowy, mówiąc w przenośni, odcinać sobie ręce i nogi siedem razy dziennie. Czy człowiek, który oddaje drugiemu człowiekowi, pomaga mu, może naprawdę odczuć tak niesamowitą przyjemność?!

Odpowiedź: Najwyraźniej, tak. Dochodzi się do tego stopniowo. Za pomocą skrócenia, ekranu i różnego rodzaju innych metod kabaliści wiedzą jak zachowywać się tak, że odkrycie Stwórcy nie przeszkadza im być jednocześnie połączonymi z innymi ludźmi, wszystko otrzymywać i oddawać.

Z programu telewizyjnego „Nauka Dziesięciu Sefirot (TES)”, 30.10.2022

Kategorie: Praca duchowa, Studia Kabały

Pytanie: Powiedziano w Księdze Zohar, że Stwórca wylewa łzy do wielkiego morza. Czy dlatego, że nie może wykonać naprawy za człowieka? Jak zrozumieć to, że Stwórca wylewa łzy?

Odpowiedź: Łzy – to or Chozer, odbite światło, czyli te właściwości, które człowiek powinien wyrazić, aby obłóczyć proste światło Stwórcy w swoje odbicie. Wtedy światło Stwórcy przyobleka się w światło człowieka i między nimi powstaje dobry, normalny, bezpośredni kontakt.

Łzy – są niejako tymi pozostałościami („odafim”), których człowiek nie jest w stanie prawidłowo dostrzec, oblekając w nie proste światło. Dlatego w taki sposób wydzielają i wyrażają się.

Komentarz: O ile dobrze zrozumiałem, człowiek powinien zapragnąć naprawić się, ale tego nie chce. Stwórca jakby z tego powodu cierpi.

Odpowiedź: Jeśli mówimy od strony Stwórcy, to tak. Wyższy parcuf wydziela łzy.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 06.11.2022

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Czy trzeba rozwijać w człowieku odpowiedzialność za jego czyny?

Odpowiedź: Nie! Za co można go karać lub nagradzać? Za środowisko, w którym się znajduje. Czyli środowisko to przeoczyło.

Pytanie: Ale człowiek jednak powinien zrozumieć swoją odpowiedzialność. A może jest jak dziecko, które stłukło filiżankę, i powiedziało: „Sama spadła!”? Ale nic nigdy samo z siebie nie upada, czy zdrowo myślący człowiek powinien to jakoś zrozumieć?

Odpowiedź: Nie ma czegoś takiego jak zdrowy rozsądek! Każdy człowiek, w tym również kabalista, rozumie wszystko tylko w granicach swojego poziomu i nic ponad to. Wszyscy znajdujemy się w najlepszym wypadku na „drabinie”, a czasem i pod nią. Tak więc każdy, na miarę swojej duchowej naprawy, może jasno zrozumieć, wiedzieć i być odpowiedzialnym za swoje czyny do tego stopnia. A powyżej tego już nie. Zawsze będzie się mylił.

Tylko w taki sposób możemy oceniać człowieka. Jeśli znam dokładnie swoją miarę lub miarę kogoś innego, to mogę obciążać siebie lub jego jakimikolwiek działaniami do pewnego poziomu, i to będzie prawidłowo wykonane w zgodzie z programem Natury.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Idealna kara”

Kategorie: Praca duchowa, Wychowanie, dzieci

Pytanie: Płacz jest jednym z przejawów naszego egoizmu, czyli bezradności w posiadaniu czegoś, a także współczucia dla kogoś. Jak Pan uważa, czy człowiek może płakać tylko za siebie? Czy może płakać za innych?

Odpowiedź: Nie, wcale nie. Tylko wtedy, gdy wyobrazi sobie, siebie na ich miejscu albo rozumie, że to dotyczy jego osoby. A generalnie, w żaden sposób nie potrafi płakać za innymi. On przeżywa swoje. I jeśli to swoje jest mu takie bliskie, że nie może się powstrzymać i wyrazić swoich emocji, to płacze. Płacz jest więc niemożnością właściwej reakcji.

Pytanie: O ile rozumiem, można to nawet sprawdzić. Powiedzmy, że jest ogromna liczba ludzi, i w każdej chwili umierają, albo coś się z nimi dzieje, nasz egoizm praktycznie w żaden sposób na to nie reaguje. Jeśli jednak umiera ktoś bliski mojemu egoizmowi, to oczywiste jest, że okazuje reakcje. Czy tak można sprawdzić?

Odpowiedź: Oczywiście.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 06.11.2022

Kategorie: Praca duchowa

Komentarz: W świecie materialnym istnieje takie zjawisko jak „płacz i łzy”. Co ciekawe, że oprócz radości i żalu, które wyrażamy w postaci łez, ma to również związek z przetrwaniem. Płacz kojarzy się głównie z pewnymi negatywnymi emocjami, chociaż ludzie mogą oczywiście płakać ze szczęścia. Mózg nie potrafi zidentyfikować negatywnych czy pozytywnych emocji, jest mu wszystko jedno. Jest to po prostu jakiś potok emocji, który nakazuje wydzielanie łez. Okazuje się, że łzy blokują nadmierne podekscytowanie. A jaki jest powód ich wydzielenia w duchowym?

Odpowiedź: Gdy brakuje prawidłowej reakcji na to, co się dzieje, człowiek wybucha płaczem. W zasadzie, jeśli mówić w języku Kabały, jest to brak wyraźnego, prawidłowego światła zwrotnego, związku zwrotnego. Kiedy nie można prawidłowo zareagować, zrobić skrócenie (cimcum), ekran (masach), odbite światło (or chozer), wtedy człowiek płacze.

Pytanie: Jednak nie zawsze towarzyszy temu uwalnianie łez, jak w naszym świecie? Przecież w duchowości nie ma ciała.

Odpowiedź: A co ma do tego ciało? Chodzi o określoną reakcję pragnienia na to, co się z nim dzieje. Na przykład, na brak światła, na to, że pragnienie nie może prawidłowo odreagować i tak dalej. Czyli jest to brak zwrotnego, odbitego światła.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 06.11.2022

Kategorie: Praca duchowa

Komentarz: Często zdarza się tak, że człowieka dopadają różne problemy, wszyscy mówią mu: „Zuch! Czyli jesteś silny. Takie przeszkody są ci dawane!”

Odpowiedź: Nie, tak nie jest w naszym przypadku. Oczywiście, należy rozumieć te problemy jako przeszkody na drodze do wzniesienia, ale powinny to być problemy pożądane, na które jesteś przygotowany i nie wywierają na ciebie nacisku. Ponadto istnieją jeszcze szczególne przeszkody, które są specjalnie dawane z góry, aby pomóc człowiekowi stłumić jego egoizm. Zsyłany jest mu wstyd, także różne zasadzki. Tak jest specjalnie stworzony program, który pomaga człowiekowi anulować siebie. To złożony system, ale odpowiada temu, jak bardzo sami jesteśmy skomplikowani.

Pytanie: Na przykład, gdy przyjaciele z innych krajów przylatywali na kongresy, dzielili się tym, jak trudno było im się tutaj dostać, jakie trudności przezwyciężali. Czy to dobrze, że im się to przydarzyło? Albo może czegoś nie dopracowali?

Odpowiedź: To, że pokonali przeszkody – to dobrze. A dlaczego były takie trudności, teraz jeszcze nie możemy tego rozważać i analizować. Czy dlatego, że czegoś nie dopracowaliśmy w przeszłości, albo po to, by wznieść się w przyszłości – to dla nas jeszcze nie jest zrozumiałe. Będą takie stopnie, kiedy zobaczysz, skąd się to bierze, co z tego mógłbyś usunąć, a co, wręcz przeciwnie, przyjąć z radością i przezwyciężyć teraz.

Z rozmowy „Zadzwonił mój telefon. Różnorodność cierpień”

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Gdyby ludzie milczeli, to świat byłby lepszy?

Odpowiedź: Czyściejszy. Zaśmiecamy świat naszą paplaniną.

Pytanie: Czy można powiedzieć, że rozmowy pochodzą z naszego niedoskonałego połączenia?

Odpowiedź: Pochodzą z tego, że odnosimy się do naszego życia, do naszych myśli w pusty sposób, do tego, co mówią inni. Po prostu ciągle gadamy, a należy więcej milczeć. Pochodzi to z naszej natury, z egoizmu. Im bliżej naprawy będzie ludzkość, im bliżej odkrycia wyższej siły, tym mniej potrzeba będzie rozmów.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 23.10.2022

Kategorie: Praca duchowa

Cierpliwość i wytrwałość to dwie główne cechy potrzebne w pracy duchowej. Stwórca sprawdza nasze oddanie, jak bardzo jesteśmy do Niego przywiązani i zdolni do poświęcenia wszystkiego innego, poza Nim, dosłownie nie ma nikogo oprócz Stwórcy. Do nas należy sprawdzanie siebie, czy wytrzymamy, czy będziemy w stanie wytrwać wszystkie wpływy ze strony Stwórcy, którymi On prowadzi nas by uznać, że ​​„Nie ma niczego oprócz wyższej siły”.

Człowiek potrzebuje ogromnego uporu w pracy Stwórcy, aby mimo wszelkich przeszkód nie zapominał, że wszystko pochodzi tylko od Stwórcy i w każdych warunkach kontynuował drogę w jednym kierunku. We wszystkich sytuacjach, które pojawiają się w życiu, człowiek powinien tylko mocniej trzymać się wiary że „Nie ma nikogo oprócz Niego”, aby tylko Stwórca był jego jedynym celem.

Im dalej człowiek postępuje, tym więcej przeszkód pojawia się przed nim, a wszystko po to, aby wzmocnił swoją wytrwałość, oddanie celowi i stałość. Za każdym razem gdy odciągany jest od celu, stawiane są przed nim przeszkody, myli się go i zbija z drogi, ale stara się nie zapominać, że wszystko to przychodzi po to, aby jeszcze bardziej umacniał się w tej drodze i wzrastał.

Niezbędne jest przejść przez wszystkie upadki i wzloty, przez bardzo wąski most, zanim wejdzie się do bram świata duchowego. Najważniejsze, niczego się nie bać, bez względu na to, co się stanie, nie rezygnować, tylko trzymać się celu. Tak jak niemowlę wczepia się w matkę, i nie można go od niej oderwać, w taki sposób też powinniśmy uczepić się Stwórcy, aby coraz bardziej łączyć się z celem i w takiej formie wzrastać duchowo.

Z lekcji na temat „Cierpliwość i wytrwałość”, 01.11.2022

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Kiedy w rozwoju duchowym człowiek zobowiązany jest do mówienia a kiedy do milczenia? Czy są jakieś okresy?

Odpowiedź: W swoim duchowym rozwoju człowiek powinien jak najwięcej komunikować się ze Stwórcą, można nawet powiedzieć, stale. Czyli być cały czas w kontakcie z Nim: ja – ze Stwórcą, a On – ze mną. Stwórca powinien być ciągle podłączony do tej linii połączenia.

A wszystkie inne formy komunikacji z przyjaciółmi z grupy, z którymi wspólnie wykonujemy duchową pracę, powinny być zgodne z tym, na ile rzeczywiście możemy być naprawdę w twórczym, produktywnym związku, aby nie przeszkadzać, ale pomagać sobie nawzajem. To znaczy że cały czas trzeba rozmawiać ze Stwórcą, a z przyjaciółmi można niekiedy pomilczeć.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”, 23.10.2022

Kategorie: Praca duchowa