Keter dziesiątki jest naszym wyobrażeniem o Stwórcy: kim jest.
Ponieważ Stwórca jest ponad nami, zarządza nami, i wszystko, co robimy, jest tylko po to, aby się z Nim połączyć.
Takie wyobrażenie tej siły, która wszystko w nas organizuje i do której odnosimy się, nazywa się „Keter” – dosłownie korona, wieńcząca głowę.
Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”
Pytanie: Przeżywam nieokreślony stan. Z jednej strony jest we mnie wielki żal, że bez względu na to, jak bardzo się staram, nie udaje mi się zbliżyć do moich przyjaciół. Z drugiej strony obawiam się, że Stwórca spełni moje pragnienie i da mi właściwość obdarzania, która nie jest dla mnie zbyt zachęcająca. Co należy robić w takim stanie?
Odpowiedź: Musimy przestać kalkulować. Tylko mocno i zdecydowanie uchwycić się przyjaciół. Przyciągnąć ich do siebie, siebie do nich, i jedynie w tym ruchu można odnaleźć Stwórcę. On znajduje się między wami.
Pytanie: Jeśli sama praca jest wynagrodzeniem, to czy powinniśmy prosić Stwórcę o jak najwięcej pracy: im więcej, tym lepiej. Czy jednocześnie każdy powinien prosić dla siebie, czy dla dziesiątki i całej światowej grupy?
Odpowiedź: Dla wszystkich. Stwórca wie najlepiej, co każdemu dać. Nie martw się, wszystko jest przygotowane z góry do pełnej naprawy.
Z lekcji na temat „Według cierpienia zapłata”
Pytanie: Czym jest więź i moja troska o przyjaciół, o grupę, o dziesiątkę?
Odpowiedź: To przychodzi stopniowo, kiedy podejmujesz wiele wysiłków i rozumiesz, że nic ci nie dają. Wtedy w całkowitej ociężałości w końcu zaczynasz rozumieć, że należy podążać tą droga, jaką wskazują kabaliści.
Dlatego trzeba zwracać się do centrum grupy i z tej więzi między wami prosić nie za siebie, ale za innych. Prosząc za nich, tak naprawdę prosisz o swoją duchowość. A kiedy prosisz tylko za siebie, prosisz o swoje materialne. Człowiek zaczyna to wszystko odkrywać dopiero po swojej porażce, kiedy widzi, że znalazł się w ślepym zaułku.
Z lekcji na temat „Pytania i odpowiedzi”