Pytanie: Jak osiągnąć taki poziom poręczenia, aby zarówno mężczyźni, jak i kobiety poczuli siłę wzajemnego poręczenia w grupie, a samo serce pokazywało, na co jesteśmy gotowi na kolejnym kongresie?

Odpowiedź: W nauce Kabały studiujemy, że wszystko sprowadza się do dziesiątki: dziesięciu Sefirot, dziesięciu poziomów odkrycia Stwórcy. Ale ponieważ studiujemy to we wszelkiego rodzaju źródłach, nie mówimy o tym zbyt wiele. Oczywiście, jeśli człowiek nas tylko słucha, to wydaje mu się to nieprzekonujące, dla niego są to tylko słowa.

A jeśli naprawdę staramy się poczuć Sefirot, parcufim, światy, jeśli chcemy w tym uczestniczyć, wtedy konieczne jest, abyśmy byli ze sobą połączeni. Ponieważ tylko od intensywności połączenia między nami odczuwamy wyższy świat i zaczynamy odczuwać Stwórcę i nas samych w stanie wieczności, ponad naszym najniższym światem.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do otwarcia serca na kongresie”, 29.09.2023

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wzajemne poręczenie

Kabaliści którzy żyli do czasów RASZBI również dokonali naprawy w ogólnym systemie dusz – ale na znacznie wyższym poziomie. System RASZBI jest systemem, związanym bezpośrednio z nami, dlatego odnosimy się do Księgi Zohar jak do naszego pierwotnego źródła. Kabaliści dokonując napraw w systemie rozbitych dusz, tworzą w nim specjalne połączenia, przygotowania do ogólnej naprawy. Ożywiają ten system, przewodząc do niego światło przez kanały łączące przeprowadzone przez nich wewnątrz. Dlatego możemy już wznieść się i naprawić w tym systemie.

Naprawiając się, dusza zmienia nie tylko sama siebie, ale także wprowadza swoje naprawy we wszystkie inne dusze. Są jednak takie dusze, jak RASZBI, które odgrywają zasadniczą rolę w naprawie – kończą pewien etap i przygotowują podstawę dla wszystkich kolejnych napraw. Wydaje nam się, że naprawiona dusza jest jakąś izolowaną częścią systemu. Ale to nie jest prawidłowe.

Cały system dusz, jedno i jedyne stworzenie, jest jak obraz holograficzny, w każdej jego części zawarty jest cały obraz. A z drugiej strony, w całym obrazie i w każdej jego części, jest obecna każda jego część.

Ja jestem częścią systemu dusz, we mnie znajduje się cały system i także jestem obecny w każdej części systemu. Dusza nie jest jednostką całości – jest „rozproszona” po całym systemie stworzenia, przenikając swoimi właściwościami całą Malchut świata Nieskończoności. I tak – każdy z nas!

A kiedy każdy uzupełnia wszystkich, powstaje jedna wielka sfera dusz, w której działa system RASZBI, zapewniając jej naprawę – ponieważ przez nią otrzymujemy naprawiające i napełniające światło.

Z przygotowania do lekcji według Księgi Zohar

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Wspólna dusza "Adam", ZOHAR

Postarajmy się wspólnie na kongresie otworzyć nasze serca, jako jedno serce: mężczyźni i kobiety. Nie ma znaczenia, jakimi językami mówimy i z jakich części świata tu przybyliśmy – najważniejsze jest to, żebyśmy mieli jedno wspólne serce. A ponieważ to serce składa się z najróżniejszych części, tak różnych i obcych sobie, ale łączymy je razem, to połączenie serc odkryje nam naczynie dla odczuwania Stwórcy, który jest jeden dla wszystkich.

Trzeba otworzyć swoje serce na spotkanie uczuciu, że staram się dla wszystkich i łączę się ze wszystkimi. Zapraszam wszystkich do swojego serca i sam wchodzę do serc moich przyjaciół. Tak otwieramy nasze wspólne serce, co nazywa się „kongresem”, czyli zgromadzeniem.

Musimy poczuć, że kongres odbywa się w naszych sercach, które zlewają się w jedno serce tak bardzo, jak to tylko możliwe. Powinniśmy starać się z całych sił zbliżyć nasze serca do połączenia się w jedną całość, w której zaczniemy odczuwać zbliżenie do Stwórcy. Przecież On tam jest, w tym jednym sercu i jeśli chcemy odkryć Stwórcę, jest to droga, działanie, które musimy wykonać.

Nie ma innej drogi dla człowieka, który pragnie odkryć Stwórcę, a ostatecznie dla całej ludzkości. W przeciwnym razie będziemy musieli iść dalej drogą cierpienia i udręki, aby w końcu uświadomić sobie, że konieczne jest zburzenie przegród, które rozdzielają nasze serca i zjednoczenie tych serc w jedno serce.

Ludzkość zmierza naprzód rok po roku, dzień po dniu, przez morze problemów, aby w końcu zdać sobie sprawę, że nie ma innego wyjścia, jak tylko pracować na rzecz zjednoczenia. A to jest sprzeczne z całą egoistyczną naturą człowieka, która nieustannie stara się nas od siebie oddalić. To oddalenie organizuje sam Stwórca, abyśmy walcząc przeciw rozbiciu jedności, mogli coraz bardziej odczuwać Stwórcę.

Początkowo każdy widzi wszystko poprzez swój egoizm, pragnienie, skierowane na siebie. Dlatego nie ma innego wyjścia, jak tylko zbliżyć się i zjednoczyć wszystkich w jedno pragnienie, co nazywa się, stać się jak jeden człowiek z jednym sercem. Taki jest cel grupy kabalistycznej. Minęło prawie czterdzieści lat, od tamtej pory kiedy Rabasz napisał swoje artykuły na temat budowania grupy. A kabaliści z przeszłości wspominali o tym jeszcze tysiące lat temu. Chociaż od tego czasu ludzie bardzo się zmienili, metoda naprawy pozostała ta sama.

Z lekcji nr 1 Międzynarodowego kongresu kabalistycznego „Otwieramy serca”, 30.09.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Wiarę można uzyskać tylko w grupie. Ponieważ siła wiary opiera się na połączeniu, co najmniej dwóch osób. I dlatego utrata wiary – to oddalenie od grupy. Musimy zrozumieć, że nie mamy i nie możemy mieć żadnego osobistego kontaktu ze Stwórcą. Kontakt możliwy jest tylko ze wspólnego naczynia, duchowego parcufa, składającego się z dziesięciu Sefirot. Tylko wtedy zaczniemy odczuwać wyższą siłę.

Niekonieczne jest zebranie dokładnie dziesięciu osób, aby osiągnąć dziesięć Sefirot – również może być nas mniej. Ale dodatkowo do tego, co sam czuję, muszą się we mnie zgromadzić wrażenia od dziewięciu różnych właściwości.

I jeśli nie rozróżnię tych dziewięciu dodatkowych właściwości, to nie dostrzegnę Stwórcy. Jest to jak celownik, który pomaga skupić się na celu. Moje oko i wszystkie punkty celownika muszą się zgadzać. I jeśli nastrajam siebie na przyjaciół, to zobaczę to, co znajduje się na końcu celownika, ostateczny cel.

Dlatego utrzymać się w połączeniu ze Stwórcą, w wierze i obdarzaniu, możliwe jest tylko poprzez grupę. W przeciwnym razie nie będziemy w stanie odczuć Stwórcy. Stwórca cały czas znika i nie mam żadnej możliwości, aby Go poczuć, oprócz tego, żeby właściwie nastroić się w grupie.

Staram się coraz bardziej i bardziej połączyć się z dziewięcioma przyjaciółmi i jeśli w końcu ma miejsce takie kliknięcie, i dochodzi do naszego spojenia ze sobą, to wtedy pojawia się światło i czuję Stwórcę. Pragnienia przyjaciół, ,,kelim’’ same zaczynają się świecić – wszystkie dziewięć w odniesieniu do mnie, Malchut.

Nie ma innego sposobu. Dlatego wszelkie wyjaśnienia, cała konfiguracja duchowego naczynia i zbudowanie relacji ze Stwórcą ma miejsce tylko między nami. Jak jest powiedziane: „Od miłości do stworzeń przychodzą do miłości do Stwórcy”.

Nie ma takiego działania, które pozwoliłoby nam bezpośrednio zbliżyć się do miłości do Stwórcy. Jest to możliwe tylko przez miłość do stworzeń. Kiedy kumulują się wszystkie działania skierowane na miłość do stworzeń, i ta miłość staje się doskonała, ona nazywa się miłością do Stwórcy.

Z porannej lekcji 

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa

Pytanie: Moja wewnętrzna dziesiątka jest w moim sercu i chcę, każdego, kogo spotkam na kongresie, zabrać również do mojego serca i zatrzymać tam. Jaką modlitwę za grupę muszę połączyć z moją wewnętrzną pracą?

Odpowiedź: Zjednoczyć wszystkim razem w jedną grupę tak bardzo, jak to możliwe. Nieważne, ile was jest – pięć, dziesięć, pięćdziesiąt, sto osób – nie ma to znaczenia, nie powinniście się tym ograniczać. Wszyscy, którzy chcą przyłączyć się podczas kongresu i połączyć ze sobą wzajemnie, mogą być razem.

Pytanie: O co prosić dla grupy w tym czasie?

Odpowiedź: O zjednoczenie wszystkich razem w jednym jedynym sercu, bez żadnej różnicy między nami.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do otwarcia serca na kongresie”, 28.09.2023

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Istnieje różnica w poziomie dążenia osiągnięcia Stwórcy. Są przyjaciele, którzy chcą szybko rozwijać się i poświęcają całe życie tej drodze, podczas gdy inni mają mniej silne pragnienie. Jak połączyć te pragnienia w jedno?

Odpowiedź: Wszystko to dzieje się tylko na zasadzie zjednoczenia. Co jest interesującego w połączeniu? Są setki i tysiące ludzi mówiących różnymi językami i o różnych mentalnościach, ale kiedy się jednoczą, tworzą się nowe właściwości i żaden z nich nie pozostaje tym, kim był wcześniej.

Tak jak na przykład jest duża różnica w wychowywaniu dziecka wśród ludzi, którzy będą mieli na niego wpływ, a pozostawieniem go samego w lesie, aby dorastało samotnie. Oczywiście, że nic z tego nie wyjdzie.

Podobnie jest tutaj. Musimy nieustannie wpływać na siebie i pokazywać przykład. Jeżeli w danym momencie daję przykład swoim przyjaciołom, to w następnej chwili przyjaciele wpływają na mnie. Na tym właśnie polega nasz rozwój. W takim stopniu, w jakim myślimy o innych, w takim stopniu i z taką siłą Stwórca myśli o nas.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do otwarcia serca na kongresie”, 29.09.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak Stwórca otwiera nam serce: poprzez miłość do każdego przyjaciela czy poprzez postrzeganie nieskończenie dobrego świata Stwórcy i stworzonych przez Niego stworzeń?

Odpowiedź: Stwórca oddziałuje na nas na różne sposoby, nie da się dokładnie powiedzieć w jaki sposób. Wzbudza w nas pragnienia, dążenia, a jednocześnie każdą okoliczność wokół nas. W taki sposób rozwijamy się. Najważniejsze jest, wykonanie naszej pracy, czyli przebudzać samych siebie do zjednoczenia, zaczynając od dziesiątki a następnie do całego światowego kli.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do otwarcia serca na kongresie”, 29.09.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czy „pocieranie serc” i „rozpływanie się w przyjaciołach” – to różne działania?

Odpowiedź: „Pocieranie serc” oznacza, że ​​czuję całkowite przeciwieństwo mojego serca do serca przyjaciela. Kiedy tak pocieramy się sercami, to czujemy, jak bardzo każdy powinien wyrzec się siebie, anulować swój egoizm, a wtedy w tym stopniu będziemy coraz bardziej gotowi do zjednoczenia. Na tym polega nasza praca.

Pytanie: Jak praktycznie mogę pocierać serca z moimi przyjaciółmi w dziesiątce, aby się w nich rozpuścić? Czy muszę o nich myśleć, spotykać się z nimi, modlić się?

Odpowiedź: Musisz myśleć o tym, jak przez siebie napełnić przyjaciół. A kiedy spróbujesz to zrobić, to zobaczysz, jak wiele jeszcze musisz sam naprawić. Dokładnie w taki sposób idziesz naprzód.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do otwarcia serca na kongresie”, 28.09.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak mogę napełnić pragnienia przyjaciół, jeśli w ogóle nie rozumiem, czego chcą?

Odpowiedź: Rozumiesz, czego chcą, ponieważ chcą tego samego, co ty: osiągnąć naprawę, odkryć wyższą siłę działającą w naturze. Ta siła nazywa się ogólną Naturą, do której należy cały wszechświat. Dlatego wiesz, czego chce przyjaciel. Ponadto każdy ma różnego rodzaju ziemskie pragnienia, które mogą być nam nieznane – każdy ma swoją osobistą sferę, która nie odnosi się do duchowości. Ale jeśli, chodzi o wysokie, duchowe pragnienia i cele, powinno być dla ciebie jasne, co dzieje się z przyjacielem, tak więc staraj się go wspierać.

Wsparcie polega na tym, aby podnieść przyjacielowi nastrój, dać mu nadzieję, siłę i inspirację do osiągnięcia celu. Pomóż mu we wszystkim, co tylko możliwe. Obudź w nim poczucie wielkości celu i wielkości wyższego. Pokaż mu, jak możesz anulować się przed grupą. Ponieważ tylko mały może otrzymać od dużego i dlatego każdy musi anulować się przed grupą, aby coś od niej otrzymać.

Grupa dysponuje duchową siłą, która przebywa między nami. Grupa nie została przez nas założona. Nam tylko tak się wydaje, jakbyśmy sami zebrali się i zbudowali grupę. To oczywiście nieprawda! Grupę dla nas organizuje wyższa siła – nie myślcie, że przypadkowo trafiliśmy na siebie. Wszystko dzieje się dzięki wpływowi wspólnego pola, które łączy nas razem.

Dlatego należy zrozumieć, że z jednej strony, działa między nami ukryta siła. A z drugiej strony musimy odpowiednio wykonywać działania, po to, aby się do niej zbliżyć i zacząć ją odczuwać. Wtedy zaczniemy z nią wzajemną pracę. W taki sposób poprzez nasze zmiany, stopniowo zbliżamy się do odkrycia wyższej siły, stopniowo przejmując jej właściwości. A kiedy ujawniamy w sobie te właściwości, oznacza to, że odkrywamy wyższą siłę.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Kiedy w naszej jedności otwieramy serca, odczuwam nieznośną tęsknotę. Jest tak silna, że niemożliwe jest dalsze otwarcie serca. Jaka jest odwrotna strona tego uczucia i jak mogę wykorzystać je dla dobra mojej grupy?

Odpowiedź: Musisz zjednoczyć wszystkie swoje uczucia i skierować je w stronę jedności swojej dziesiątki, a następnie poprzez dziesiątkę – do wszystkich pozostałych. Należy starać się zbliżyć, tak aby poczuć absolutnie wszystkich przyjaciół w swoim sercu. To będzie rzeczywiście odkrycie twojej duszy.

Myślimy, że dusza to coś takiego: musi skądś zejść, musi się gdzieś wznieść, musi się przemieszczać. Dusza to nasze pragnienia, które są gotowe zjednoczyć się i dać w sobie miejsce dla Stwórcy.

Z lekcji na temat „Przygotowanie do otwarcia serca na kongresie”, 28.09.2023

Kategorie: Dusza i ciało, Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie