Pytanie: Czy dobrze rozumiem, że jedność ze Stwórcą to nie tylko połączenie się z Nim, ale stan, w którym człowiek całkowicie oddaje siebie, stając się kanałem dla światła i pozwala temu światłu przejawić się w innych, nawet bez przywiązania do samego uczucia jedności?

Odpowiedź: Tak, masz rację. Podałeś bardzo dobre określenie!

Pytanie: Czy powinniśmy odczuwać radość, uświadamiając sobie siłę Stwórcy, która porusza nami?

Odpowiedź: Oczywiście. Musimy osiągnąć taki stan, kiedy wszystkie nasze działania, myśli, idee będą radować Stwórcę.

Pytanie: Kto bardziej podoba się Stwórcy: człowiek, który przez całe życie był sprawiedliwy, czy grzesznik, który stał się sprawiedliwy?

Odpowiedź: Grzesznik, który stał się sprawiedliwy.

Pytanie: Co jest nadrzędne: moje dążenie do obdarzania przyjaciół, ponieważ chcę obdarzać Stwórcę, czy też otrzymuję energię do rozwoju od przyjaciół i dlatego coraz bardziej dążę do Stwórcy?

Odpowiedź: Stwórca jest najważniejszy. Naszymi myślami i działaniami czynimy że Stwórca zawsze jest najpierwszy. Dla Niego w zasadzie, wszystko robimy.

Pytanie: Przyjęliśmy warunek poręczenia. Ale większość ludzi nie poświęca się miłości do bliźniego i to jest przyczyną cierpienia całego narodu. Czy możemy my jako „Bnei Baruch“, bez pomocy całego narodu osiągnąć pragnienie „liszma“?

Odpowiedź: Tak, wystarczy do tego nawet jedna zjednoczona dziesiątka.

Pytanie: Chcę kochać przyjaciółkę i postrzegać ją jako sprawiedliwą, ale nie mogę, ponieważ widzę w niej tę właściwość, która nie jest naprawiona we mnie. Ta moja właściwość jest jak mur pomiędzy mną a Stwórcą. Jak kochać w przyjaciołach to, czego nie kocham w sobie? Jak mogę być ponad to?

Odpowiedź: Prosić Stwórcę, aby naprawił w tobie tę właściwość, a wtedy nie znajdziesz jej w przyjaciółce.

Z lekcji na podstawie notatek Rabasza, 28.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Jest powiedziane, że wielu upadnie na drodze do Liszma, to znaczy porzuci tę drogę zbliżenia do Stwórcy, bez wejścia na stopień Liszma i bez osiągnięcia właściwości obdarzania. Wielu zaczyna ten proces rozwoju, ale potem go porzuca. Nie dlatego, że Stwórca jakoby ich nie chciał, ale po prostu nie podejmują wystarczającego wysiłku do osiągnięcia obdarzania.

Mówi się, że gdy człowiek trafia na wyższy sąd, zadawane są mu tylko dwa pytania.

Pierwsze pytanie: „Czy zajmowałeś się Torą?”, to znaczy, czy starałeś się wszelkimi środkami przyciągnąć światło, które przywraca do źródła?

A drugie pytanie jest takie: „Czy miałeś nadzieję na zbawienie Stwórcy?”, czyli czy oczekiwałeś, że to światło przyjdzie i naprawi cię?

To jest osiągalne dla każdego człowieka zgodnie z korzeniem jego duszy. Są dusze, które dysponują wielkim pragnieniem, a są takie, które mają to pragnienie mniejsze, ale każdy z nich ostatecznie osiągnie swoją naprawę.

Z lekcji na temat „Na progu Liszma”, 19.10.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa