Pytanie: Dlatego aby upodobnić się do Stwórcy, jest nam dane społeczeństwo. To jest wokół mnie chodzi jeszcze kilka miliardów ludzi i wszystko co muszę zrobić, to zajmować się w stosunku do nich altruizmem? I wtedy mogę upodobnić się do tej wyższej istoty?

Odpowiedź: Nie ma żadnej wyższej istoty! Istnieje wyższa właściwość obdarzania i miłości. Jest to siła emanacji, siła rozwoju, siła obdarzania, siła pozytywnego wpływu.

Pytanie: Czy jest to siła typu przyciągania grawitacyjnego, ogólnego prawa, które działa na wszystkich, czy tego chcemy, czy nie?

Odpowiedź: W naszej naturze nie ma takiej siły, o której tu mówimy. Duchowa natura to pragnienie zrobienia czegoś tylko dla kogoś, dla jego pełnego dobra, bez żadnego związku z samym sobą. Kiedy odrywam się od siebie (ten stan nazywany jest „cimcum” – skrócenie swojego pragnienia) i chcę oddać innemu wszystko dla jego dobra, bez żadnego zwrotnego związku ze mną – tym wykonuję duchowe działanie.

Pytanie: Znaczy, wokół mnie są ludzie i ja muszę im coś oddawać? A co? Ja nic nie mam.

Odpowiedź: Nie masz nic do oddawania, i oni nie mają nic do otrzymywania. Powinniśmy tylko prawidłowo kierować naszymi pragnieniami. Jeśli skieruję wszystkie swoje pragnienia na innych, wówczas przemieniam się w nadajnik, w rurę, przez którą na nich przejdzie wyższa obfitość, światło. Ale moje ukierunkowywanie na nich musi być absolutnie bezinteresowne.

Pytanie: Wygląda, że chodzi tu o intencję, a nie o działanie?

Odpowiedź: Oczywiście.

Pytanie: Teraz jestem skoncentrowany na sobie, każdą sekundę na wszystkich poziomach automatycznie myślę o tym, jak ulepszyć swój stan. Czy w ten sam sposób człowiek będzie troszczyć się o innych?

Odpowiedź: Tak. W tym przypadku on będzie nazywać się znajdującym się w świecie duchowym, w działaniu duchowym i wtedy ujrzy cały świat w zupełnie inny sposób.

Z programu TV „Podstawy Kabały”, 26.11.2018

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Adam Riszon napisał książkę „Tajny Anioł“. Kabała wydaje się być nauką, a tutaj jakieś tajemnice, anioły?

Odpowiedź: „Tajemnica” oznacza ukrytą, i nic więcej. Wszystko, co jest ukryte przede mną, nazywa się tajemnicą, a w tym momencie, jak odkrywa się, staje się jawne.

Anioł – jest to siła. Wszelkie siły natury nazywane są aniołami. Na przykład, siła przyciągania: jeśli teraz coś upada na podłogę, oznacza to, że Ziemia posiada siłę, która przyciąga do siebie wszystko, co znajduje się ponad nią. Ta siła nazywa się aniołem przyciągania.

„Anioł” w języku hebrajskim „malach” od słowa „malchut”. Dowolne właściwości malchut nazywamy aniołami.

Pytanie: Czym ukryta siła, którą poznał Adam, różni się od fal elektromagnetycznych i siły przyciągania?

Odpowiedź: Adam odkrył ogólną siłę Natury, która rządzi całym wszechświatem, całym stworzeniem, naszym i Wyższym światem. Nazwał ją Stwórcą, Bore, co w tłumaczeniu oznacza „stworzyciel”. To jest on poznał, że ta siła tworzy.

Ponadto Bore – jest to właściwość „bo i re”: przyjdź, odkryj i zobacz. Wszystko to Adam doświadczył na sobie i opisał w książce „Tajny Anioł”.

Z lekcji w języku rosyjskim, 16.09.2018

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi, Różne

System negatywnych sił, charakteryzujący się egoistycznym pragnieniem, jest przeciwieństwem do Wyższej siły, przedstawiajacym sobą tylko pragnienie obdarzać i rozkoszować się.

Egoistyczne pragnienia nazywane są martwymi, ponieważ na skutek przeciwieństwa ich właściwości do Wyższej siły odcięte są od niej i pozbawione światła życia. (Baal HaSulam, „Wewnętrzna kontemplacja”)

Nasze istnienie jest niemożliwe bez dwóch przeciwstawnych systemów – „zła” i „dobra”, pomiędzy którymi znajdujemy się „my‘‘ stworzenia. Znajdując się pomiędzy nimi możemy zarządzać sobą, swoim przeznaczeniem, ale także jesteśmy kontrolowani. Ponieważ nad tymi systemami istnieje jeszcze Wyższy rozum – Stwórca, który zarządza nami poprzez obydwa systemy.

System zła i system dobra wpływa na nas, chroniąc nas neutralną dla istnienia wolną wolą. Rodzimy się z absolutnym złem, ale stopniowo podążamy w kierunku dobra, aby uzyskać prawo do wolnego wyboru. Dlatego musimy być pod tą samą podwójną kontrolą z prawej i z lewej strony.

Pytanie: Co to jest dobro i zło?

Odpowiedź: Zło jest wszystkim, co nie jest zgodne z planem stworzenia, a dobro jest wszystkim co się z nim pokrywa. Można powiedzieć że dobro i zło są powrotem stworzenia do Stwórcy (czerwona strzałka na rysunku).

Taki jest plan stworzenia, od którego nigdzie nie możemy uciec a jedynie dążyć do jego realizacji poprzez siły dobra czy zła – na tym właśnie polega nasz wybór.

Pytanie: Czy człowiek ma taką władzę, aby regulować pod jakim wpływem i której części systemu może podlegać?

Odpowiedź: Tak. W każdym momencie życia daje się nam, na równi dobro i zło. Po prostu tego nie rozumiemy, dlatego że są one dawane w różnych systemach, w różnych jakościach. Być może dobro dane jest z punktu widzenia siły zdrowia, a zło z punktu widzenia jakiś złych okoliczności, albo odwrotnie.

Ogólnie rzecz biorąc obydwa systemy nie są równoważne, nie są jednakowe z dwóch stron. Dobro – to w pełni pozytywny system, a zło – całkowicie negatywny system. Ale za każdym razem znajdujemy się pod takim wpływem w którym możemy wybrać cel stworzenia jako nasz własny cel.

Z lekcji w języku rosyjskim, 17.06.2018

Kategorie: Duchowość, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Struktura Wszechświata

Podczas studiowania Kabały bardzo ważne jest zadawanie pytań. Poprzez pytania i odpowiedzi poznaje się każde pojęcie, gdyż całe stworzenie składa się z pragnienia i napełnienia. Pragnienie – to pytanie, brak a napełnienie – odpowiedź, światło. Oprócz nich nie ma nic innego.

Jeśli człowiek ma poczucie braku, to może się uczyć, poznawać, robić postęp. A jeśli nie, to nie. A jeśli spiszesz to, o co chcesz zapytać, to po drodze pojawi się wiele wyjaśnień: dlaczego ja to zapisuję, czy naprawdę potrzebuję odpowiedzi, co dokładnie chcę wiedzieć – jeszcze tysiąc związanych z tym pytań. A pisząc poprawnie pytanie, możesz już znaleźć odpowiedź.

Formułowanie pytania – to wyjaśnienie swojego pragnienia. I jeśli moje pragnienie odpowiada temu, co chce mi dać Stwórca, to otrzymam odpowiedź: Stwórca zacznie się we mnie odkrywać. Dlatego pytania są bardzo ważne, a odpowiedzi pochodzą z góry.

* * *

Stwórca stworzył pragnienie, napełnił je na ile to możliwe, a następnie rozbił. Powstało wiele pragnień, oddzielonych od siebie, egoistycznych, przeciwstawnych odłamków.

W stopniu, w jakim teraz się przebudzają, dążąc z powrotem do połączenia w jedno pragnienie, jak to miało miejsce przed rozbiciem, zwracają się do Stwórcy z prośbą o zjednoczenie ich i otrzymują siłę Stwórcy, wyższe światło. Światło za każdym razem pomaga im połączyć się jeszcze trochę i wyjaśnić jak bardzo są przeciwstawne sobie.

To połączenie pragnień nazywa się „domem”. A ponieważ wszystko jest zbudowane na jedności, obdarzaniu, to nazywa się świętym domem, to znaczy Świątynią.

Dla nas najważniejsze jest przejście przez początkowy etap i położenie fundamentu domu. Wystarczy zbudować nawet nie pierwsze piętro, a cokół i już zaczniemy odczuwać jak nasze połączenie napełnia się Stwórcą. A wszystkie inne stopnie są już łatwiejsze do przejścia.

Przecież chcemy zbudować wysoki dom z połączenia wszystkich naszych pragnień, aby Stwórca je napełnił. W przypadku wysokiego budynku potrzebny jest bardzo solidny fundament w ziemi, prawie tej głębokości, co wysokość domu. Dlatego nie można zacząć przybliżać się do Stwórcy, dopóki nie wyjaśnimy między sobą wszystkich naszych pragnień, tego co nas łączy i dzieli.

* * *

W grupie musimy wyobrazić sobie, że jesteśmy mocno zamknięci zamkami i zasuwami. Nasze pragnienia to te same więzienne kraty, których nie możemy złamać. Tylko przyjaciele są w stanie to zrobić, jak jest napisane: „Sam więzień nie może uwolnić się z więzienia”, tylko przyjaciele mogą go uwolnić. Dlatego muszę pracować nad nimi, a oni nade mną.

Nikt nie pracuje nad samym sobą! Jeśli martwię się o siebie i troszczę o to, aby samemu podnieść się i uciec z tego świata, z tego więzienia, to tym tylko jeszcze głębiej zagrzebuję się pod ziemią.

Jestem zobowiązany troszczyć się tylko o przyjaciół, aby uwolnić ich z egoistycznego więzienia, zbawić. A oni zrobią to samo dla mnie, zgodnie z zasadą: „Niech człowiek pomoże bliźniemu”. Do tego potrzebujemy organizacji, zjednoczenia, wzajemnego poreczenia, wspólnego celu, wspólnego wysiłku i wtedy odniesiemy sukces.

Z 1 lekcji kongresu w New Jersey, 24.05.2019

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa

Pytanie: Czym jest modlitwa i dlaczego jest potrzebna?

Odpowiedź: Modlitwa jest prośbą, wyrażeniem tego czego chcę. Nie jest konieczne aby wymawiać ją słowami, pisać, płakać czy szlochać. Człowiek musi sam zrozumieć swoją prośbę, czego tak naprawdę chce.

Modlitwa w języku hebrajskim nazywa się „tfila” z czasownika „lehitpalel”, oznacza to „sądzić samego siebie” tj. sprawdzać czego naprawdę chcę.

Takie sprawdzenie jest od czasu do czasu człowiekowi potrzebne po to aby wiedzieć, gdzie się znajduje w stosunku do Stwórcy. To jest właśnie modlitwa, a nie to że człowiek tak po prostu prosi Stwórcę, aby coś dla niego zrobił. Nie ma o co prosić.

Każdy sam musi sprawdzić czego chce, bo Stwórca czyta tylko z serca i zgodnie z tym realizuje modlitwę.

Z lekcji w języku rosyjskim, 02.10.2019

Kategorie: Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Istnieje taka kabalistyczna zasada: „U każdego kto jest większy od przyjaciela, zły początek jest większy“. Co to znaczy?

Odpowiedź: Każdy kto jest większy od swojego przyjaciela, osiągnął Wyższy poziom duchowy, dlatego że pokonał w sobie większy „zły początek‘‘. Chodzi o to, że każdy kto jest większy od innego, według swojego egoizmu, zdołał pokonać tę warstwę ego.

Pytanie: Oznacza to, że patrząc na przyjaciół widzę, że jest im ciężej, bo mają większy egoizm?

Odpowiedź: Może tak, a może nie. Jeśli są więksi od ciebie to znaczy, że ich egoizm jest również większy.

Komentarz: Z reguły człowiek uważa, że ma gorzej od innych.

Odpowiedź: To jest czysto egoistyczny punkt widzenia. Jeśli mógłbyś zobaczyć ich los, to za nic na świecie nie chciałbyś zamienić się z nimi.

Z lekcji w języku rosyjskim, 03.12.2017

Kategorie: Praca duchowa

Pytanie: Jak kabaliści odnoszą się do takich kwestii jak moralność, czy kategorii takich jak sumienie, miłosierdzie, uczciwość?

Odpowiedź: Kabalista nie zajmuje się wszystkimi przejawami ludzkiej psychologii oddzielnie. Zajmuje się rozwojem właściwości miłości pod wpływem Wyższego światła. Kabaliści starają się realizować w grupie prawo „kochaj bliźniego jak siebie samego”.

Dlatego nie interesują ich wszelkiego rodzaju niuanse naszych wewnętrznych pobudzeń i problemów. Wyższe światło automatycznie koryguje wszystko, kiedy przyciągamy je na siebie.

Pytanie: Rozumiem że w świecie duchowym wszystko sprowadza się do jednej koncepcji, a w świecie materialnym dzieli się to na wiele kategorii. Oznacza to że im wyżej tym prościej?

Odpowiedź: Rzeczywiście im wyżej duchowo jest człowiek, tym mniej ma zagmatwania w życiu, wszystko staje się bardziej zrozumiałe. Wyrysowuje się ogólny obraz, ogólny schemat wszechświata i wtedy wszystko staje się prostsze.

Z lekcji w języku rosyjskim, 07.01.2018

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Jakie trzy główne zalecenia dotyczące progresu do Stwórcy dałby Pan swoim uczniom?

Odpowiedź: Po pierwsze – włączenie w grupę w której wszyscy chcą odkryć Stwórcę, zbliżyć się do Niego.

Po drugie – studiowanie oryginalnych źródeł kabalistycznych, w szczególności dzieł Baal HaSulama i Rabasza.

Po trzecie – obecność nauczyciela który będzie nauczać w grupie zgodnie z oryginalnymi źródłami.

Bez tych trzech najważniejszych fundamentalnych warunków, człowiek nie może mieć nadziei na pozytywny wynik.

Z lekcji w języku rosyjskim, 04.02.2018

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Czy istnieje pojęcie pokrewnych dusz, tak jak na przykład Pana z pańskim Nauczycielem Rabaszem?

Odpowiedź: Oczywiście, są takie dusze, które znajdują się blisko siebie według duchowego systemu, karmią się nawzajem, zależą od siebie nawzajem. Dla każdej z nich istnieje swoje społeczeństwo, swoje otoczenie.

Z reguły wszyscy którzy zajmują się Kabałą, zarówno mężczyźni jak i kobiety, odnoszą się do identycznego typu dusz, ponieważ realizują ogólny ruch do przodu. Dlatego mogą uważać się za bliskich.

Z lekcji w języku rosyjskim, 14.01.2018

Kategorie: Dusza i ciało, Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Kabalistyczny posiłek

Pytanie: Co jest takiego szczególnego w kabalistycznym posiłku?

Odpowiedź: Posiłek – jest najtrudniejszym działaniem w Kabale, dlatego że podczas posiłku człowiek powinien czuć więź ze wszystkimi, we wspólnym związku kochać wszystkich. Pragnie aby wszyscy rozkoszowali się tymi smakami, które teraz czuje.

Między nimi powinno istnieć wspólne połączenie, tak aby człowiek rozkoszował się nie samym smakiem jedzenia, a tym że spożywa go razem ze wszystkimi, bo to go właśnie napełnia. Główny smak nie jest w samej gościnie, a w tym że napełniamy siebie nawzajem naszym wzajemnym odniesieniem do siebie: miłością, połączeniem, jednością.

Okazuje się, że na posiłku człowiek znajduje się w ogromnym wewnętrznym napięciu. Przecież musi stale kontrolować to z jaką intencją je każdy kęs, podnosi łyżkę do ust, żuje, połyka, czuje smaki podczas żucia pożywienia, połykania i trawienia.

W ten sposób, znajduje się w procesie otrzymania światła w swoje duchowe kli, w połączeniu ze wszystkimi innymi, ponieważ duchowe wchłanianie jedzenia – jest wspólne dla wszystkich, a nie dla każdego indywidualnie.

Dlatego każdy musi czuć, że spożywa posiłek razem ze wszystkimi jak jeden człowiek, tymi samymi ustami, jednym językiem, podniebieniem i gardłem. Przeżuwa pokarm 32-ma zębami, to znaczy że przeprowadza wyjaśnienie 32 strumieni mądrości (światła Chochma).

A kiedy połyka, to czuje nie tylko smak jedzenia, a smak tego, że robi to razem ze wszystkimi. Przekształca to materialne działanie – w otrzymanie światła w duchowy parcuf ze względu na obdarzanie. I jeśli robi to w stosunku do wszystkich, to może również uważać, że robi to razem ze Stwórcą. Dlatego posiłek – jest to bardzo trudne duchowe działanie, znacznie wyższe niż warsztat czy zebranie przyjaciół.

W sumie istnieją trzy działania przeprowadzane przez kabalistyczną grupę, skierowane na jej zjednoczenie: warsztat, zebranie przyjaciół i posiłek.

Celem wszystkich tych działań jest połączyć człowieka z innymi, żeby przestał czuć się oddzielnym elementem, a rozpuszczał się w grupie i włączył się we wszystkich. W ten sposób człowiek traci swoją egoistyczną indywidualność i otrzymuje całe wspólne kli, właściwości obdarzania, które posiadają wszyscy inni.

Człowiek wychodzi ze swojego egoizmu i włącza się w przyjaciół, czuje że nie istnieje nic oprócz nich. Na miarę tego, jak zatraca się, wchodzi w duchowy świat, w odczucie Stwórcy, to znaczy wzniesienie w inną naturę, naturę miłości i obdarzania.

Z rozmowy o nowym życiu, 20.07.2017

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie