Stwórcy nie zrozumiemy bez grupy. Z drugiej strony grupa bez Stwórcy nie jest już grupą, lecz „zgromadzeniem szyderców”. Dlatego ja, grupa i Stwórca jesteśmy jedną całością. Jest powiedziane o tym: „Izrael, Tora i Stwórca są jednym”.

Tora jest siłą, która spaja nas jako grupę, jeśli chcemy się zjednoczyć przeciwko sile odpychania. Dlatego darowanie Tory i poręczenie są ze sobą powiązane.

Przecież poręczenie samo w sobie jest niemożliwe. Nie urzeczywistniamy go, a żądamy aby zrealizowało się. To nazywa się „cudem wyjścia z Egiptu”. Tylko w nim uczestniczymy, ale same zmiany nie dokonują się dzięki naszym wysiłkom, a jedynie dzięki naszemu pragnieniu.

Nasze zadanie to pragnąć tego tak mocno, jak tylko możemy. Wówczas przychodzi odpowiedź. W międzyczasie robimy „złotego cielca”, jak podczas otrzymywania Tory – to się dzieje, ale nie zapominamy krzyczeć! Musimy się przygotować i wystosować maksymalne żądanie, do jakiego jesteśmy zdolni. Żądać– i nie myśleć o tym, co będzie dalej.

Konieczne jest wspólne, zbiorowe żądanie. Wtedy otrzymamy siłę zjednoczenia. Pozwólmy naszemu egoizmowi ponownie wzrosnąć w następnej chwili – tak zaprogramowany jest system. To nie jest nasz problem.

Naszym wspólnym problemem jest żądanie naprawy tego egoizmu, który jest nam teraz dany. Tylko jego i nic więcej. Człowiek oceniany jest według aktualnych okoliczności. Trzeba tylko dobrze naładować się świadomością konieczności i gotowością do ataku.

Z rozmowy o poręczeniu

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Przestrzegając prawa poręczenia, nagroda i kara są ukryte, i nawet jeśli twój umysł to pojmuje, coś wewnątrz ciebie mówi: „Nic strasznego, ja mimo wszystko będę robił to dla siebie”. Jak więc można realizować to prawo?

Odpowiedź: Realizowanie tego prawa rzeczywiście nie jest proste, ponieważ cały nasz egoizm jest skierowany przeciwko temu prawu. Prawo poręczenia jest uniwersalnym i jedynym prawem, które obejmuje cały system, w którym człowiek, wraz z całym stworzeniem, znajduje się w jedności z ogólną siłą natury – Stwórcą. System został stworzony przez Stwórcę i On, za pomocą wyższego światła, wprowadza go w działanie.

Stwórca wprowadził do systemu ograniczenie i ukrycie, abyśmy mogli badać powiązania pomiędzy wszystkimi częściami tego systemu, abyśmy w każdym naszym działaniu ponieśli porażkę, odkryli, czego brakuje do prawidłowej i sprawnej pracy tego systemu, oraz zapragnęli, żeby on zadziałał.

Za każdym razem, gdy tworzymy tę brakującą część, pragniemy, żeby to się wydarzyło, i wtedy, jak w filmowej bajce, to się nagle dzieje. Trudno wyrazić słowami, jak bardzo twórczy staje się człowiek, uczestnicząc w tworzeniu tego systemu. Pojmuje, rozumie, nieustannie go uzupełnia i wspiera. Wszystko to oczywiście odbywa się dzięki wyższej sile, ale w połączeniu ze Stwórcą, ponieważ człowiek widzi w tym cel i konieczność.

Wszystko, co robimy, powinno prowadzić nas do zgłębiania prawidłowego połączenia między nami i jego realizację. Tworząc ten system, badamy całą nieskończoną rzeczywistość, od rozbitego i odległego punktu tego świata, aż do jego kompletnej konstrukcji.

Z lekcji na temat artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Czy poręczenie można nazwać podstawową formą komunikacji?

Odpowiedź: Poręczenie jest ostateczną formą prawidłowej komunikacji, kiedy osiągamy między sobą połączenie „jeden za wszystkich i wszyscy za jednego”.

Komentarz: Ale mówił Pan, że ostateczną formą jest miłość.

Odpowiedź: Wtedy właśnie można to nazwać miłością. Przecież bycie ze sobą nawzajem połączonymi w taki sposób, aby poczuć, czego brakuje drugiemu i tym samym mu to zapewnić, jest miłością.

Komentarz: W jednej ze swoich książek napisał Pan, że uniwersalne poręczenie uwalnia każdego człowieka od wszelkich trosk.

Odpowiedź: Poręczenie jest konieczne aby troszczyć się o innych. Każdy powinien mieć pewność, że inni się o niego troszczą. W przeciwnym razie będzie zmuszony oderwać się od troski o innych i myśleć o sobie.

Dlatego społeczeństwo powinno być zbudowane w taki sposób, aby wszyscy myśleli o sobie nawzajem. To jest właśnie odwrotna forma absolutnego egoizmu.

Pytanie: Ale czy mimo to człowiek powinien dbać o siebie w niezbędnym zakresie?

Odpowiedź: Nie. Dlaczego? Znajduje się przecież w takim społeczeństwie, które myśli o wszystkich i o każdym. On również troszczy się o wszystkich i o każdego, ale w żadnym wypadku nie o sobie.

W odniesieniu do siebie dokonuje tzw. skrócenia (cimcum): niech inni myślą o mnie, a ja będę myślał o innych. W takim stanie jesteśmy całkowicie połączeni ze sobą nawzajem, włączeni jeden w drugiego i osiągamy absolutny integralny stan.

Pytanie: Czy chce Pan powiedzieć, że tak jak kilka milionów lat temu natura połączyła komórki w złożony organizm, tak i nas siłą połączy w taki idealny stan? Trudno sobie wyobrazić, o czym Pan teraz mówi. To nawet nie jest utopia…

Odpowiedź: Jest to absolutnie realny, prawidłowy stan poszczególnych żywych organizmów.

Z programu telewizyjnego „Umiejętności komunikacyjne”

Kategorie: Umiejętności zarządzania i komunikacji, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Co oznacza prawo poręczenia? Co to znaczy – poręczyć jeden za drugiego? Dlaczego?

Odpowiedź: Rzecz w tym, że na najniższym poziomie, jeśli chcemy opanowywać duchową właściwość – właściwość obdarzania i miłości, musimy ją urzeczywistnić w sobie w formie wzajemnego poręczenia.

Dzieje się to w grupie ludzi, kiedy zbierają się razem i próbują odtworzyć między sobą właściwość wzajemnej troski, miłości, wzajemnej pomocy i całym sercem być jeden za wszystkich – wszyscy za jednego.

Pytanie: A jeśli spojrzymy na to w jednym człowieku?

Odpowiedź: Jeden człowiek nie może tego zrobić. Musi czuć się częścią społeczeństwa. Wszystko to realizuje się właśnie w społeczeństwie.

Pytanie: A więc człowiek realizuje to prawo, ale w stosunku do innych ludzi?

Odpowiedź: Tak.

Z programu telewizyjnego „Stany duchowe”

Kategorie: Praca duchowa, Wzajemne poręczenie

„Poręczenie” jest najważniejszym artykułem ze wszystkich artykułów Baal HaSulama. Ponieważ dotyczy podstawowych, korzeni naszej pracy.

Wyjaśnia, dlaczego został stworzony naród Izraela – w historii i w ogólnym procesie rozwoju – dlaczego konieczne jest przejściowe ogniwo w przekazaniu metody naprawy od Stwórcy do stworzeń, dlaczego ta metoda powinna przejść przez szczególną grupę, oddzieloną od reszty ludzkości jeszcze w starożytnym Babilonie, w czasach upadku, który symbolizuje.

To stamtąd wywodzi się ta grupa, która po długim czasie wymaganym do przygotowania ludzkości i własnego przygotowania, przekazuje metodę naprawy, całemu światu. Baal HaSulam wyjaśnia również, jakie są wzajemne relacje tej grupy ze światem, jakie procesy powinny przejść obie strony – to w istocie jest cała nasza historia.

Najważniejsza w tej historii jest obecna sytuacja. Doszliśmy, jak to nazywają, do początku końcowego etapu, do ostatniej sceny, i powinniśmy teraz wprowadzić w życie metodę naprawy. Co więcej, nie wystarczy realizować jej na sobie, przezwyciężając odrzucenie, podnosząc się ponad egoizmem, jednocząc się między sobą a w tym połączeniu odkrywać wyższe światło, Stwórcę.

Konieczne jest również przeprowadzenie światła do wszystkich narodów świata – to właśnie dlatego realizujemy tę metodę. Trzeba wznieść ludzi na stopień, o którym jest powiedziane: „Wszyscy poznają Mnie, od małego do wielkiego”. Wtedy wszyscy odkryją i poznają Stwórcę, każdy zgodnie ze swoimi pragnieniami-naczyniami a wszyscy razem, jednocząc się i objawiając jedyne światło, – wówczas Stwórca zostanie odkryty w ogólnym naczyniu.

O tym jest napisane w artykule „Poręczenie”. Na jego podstawie można czerpać różne wzorce i poradzić sobie z tym, co nam powierzono – w odzwierciedleniu historii, edukacji, kultury, wydarzeń światowych. Stąd rozumiemy, dlaczego świat musiał przejść przez wszelkiego rodzaju epoki i procesy, dążąc do wolności, bogactwa, władzy, sławy, nauki…

Rozumiemy, dlaczego w wyniku tego egoistycznego rozwoju, świat musi pogrążyć się w kryzysie, co dzieje się na obecnym etapie i co jeszcze się nam odkryje, zanim świat naprawdę zrozumie, że potrzebuje fundamentalnej, a nie zewnętrznej naprawy.

Nie chodzi bowiem o środowisko naturalne, nie o systemy zewnętrznego porządku, ale o nas samych – we wzajemnym powiązaniach między nami, musimy ustanowić nowy system, łączący ludzi. W tym celu należy zmienić własną istotę. Egoiści nie mogą, tak jak wcześniej, zapewnić nam jakiegoś rozwiązania bieżącej sytuacji.

Zmieni się ona tylko wtedy, gdy zmienimy siebie. Wtedy przekształcimy sieć naszych wzajemnych relacji – a tym samym zmieni się świat. Wszystko to jako całość jest konsekwencją podstawy, którą Baal HaSulam opisuje w artykule „Poręczenie”.

Z lekcji według artykułu „Poręczenie”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Jest powiedziane, że cały Izrael jest poręczycielem dla siebie nawzajem. Było to oczywiste już od czasów Abrahama, który odkrył metodę naprawy i zaczął gromadzić ludzi, którzy rozumieli, że tylko zmieniając człowieka można zmienić świat. Co więcej, zmieniając siebie, zmieniamy nie tylko ten świat, a zmieniamy obraz rzeczywistości w naszym postrzeganiu a wtedy zamiast tego świata odczuwamy wyższy świat.

Takich ludzi Abraham nauczał, jak jednoczyć się ze sobą nawzajem, aby w połączeniu między nami, tworzyć właściwość wzajemnego obdarzania – naczynie dla odkrycia wyższego świata, wyższego stanu. Stan egoistycznego połączenia między nami nazywany jest „tym światem”. Nowy stan jedności i wzajemnej miłości nazywany jest „wyższym światem”.

A poza tym, w tym nowym stanie, w naszym wzajemnym połączeniu odczuwamy wspólną Siłę, panującą w naturze. To nie my sami ukształtowaliśmy się we wzajemnym obdarzaniu – ponad nami jest Siła emanująca z Natury, podobna do nas pod względem właściwości, a teraz odkrywa się nam. Jest to „odkrycie Stwórcy stworzeniu”.

Odpowiednio, „stworzenie” to ludzie, którzy potrafią połączyć się jak jeden człowiek z jednym sercem, we wzajemnym obdarzaniu. W taki sposób podobieństwo właściwości wynosi nas do wyższego stanu. Dlatego zasadę „cały Izrael – jest poręczycielem za siebie nawzajem” można zrozumieć w dwóch aspektach:

– Jeśli należysz do kategorii Izrael, to jesteś poręczycielem dla wszystkich.
– Jeśli ludzie jednoczą się, chcąc wejść do kategorii Izrael, to muszą stać się dla siebie wzajemnymi poręczycielami.

Z lekcji według artykułu „Miłość do Stwórcy i do stworzeń”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Izrael i narody świata, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Kim jest przyjaciel, który realizuje poręczenie w dobrej myśli?

Odpowiedź: Każdy z twoich przyjaciół, mężczyzna czy kobieta, którzy mogą stworzyć połączenie między tobą a Stwórcą. Dobra myśl zrealizowana dla przyjaciela, jest twoim zrealizowanym życzeniem dla niego.

Z lekcji na temat „Poręczenie na drodze do Liszma”, 30.12.2024

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Wszystkie siły połączenia, które istniały w Adamie Riszon przed rozbiciem, muszą zostać ujawnione w naszych czasach w negatywnej formie: w postaci braku jedności, sprzeciwu, nienawiści i odrzucenia. A my musimy to wszystko stopniowo naprawić.

Ludzie, którzy mają skłonność do naprawy świata, przychodzą studiować naukę Kabały, dlatego że budzi się w nich „punkt w sercu” – iskra jedności. Zaczynają więc uczyć się tego, jak można naprawić rozbicie. To długa i wymagająca praca, chociaż jesteśmy już na jej końcowych etapach. Zobaczymy jeszcze, jak dzień po dniu zacznie się odkrywać dążenie do naprawy i zjednoczenia, dla wszystkich na świecie będzie zrozumiałe, że jest pilnie potrzebne.

Ta świadomość nastąpi kosztem wojen i wszelkiego rodzaju problemów, światowego kryzysu, który zbliża się teraz we wszystkich formach. Wszystko po to, abyśmy zrozumieli, że połączenie między nami – to panaceum na wszystkie bolączki świata. Znajdujemy się w zamkniętym okrągłym systemie, w którym wszyscy są połączeni ze wszystkimi. Dlatego poprzez nasze dobre i złe działania, naprawy lub zepsucia, powodujemy zmiany w całym systemie, w odniesieniu do każdego jego elementu.

Dlatego powinienem widzieć we wzajemnym poręczeniu zbawienie: osobiste, ogólne, globalne i we wszystkich sferach: w gospodarce, ochronie zdrowia, w równowadze w przyrodzie, ekologii – absolutnie we wszystkim. Nie musimy czekać na silniejsze wstrząsy – te, które są dzisiaj, wystarczą, by zobaczyć, że zbliża się do nas tsunami, które może zmyć nas wszystkich z powierzchni ziemi.

Siłą naszego zjednoczenia możemy zatrzymać tę falę tsunami i zapobiec jej zbliżaniu się. Tylko nasza jedność może posłużyć jako tarcza przed tymi wszystkimi falami burzowymi, które grożą nam swoim nadejściem. Natura, czyli wyższa siła, Stwórca, szykuje już dla nas najrozmaitsze argumenty, które udowadniają, że warto pokłonić się i przyjąć władzę wyższego zarządzania.

W rzeczywistości, nie jest to takie trudne do wypełnienia. Ponieważ siły połączenia, integralnej natury, są najpotężniejszymi i powszechnymi siłami, które naprawdę są w stanie uratować nas od wszelkich problemów. Musimy tylko postarać się postrzegać naturę jako jedną siłę – jedyną, która działa.

Widzimy, że na tym świecie wszystko zależy od człowieka. A w światach duchowych wszystko zależy od duchowego człowieka, to znaczy od dziesiątki, od grupy kabalistów, którzy wnikają w problemy świata, wchłaniają wszystkich mieszkańców tego świata i stają się tym łonem matki, z którego narodzą się już na nowym, duchowym poziomie, i narodzi się nowy naprawiony świat.

Z lekcji na temat „Wzajemne poręczenie na drodze do Liszma”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kryzys, globalizacja, Praca duchowa, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Czy wzajemne poręczenie (arwut) możemy osiągnąć przed poczęciem duchowym (ibur), czy po nim?

Odpowiedź: Arwut jest stanem niezbędnym dla poczęcia zarodka, ale właśnie w tych warunkach, w jakich obecnie jesteśmy. W każdym momencie czasu znajdujemy się w różnych warunkach i musimy pracować nad tym, aby anulować się przed przyjaciółmi i połączyć się z innymi we wzajemnej pomocy.

Stan ten nazywany jest wzajemnym poręczeniem („arwut”), czyli wzajemną gwarancją i wzajemnym wsparciem.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Pytanie: Co to jest poręczenie (arwut)?

Odpowiedź: Poręczenie (arwut) jest wtedy, gdy jestem odpowiedzialny za cały świat przed Stwórcą.

Pytanie: Czy możemy, jako Bnei Baruch, w naszym stanie być przykładem dla ludzkości i wyjaśniać swoim przykładem, w jaki sposób się jednoczymy?

Odpowiedź: Nie, nie możemy jeszcze tego zrobić, ponieważ nie jesteśmy na razie jeszcze grupą, która może powiedzieć ludzkości: „Powinniście być tacy, jak nasza grupa”. Chociaż nie jesteśmy od tego zbyt daleko, jednak wciąż nie jesteśmy w takim stanie.

Arwut to stan, w którym wszyscy są połączeni wspólną siłą w jeden organizm, kiedy Stwórca zstępuje do nas zgodnie z naszymi pragnieniami. Przenika w nas, zarządza nami, napełnia nas swoją właściwością obdarzania. I w tej właściwości obdarzania jesteśmy połączeni ze sobą. To jest poręczenie. Idealny stan ludzkości.

Ale na razie nie stanowimy takiej grupy. Chcemy zbliżyć się do tego stanu, aby dać przykład ludzkości. Jak tylko osiągniemy taki stan, ludzkość zacznie się zastanawiać: „Co to jest? Dlaczego tak się dzieje? Jak im się to udało?” Nagle poczują jakby węchem, że to jest wybawienie od wszystkich problemów. Ale w tym celu musimy najpierw osiągnąć między nami właściwość „arwut”.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do kongresu”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie