Wysłanie strzały miłości w serce przyjaciela, jest konieczne w moich wewnętrznych intencjach, ale na zewnątrz muszę po prostu pokazać wszystkim, jak inspiruje mnie duchowość i próbować przebudzić ich do tego samego. Ale wewnętrznie, dla siebie, muszę cały czas myśleć, jak przeniknąć do serca przyjaciela.

Oczywiście materialne prezenty też tutaj nie zaszkodzą – ale tylko wtedy gdy nie zastąpią moich wewnętrznych wysiłków, mojego prawdziwego pragnienia zjednoczenia. Przecież cała nasza praca polega na przebudzeniu w sobie wewnętrznych sił – sieci sił, czyli pola jednej siły Stwórcy, z którą chcemy się zjednoczyć, połączyć wewnętrznie, aby przeniknąć w taki sposób do wszystkich serc, do wszystkich dusz.

W pracy pomagają nam również zewnętrzne prezenty, ale głównym celem jest próba włączenia się w ten system połączeń, który łączy nas ze sobą, i tam odkryć nasze połączenie – przeniknąć do jego wnętrza. To się nazywa wniknąć w serce przyjaciela. Im głębiej chcę wejść w serce przyjaciela, tym bardziej roztapiam własne serce. A im bardziej staje się miękkie, tym bardziej odkrywam, że serce przyjaciela odkrywa się coraz bardziej, i mogę już wejść w nie i połączyć się z nim w jedno serce.

Kiedy tylko zaczynam pracować z sercem przyjaciela, wydaje mi się, że jest to ktoś obcy dla mnie. Ale stopniowo zaczynam dostrzegać, że nie jest to obcy człowiek, a wrzący kocioł, w którym mogę rozpuścić swoje serce. Zwracając się do niego i chcąc się połączyć, wykonuję pracę nad własnym sercem. Zależę w tym połączeniu nie od niego i nie od tego, na ile się przede mną otworzył – ale od swojego serca, na ile udało mi się je zmiękczyć, aby mogło wejść w „obce” serce.

Na koniec pracy odkrywam, że nie ma mojego serca ani serca przyjaciela – ale jest tylko jedno miejsce, jedno pragnienie, jedno serce, które było takie przez cały czas, tylko wydawało mi się, że są to jakby oddzielne serca – obce i różne, bardzo dalekie od siebie.

Z lekcji według artykułu z księgi „Szamati”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Chciałbym przebić się do serca każdego przyjaciela, ale nie każdy jest gotowy, aby otworzyć swoje serce i przyjąć mnie. Jak nie stracić ognia miłości i nadal pukać do serca przyjaciela?

Odpowiedź: To całkiem naturalne, jeśli przyjaciel nie chce o tym słyszeć. To świadczy o jego zdrowym egoizmie. Powinieneś spróbować dotrzeć do niego poprzez innych przyjaciół. Nie trać optymizmu, ponieważ taki jest cel stworzenia. „Miejsce” w sercu przyjaciela, w które musisz uderzyć kilka razy, jest to twoje pragnienie bycia w jego sercu. W końcu wszystko się ułoży.

Pytanie: Wysyłam „pociski” w serca moich przyjaciół, a oni wysyłają „pociski” do mnie. Serce zapala się, płonie, a potem trochę stygnie. Czy naszym zadaniem jest, aby serce zamienić w wieczny ogień? Czy możemy to wytrzymać?

Odpowiedź: Nie ma żadnych problemów. Wszyscy razem możemy nieustannie płonąć wiecznym ogniem, a Stwórca będzie w nim. Stwórca właśnie jest tym materiałem, który będzie w nas płonąć.

Z lekcji na temat „Podarować prezent Stwórcy”, 13.08.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak włączyć się w Stwórcę, aby zjednoczyć się z innymi?

Odpowiedź: Najpierw musimy połączyć się ze sobą: od miłości do przyjaciół – do miłości do Stwórcy. Ale czasami można zrobić coś przeciwnego, dlatego że nie jesteśmy jeszcze ani w tym, ani w tamtym. Dlatego pragnąc zjednoczyć się ze Stwórcą, zbliżamy się do przyjaciół. Łącząc się ze Stwórcą, zyskujemy siłę i możliwość zjednoczenia się z przyjaciółmi.

Z lekcji na temat  „Podarować prezent Stwórcy”,13.08.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Wszystko na świecie opiera się na współdziałaniu dwóch sił: przyciągania i odpychania. Podlega im cała materia, zarówno galaktyki, jak i mikrocząsteczki. W taki sposób na naszym poziomie manifestują się dwie siły duchowe: światło i naczynie, Stwórca i stworzenie.

Naturą Stwórcy jest siła obdarzania, a naturą stworzenia jest siła otrzymywania. Celem stworzenia jest zdobycie siły Stwórcy i osiągnięcie Jego stanu. To determinuje cały program: kolejność rozwoju i jego etapy.

Stwórca stworzył nas „bez pytania” i wyposażył jedynie w pragnienie otrzymywania. W nim zawarta jest iskra pragnienia obdarzania, i to buduje łańcuch stanów, z których rozumiemy, czego chce od nas Stwórca. W konsekwencji stworzenie świadomie włącza się w proces i przyczynia się do swojego rozwoju.

Kiedy budzi się we mnie iskra drugiej siły, po raz pierwszy zaczynam uświadamiać sobie co się dzieje, zaczynam myśleć i zadawać pytania. Przebudzonym punktem – jest właśnie Stwórca we mnie. Daje mi możliwość bycia samodzielnym: będąc pomiędzy dwoma pragnieniami, porównuję je i szukam możliwości by narodzić się, i aby samemu zarządzać tymi siłami w drodze do celu.

Mam wolność wyboru i teraz zastanawiam się nad sensem swojego życia, a nie tylko nad tym, czy zaspokajam mój egoizm. Właśnie wtedy, w pole mojej świadomości wkracza siła połączenia między częściami stworzenia. Punkt tlący się wewnątrz, zaczyna popychać mnie w stronę jedności.

Podświadomie, sami nie wiedzą dlaczego, ludzie z punktem w sercu są przyciągani do postrzegania świata jako całości. Bez popadania w mistycyzm i modne nurty New Age, chcą dostrzec i poznać ogólny system wzajemnych powiązań wszystkich części rzeczywistości.

To jedyne połączenie, do którego dążą, jest rzeczywiście życiem duchowym. Integralne współdziałanie komórek i narządów daje początek życiu wspólnego ciała, które czuje się żywe w takim stopniu, w jakim jego części są ze sobą połączone.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Wolna wola

Pytanie: Czy może istnieć miłość pomiędzy Stwórcą a przyjaciółmi? W końcu jestem tylko ja i mój bliźni. Jaka jest różnica między miłością do przyjaciela a miłością do Stwórcy?

Odpowiedź: Chcemy razem kochać Stwórcę, zjednoczyć się w Nim. Nie możemy połączyć się ze sobą w żadnej kombinacji: ani mężczyzna z mężczyzną, ani mężczyzna z kobietą, ani kobieta z kobietą. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy jesteśmy włączeni w Stwórcę i jednoczymy się w Nim. Wtedy nikt nie będzie niepotrzebny, wszyscy będziemy się nawzajem uzupełniać. Do tego powinniśmy dążyć.

Najważniejsze jest osiągnięcie połączenia i miłości ze Stwórcą. Przyjaciele powinni brać w tym taki sam udział jak i ty. Dlatego musisz być z nimi połączony, abyś mógł przejść od miłości do przyjaciół do miłości do Stwórcy. A jeśli miłość do przyjaciół już istnieje, choćby w minimalnej formie i ogrzewa cię, to powinieneś zwrócić się do Stwórcy i poprosić Go, aby zamieszkał w waszym wspólnym uczuciu.

Z lekcji na temat „Podarować prezent Stwórcy” , 13.08.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Miłość – to nie tylko obdarzanie, ale także otrzymywanie. Ponieważ wszyscy dokonują obdarzania w stosunku do mnie, ja też jestem zobowiązany otrzymywać. Inaczej zamiast miłości wybuchnie nienawiść. Jeśli odrzucam prezent od tego, kto mnie kocha, to nie jest już miłość.

Pytanie: Co otrzymuję a co daję?

Odpowiedź: Swoją gotowość i nic więcej. Przecież musimy stworzyć ze sobą połączenie podobne do Stwórcy. Jeśli pozostajemy w miłości, to między nami odkrywa się wyższe światło, zgodnie z prawem podobieństwa właściwości.

Powinieneś przygotować kli, rodzaj połączenia i nic więcej. Wtedy działa prawo podobieństwa i w tym połączeniu rozpala się światło, odkrywa się Stwórca. Wystarczy tego chcieć, ponieważ jesteś pragnieniem. W taki sposób przygotowujesz sieć, prawidłowe połączenie pomiędzy częściami systemu, a wówczas Stwórca tchnie w nią życie.

Z lekcji według artykułu Rabasza

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Czym jest konstrukcja duchowa (parcuf)?

Odpowiedź: Duchowy parcuf powstaje tylko w wyniku naszego wzajemnego połączenia. Nie ma takiego człowieka, który miałby swój indywidualny duchowy parcuf. Parcuf jest miarą naszego połączenia i powstaje tylko między nami.

Duchowy stopień jest miarą obdarzania. Ale w tym celu muszę kogoś obdarzać – powiedzmy, że oddaję tobie. Oznacza to, że stoję na czele tego obdarzania ciebie – jestem jego głową (rosz). Dołączam do siebie twoje pragnienia, aby je napełnić, i tak kształtuje się głowa i ciało mojej duszy (rosz i guf), które razem nazywane są „parcuf“.

Z lekcji „Nauka Dziesięciu Sefirot”

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jeśli teraz zwracamy się do Pana, aby podziękować od nas wszystkim światowym dziesiątkom za to, że nas otaczają, czy robimy tym prezent osobiście Panu?

Odpowiedź: Oczywiście. To, że zwracacie się do siebie i za każdym razem więź między wami staje się coraz silniejsza, jest to dla mnie wielkim prezentem.

Pytanie: Czy możemy dawać prezenty Stwórcy, jeśli sami doświadczamy poczucia braku i niezadowolenia?

Odpowiedź: Brakuje ci miłości, którą możesz dać przyjaciołom i otrzymać od nich, a wtedy nie będzie żadnego uczucia braku. Zacznij rozwijać w sobie to uczucie.

Pytanie: Powiedział Pan, że przed podarowaniem prezentu, trzeba dowiedzieć się od przyjaciela, co jest dla niego ważne. Czy można zrobić to samo w odniesieniu do Stwórcy: wyjaśnić w dziesiątce czy Stwórca potrzebuje prezentu od nas?

Odpowiedź: Tak. Poza tym do Stwórcy możecie zwracać się w różny sposób: możesz wyobrazić sobie dziesiątkę, i Stwórcę – w centrum dziesiątki, lub możesz wyobrazić sobie dziesiątkę jako jedną wspólną całość wewnątrz Stwórcy. Wypróbuj obydwa sposoby.

Z lekcji na temat „Podarować prezent Stwórcy”, 13.08.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pytania&Odpowiedzi

Pytanie: Przyzwyczailiśmy się do materialnych prezentów. A jak nauczyć się dawać i otrzymywać prezenty, gdy jesteśmy połączeni wirtualnie?

Odpowiedź: To nie ma znaczenia. Nie chodzi o prezent materialny, gdy dajesz mi jakąś bombonierkę lub pudełko ozdobione wstążką. Mówimy o dawaniu sobie prezentów dla poczucia połączenia. Chodzi o to, że chcesz mi przekazać coś przyjemnego, a ja czuję, że dajesz mi z głębi serca i chcesz, żebym poczuł to w swoim sercu.

Trzeba trochę zmiękczyć swoje serca, aby zaczęły czuć jeden drugiego. Zacznijcie robić taki wewnętrzny masaż, każdy na swoim sercu, abyśmy poczuli wzajemną relację. Próbujcie wykonywać takie ćwiczenia tak, jakbyście pocierali swoimi sercami. Starajcie się czuć siebie nawzajem poprzez serce, tak aby serce każdego odczuwało serca innych. To zadziała.

Z lekcji na temat „Podarować prezent Stwórcy”, 13.08.2023

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jak należy odnosić się do przyjemności ze spotkania z dziesiątką?

Odpowiedź: Ciesz się tym, tylko żeby było wiadomo, że masz przyjemność z połączenia z przyjaciółmi.

Pytanie: Co powinienem wybrać: spotkanie z dziesiątką czy oglądanie lekcji w pojedynkę?

Odpowiedź: Niewątpliwie spotkanie z dziesiątką. A lekcji możesz posłuchać potem z zapisu.

Pytanie: Czy prawdą jest, że cierpienie i przyjemność są marchewką i kijem od Stwórcy?

Odpowiedź: Na razie niech tak zostanie. A potem zobaczysz, że jedno i drugie będzie marchewką.

Pytanie: Czy roztropność, w duchowym to zdolność szybkiego wznoszenia się ponad stany?

Odpowiedź: Tak, z upadku we wzniesienie.

Z lekcji „Nawyk staje się drugą naturą”, 11.08.2023

Kategorie: Dziesiątki, Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa