Kongres w Soczi. Lekcja 4

Pytanie: Czy między przyjaciółmi w grupie powinno istnieć połączenie podobne do więzi matki z dzieckiem?

Odpowiedź: Tak, związek między tobą i przyjaciółmi jest to specjalny wewnętrzny związek, który dotyka twoich najgłębszych uczuć, zrozumienia, stosunku do celu.

Komentarz: Często jest tak, że nawet jeśli przejawiam wewnętrzną troskę o kogoś, to nie otrzymuję tego samego w zamian. Okazuje się to być jakimś dziwnym związkiem.

Odpowiedź: Nie otrzymujesz i co z tego? Nigdzie nie jest powiedziane, że przyjaciel zobowiązany jest mnie kochać. Miłość – to takie uczucie, że jeśli kocham przyjaciela, to jestem szczęśliwy a nie, że kiedy mnie kochają to czuję się dobrze.

Nie można mieć pretensji do przyjaciół o to, że oni, jak ci się wydaje, lekceważą cię. Nie można. Te pretensje nie powinny być skierowane do nich, lecz do Stwórcy. Ty zawsze rozmawiasz nie z przyjacielem, a ze Stwórcą. Jest to problem, o którym zapominamy.

Z 4 lekcji kongresu w Soczi, 14.07.2014

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Często podczas lekcji dużo rozumiem, ale potem zapominam wszystko, co zrozumiałem. Czy to jest prawidłowe?

Odpowiedź: Właśnie zapominanie jest najlepszą właściwością człowieka, inaczej nie mógłby zmieniać swoich stanów. Przecież gdy pragnienie się zmienia, to zmienia się również umysł, obsługujący pragnienie.

Pamięć działa mechanicznie i odnosi się tylko do odpowiedniego jej pragnienia.

A jeśli musimy zmienić pragnienie z otrzymywania na obdarzanie, to nasza pamięć powinna wyczyścić się i zacząć obsługiwać nowe właściwości-pragnienia.

Dlatego człowiek nie musi martwić się o zapamiętanie materiałów, ale tylko o ich odczuwanie, o zwiększenie swojego pragnienia obdarzania, aby stało się ono bardziej wrażliwe, o tym, czy łączy się on podczas lekcji z pozostałymi i czy rozumie, że nie chce tego. Należy martwić się tylko o odczucia!

Więc nie martw się: umysł zawsze będzie rozwijał się obok odczuć. Będzie kształtował się w celu obsługi uczuć – w ten sposób zostaliśmy stworzeni przez naturę. Dlatego jest powiedziane, że „nie przez rozum się uczy”.

Kabała zostaje pojęta nie przez rozum: ilość wiedzy. Nie ma tu żadnych sprawdzianów tego, kto więcej zapamiętał lub zrozumiał. To serce rozumie!

I jeśli człowiek zapomina to, co usłyszał na lekcji, albo nie rozumie tego, jeśliczuje, że materiał zanika w miarę jego postępu („Tyle się uczyłem, tysiąc razy o tym słyszałem, ale mimo wszystko nie zrozumiałem”) –  to jest znak prawidłowego rozwoju.

Oznacza to, że on żąda zmiany swojego pragnienia, życzy naprawy, a nie po prostu mechanicznego napełnienia się wiedzą.

Dlatego też człowiek musi bardzo poważnie podchodzić do tego, czego wymaga od nauki, jakie zmiany w sobie chce zobaczyć.

Być może jego celem jest, aby być mądrym, więcej rozumieć? – Jak się mówi: „więcej mówić niż robić”, kiedy otrzymuje więcej wiedzy niż naprawy (przecież działanie jest naprawą).  I to jest duży błąd.

Z lekcji do księgi Zohar, 03.08.2010

Kategorie: Praca duchowa, ZOHAR

Opinia (K.Rhodes, prof.): Ludzkość już wykorzystała rezerwy taniej i najwyższej jakości ropy naftowej na świecie. Sto lat temu ekwiwalent energetyczny jednej baryłki ropy naftowej zainwestowany w jej wydobycie mógł dać 100 baryłek, dziś – 3 baryłki, przy czym wyjątkowo ciężkiej ropy bitumicznej, której koszt wydobycia i przetwarzania jest bardzo wysoki. Oznacza to, że ludzkość wkrótce będzie musiała oszczędzać na przewozach, produkcji żywności, zrezygnować z prywatnego transportu.

Trzeba będzie produkować więcej żywności i materiałów na swoim terenie, ponieważ przetransportowanie ich na duże odległości byłoby zbyt kosztowne. Świat zamieni się w społeczeństwo  wspólnot. Ale w końcu ludzkość może ewoluować w szczęśliwsze i kwitnące społeczeństwo.

Komentarz: Natura ze wszystkich stron otacza nas, zmuszając do przyjęcia jej warunków – aby się uspokoić,usiąść i pomyśleć o sensie życia.

Kategorie: Ekonomia i pieniądze, Gospodarka, Kryzys, globalizacja

Wiadomość: Możemy się czuć szczęśliwi dzięki prostym przyjemnościom, jednak te „puste kalorie” nie sprzyjają rozwojowi naszych zdolności i nie poprawiają naszej kondycji fizycznej. Na poziomie komórkowym, nasz organizm lepiej reaguje na szczęście oparte na poczuciu wspólnoty i celu w życiu.

Naukowcy rozróżniajądwie formyszczęścia:

1. Uzyskanie krótkoterminowych pozytywnych emocji

2. Dążenie do szlachetnych celów, które wykraczają poza ramy zaspokojenia własnych pragnień,  do odnajdywania sensu w życiu.

W pierwszej kategorii (u egoistów) aktywują się geny odpowiedzialne za zapalenie, a aktywność genów związanych z produkcją przeciwciał jest niska. Analogiczną reakcję obserwuje się przy stresie.

W drugim przypadku (u altruistów) naukowcy odkryli, że zmieniała się praca genów w komórkach układu odpornościowego organizmu, aktywowały się mechanizmy produkcji przeciwciał, hamowała się aktywność genów związanych z procesami zapalnymi.

Styl życia, który skupia się wyłącznie na otrzymywaniu przyjemności z życia, może mieć negatywny wpływ na zdrowie – podsumowują naukowcy. Stała aktywacja odpowiednich genów może prowadzić do przewlekłych stanów zapalnych, a one z kolei mogą powodować choroby układu krążenia, neurodegeneracyjne i szereg innych, mogą też osłabić ochronę przed infekcjami.

Komentarz: Natura jest jednolita i dążenie do jedności z nią korzystnie wpływa na wszystkie systemy, zarówno fizyczne, jak i duchowe człowieka i świata.  Im na wyższym (duchowym) stopniu człowiek wkłada wysiłek, aby doprowadzić naturę do jedności, tym mocniej oddziałuje na jej niższe (fizyczne) poziomy.

Kategorie: Kabała i inne nauki, Wychowanie, dzieci, Zdrowie

Pytanie: Dlaczego Rabasz pisze do swego ucznia, który prosi go, aby wyjaśnił mu kolejność w duchowej pracy, że jak tylko zacznie swoja pracę, natychmiast przypomni sobie wszystko, co od niego usłyszał i zrozumie to, co pisał Baal HaSulam?

Odpowiedź: Kiedy człowiek prawidłowo się rozwija, to sam odkrywa wszystko, co jest napisane w kabalistycznych książkach. Jemu jak gdyby nie potrzebne są te wszystkie książki, on sam wszystko osiąga.

A książki potrzebne są do tego, żeby cały czas sprawdzać czy idzie w prawidłowym kierunku, do kogo idzie i w jakim celu – kontrolować to i stale aktualizować. Ale w rzeczywistości, jeśli człowiek pracuje w grupie właściwą metodą, to wystarczy mu niewielkie ukierunkowanie do tego, żeby samemu wszystko ujawnić.

Zapominanie jest to szczególna wyższa siła, która zapewnia nam wolność wyboru. Gdyby wszystkie informacje i wrażenia, wszystko co usłyszeliśmy i doświadczyliśmy gromadziło się i przechowywało w nas, jak w komputerze, powstrzymywałoby to nas w rozwoju i nie moglibyśmy nic zrobić.

Zapominanie, splątanie, niejasność, wieloznaczność przychodzą dlatego, aby dać nam miejsce do ukształtowania siebie.

Dlatego napisano: „Napisz w swoim sercu”, bo każdy człowiek jest zobowiązany do napisania całej Tory zgodnie ze swoim pragnieniem, czyli musi przejść sam przez wszystkie te stany.

Z lekcji do listu Rabasza, 20.05.2014

Kategorie: Nauczyciel i uczeń, Praca duchowa