Pytanie: Dlaczego ludzi tak pociąga seks?

Odpowiedź: W świecie duchowym dusza znajduje się w „ziwug” (fuzja) ze światłem.

Jest to połączenie dwóch części stworzenia: męskiej i żeńskiej części, które daje największą z istniejących przyjemności – napełnienie duszy światłem.

Pierwowzór duchowej fuzji w świecie materialnym – to stosunek fizyczny. Dlatego seks (pociąg do płci przeciwnej) jest uważany za podstawę, za korzeń wszystkich pragnień i przyjemności naszego świata, dlatego nas tak bardzo zajmuje.

Rozkosz z seksu w naszym świecie doskonale demonstruje różnicę między duchową i fizyczną fuzją.

Czlowiek (mężczyzna) tak wiele myśli o seksie i wyobraża sobie nieziemską rozkosz, która na niego czeka, ale po nastapieniu kulminacyjnego momentu przyjemność natychmiast znika. I znów zaczyna się pogoń za kolejną przyjemnością …

Dlatego że światło – przyjemność anuluje pragnienie. To znaczy, przyjemność, napełniająca pragnienie, neutralizuje uczucie przyjemności, w taki sposób jak plus i minus anulują się nawzajem.

I po zniknięciu obu powstaje podwójna pustka! Dlatego powiedziane jest: „Umierając, człowiek nie otrzymuje nawet połowy pożądanego”.

Jednak duchowa przyjemność działa w nas inaczej: znajdować się w świecie duchowym oznacza posiadać intencję (ekran) – zdolność do otrzymywania przyjemności (światła) w pragnienie (naczynie, kli), ze względu na przyjemność drugiego (przyjaciela, Stwórcy).

Dlatego należy nabyć właściwość Stwórcy – właściwość miłości i obdarzania. I wówczas otrzymujemy duchowy stosunek, nieustanną fuzję, która nieustannie trwa i umacnia się, dając człowiekowi poczucie wiecznego życia.

W istocie, gdzieś głęboko wewnatrz nas, w duszy, wszyscy podświadomie dążymy do tej właśnie fuzji, dla której zostaliśmy stworzeni.

Kategorie: Mężczyzna i kobieta, Pytania&Odpowiedzi, Różne, Seks

Z lekcji na temat artykułu Baal HaSulama „600 tysięcy dusz”

Gdy budzi się w człowieku punkt w sercu, to on dąży do Stwórcy. Ale nie czuje się jeszcze oddzielną cześcią wspólnego systemu i nie dąży do tego, aby połączyć się z innymi.

Jednak stopniowo pod wpływem światła powracającego do źródła, zaczyna odczuwać potrzebę połączenia się z resztą, ponieważ dusza jest jedna i świeci wszystkim, i każdemu z osobna na równi.

Człowiek musi jeszcze naprawić swoje postrzeganie rzeczywistości, ponieważ ze swojego rozbitego naczynia odczuwa świat w zupełnie inny sposób. Wydaje mu się, że wszyscy istniejemy oddzielnie i świat podzielony jest na wiele części, które są w jakiś sposób ze sobą powiązane. Ale musi postrzegać świat jako jeden, integralny, to znaczy nie związany jakimiś nićmi, a istniejący jako jedna całość.

Nawet, jeśli jesteśmy ze sobą połączeni poprzez pragnienie rozkoszowania się, skrócenie, ekran i odbite światło, to znaczy, że łączymy się, jakby pewnymi włóknami. Ale te łączące włókna powinny wypełnić całą przestrzeń, jakby między nami przenikały morskie fale, łącząc nas bez żadnych barier.

A potem zmienimy się w jedno jedyne kli, jak to było przed rozbiciem, ale ze względu na nieskończoną liczbę ekranów. Stosunek do pragnienia rozkoszowania się zostanie tak naprawiony, że dzięki nieskończonej ilości oddzielnych działań mających na celu jego pokonanie, dojdziemy do integralnego, ciągłego połączenia.

* * *

Spojrzenie na świat z perspektywy dziesiątki i mój indywidualny pogląd, różnią się tak, jak odczucie rzeczywistości przez Stwórcę i przeze mnie.

Postrzegam świat w postaci oddzielnych pikseli, w „czarno-białym obrazie”.

Im więcej pikseli rozróżniam, im więcej form i kolorów mnie otacza, tym wyraźniejsza i głębsza jest moja percepcja we wszystkich osiach: przeszłość-teraźniejszość-przyszłość i ja-Stwórca-wspólna dusza. Ale to wszystko na razie w binarnej formie: opartej na kontraście; światło-ciemność.

A kiedy zbliżymy się do tego, że ciemność będzie świecić jak światło, a także światło i ciemność staną się dla nas jedną całością, powinniśmy jakby utracić zdolność widzenia czegoś w starej percepcji, gdzie wszystko opierało się na różnicy, na kontraście między czarnym i białym.

Ale duchowe postrzeganie rzeczywistości zależy od tego jak bardzo anuluję się eliminując różnicę między światłem i ciemnością. Chcę, aby ciemność w moich odczuciach świeciła jak światło, co jest sprzeczne z moim pragnieniem rozkoszować się.

Chcę wznieść się ponad nim, aby ciemność stała się zgodna z moim nowym pragnieniem, uzbrojonym w skrócenie, ekran i odbite światło. I wtedy osiągam wyższe postrzeganie rzeczywistości, czując ją w taki sposób jak Stwórca.

Z lekcji przygotowawczej do kongresu

Nie można anulować pragnienia rozkoszować się, ponieważ to właśnie pragnienie jest stworzeniem. Można mylić się, upić się, zamiast za jednym pragnieniem, pędzić za drugim, w ten sposób anulując pierwsze, ale niemożliwe jest wykorzenienie pragnień. Mogę lekceważyć je ze strachu albo przez inne silniejsze pragnienia, ale nie można walczyć z nimi bezpośrednio.

Nawet światło, które powraca do źródła nie zmienia samego pragnienia, ono tylko obniża lub zwiększa jego znaczenie. Ale wszystkie pragnienia pozostają w człowieku tak, jak to zostało mu dane od urodzenia. Jeśli człowiek uważa pragnienie za nieistotne, to może, jakby zetrzeć je z ekranu, na którym widzi świat. W inny sposób jest to niemożliwe, ponieważ całe stworzenie jest pragnieniem.

* * *

Przed kongresem oczekuję od europejskich dziesiątek, że wszystkie nawiążą połączenie między sobą i ze wszystkimi innymi światowymi grupami. Powinno być jedno wspólne wirtualne miejsce spotkań, gdzie wszyscy będą mogli się spotkać, otrzymać stamtąd informacje i energię.

Konieczne jest wzajemne zaangażowanie, nie tylko na poziomie informacyjnym, ale także sensualnym. Chcę poczuć przyjaciół jak organy swojego ciała, które były oddzielone, a ja zobowiązany jestem zbliżyć je do siebie. Na ile przybliżam je do siebie i zwiększam swoją wrażliwość do nich, ożywiam je i zaczynam czuć, że żyją we mnie i łączą się, tak bardzo buduję naczynie duszy, do momentu, aż nie odkryje się w nim Stwórca.

Z porannej lekcji 16.09.2019

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Kongres w Mołdawii. Lekcja nr. 0

W „Zbiorze praw” jest powiedziane, że najważniejsza prośba tkwi w społeczeństwie, a nie w jednostce, żeby nikt nie był odosobniony, ponieważ to jest przeciwieństwo duchowości. 

Trzeba tylko zjednoczyć całe społeczeństwo a stanie się jednością. I ta modlitwa jest w społeczeństwie, kiedy spotykają się razem i pragną zjednoczyć dusze, wtedy właśnie jest doskonałą modlitwą.

Teraz znajdujemy się w takiej sytuacji, że możemy osiągnąć połączenie naszych pragnień, tworzących wspólne pragnienie, zwane modlitwą.

Tu nie chodzi o taką modlitwę, którą ludzie wznoszą w świątyniach. Modlitwą nazywa się wspólne pragnienie wbrew egoistycznemu oddaleniu, kiedy wznosimy się ponad nim i staramy się połączyć nasze dążenia do Stwórcy, aby razem, właśnie razem, między nami, we wspólnym pragnieniu, w którym nie istnieje już każdy z nas – odkryć Stwórcę.

Dlatego zbieramy się na takie wydarzenia jak kongres. Jego podstawową istotą jest stworzenie dla nas takich warunków, abyśmy mogli razem prosić. A wszystko inne możemy otrzymać bez przyjeżdżania na takie spotkania.

Konieczne jest prawidłowe wykorzystanie każdej okazji, jaką nam dano: w każdej sekundzie życia wznosić się ponad wszystkimi przeszkodami prowadzącymi do połączenia między sobą, i w tym połączeniu przejawiać prośbę do Stwórcy, aby On odkrył się w nas, jako właściwość obdarzania.

Moje odczuwanie innych i troska o nich przy użyciu wszystkich swoich naturalnych danych, nazywa się właśnie „kochaj bliźniego jak siebie samego”.

Dlatego Baal HaSulam napisał: „Odrzućcie swoje wymyślone zajęcia i myślcie tylko o tym, jak zjednoczyć wasze serca w jedno serce”. Wtedy znajdziecie się w miłości, która pokrywa wszystkie wady.

Bardzo was proszę, zróbcie to. Zacznijcie jednoczyć się w prawdziwej miłości i odkryjecie w sobie smaki („taamim”), to znaczy światła, które wchodzą w was.

Z lekcji nr. 0 kongresu w Mołdawii, 05.09.2019

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Modlitwa, Intencja, Praca duchowa

Pytanie: Czy Stwórca dokładnie wie co i kiedy osiągnę, czy po prostu obserwuje jak film, w którym ja cierpię, próbując osiągnąć Stwórcę?

Odpowiedź: Nie, Stwórca nie tylko obserwuje. On wszystko to podstawił, zaaranżował, stworzył tak, abyśmy świadomie uczestniczyli w naszym ruchu do przodu, razem z Nim, abyśmy byli Jego partnerami. Oznacza to, że Stwórca aktywnie uczestniczy w naszym ruchu do góry.

Pytanie: Co jest kompasem i północą w przestrzeni duchowej?

Odpowiedź: Tylko grupa. Stwórca znajduje się w centrum grupy.

Dlatego poruszać się do Stwórcy oznacza to, żeby coraz bardziej zbliżać się między sobą nawzajem w naszych pragnieniach względem Niego, tj. do centrum grupy. I wtedy nigdy nie pomylisz się. Wówczas zobaczysz, że Stwórca pomaga ci, staje się twoim partnerem.

Z lekcji w języku rosyjskim, 18.08.2019

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Kongres w Mołdawii. Lekcja nr. 1

Pytanie: Co oznacza „moje przeznaczenie” i co oznacza „prosić Stwórcę, by zmienił moje przeznaczenie”? O co dokładnie prosić?

Odpowiedź: Twój los zależy od grupy.

„Zmienić swoje przeznaczenie” – to prosić Stwórcę o to, aby wejść do grupy, która nazywa się  dziesiątka lub tak zwanym HaWaJaH – systemem, w którym odkrywa się Stwórca.

Twój los zależy od tego, na ile będziesz przybliżać się do Stwórcy, a to jest możliwe tylko poprzez włączenie w grupę, nawet dla kobiet.

Więc poproś, zmieniaj swój los. Po to tu jesteś. Powodzenia!

Z 1 lekcji kongresu w Mołdawii, 06.09.2019

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jeśli nie jesteśmy w stanie wejść do świata Nieskończoności, to co nas czeka?

Odpowiedź: Nie martw się o to ciebie wezmą za ucho i podniosą. Myślisz że sam czymś zarządzasz? Oczywiście że nie.

Pytanie: Kiedy człowiek rozwija się duchowo, za ile reninkarnacji może osiągnąć swoja pełną naprawę?

Odpowiedź: Człowiek może to zrobić w jednym życiu, tu i teraz. Jeśli otrzymał kontakt ze środkiem wzniesienia, to wszystko pozostałe zależy od niego.

Pytanie: Jak po odkryciu złych właściwości, nie robić złych działań? Jak można się powstrzymać?

Odpowiedź: To zależy od środowiska. Jeśli znajdujesz się we właściwym środowisku, to nie możesz zrobić nic złego!

Pytanie: Czy można naprawić wszystko na poziomie myśli?

Odpowiedź: To właśnie na poziomie myśli wszystko musi zostać naprawione.

Pytanie: Czy po tym, jak przejdziemy przez machsom będzie następna reinkarnacja duszy? Czy też nie koniecznie muszę wracać i mogę robić postępy dalej i podnieść się już tylko w świecie duchowym?

Odpowiedź: Możesz robić postępy bez powrotu w twoje śmiertelne ciało.

Pytanie: Powiedział Pan, że należy naprawić wszystko na poziomie myśli. Jak możemy to zrobić, jeśli sami niczym nie zarządzamy? Co w takim razie zależy od nas?

Odpowiedź: My niczym nie zarządzamy, w tym również swoimi myślami. Możemy jedynie prosić Wyższe Światło, aby ono przyszło i naprawiło nasze myśli.

Pytanie: Czy traumy i różne doznania w naszym życiu działają jak naprawy, aby doprowadzić nas do stanu obdarzania?

Odpowiedź: Nie. Nie należy myśleć o tym, że urazy i doznania naprawiają. One tylko popychają cię do naprawy. A naprawa polega na dobrym połączeniu w grupie, bo tylko tutaj budujecie miejsce wzajemnej życzliwości, wzajemnego uczestnictwa, w którym może objawić się Stwórca.

Z lekcji w języku rosyjskim, 18.08.2019

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi

Matka troszczy się o swoje dziecko, ponieważ ze względu na swoją naturę czerpie z tego zadowolenie. Ale to nie jest to obdarzanie, o którym mówi nauka Kabały. Przy duchowym obdarzaniu nie otrzymuję żadnej korzyści, żadnego materialnego zadowolenia, a wszystko kieruję na tego, komu chcę oddawać.

Prawdziwe obdarzanie nie jest podobne do obdarzania w naszym świecie, ono może być nawet przeciwne swojemu pragnieniu, ze strachu lub według innych obliczeń. To nie nazywa się obdarzaniem. Obdarzanie – jest wtedy, gdy nie czerpię z tego żadnych osobistych korzyści lub zadowolenia.

@Michael_Laitman

Kategorie: Myśli na Twitterze, Praca duchowa

Kongres w Mołdawii. Lekcja nr. 1

Pytanie: Co to jest połączenie oparte na ustępstwach?

Odpowiedź: Połączenie oparte na ustępstwach ma miejce wtedy gdy ja we wszystkim jestem gotów ustąpić swoim przyjaciołom tylko po to, aby się z nimi zjednoczyć, ponieważ bez tego nie będę miał żadnej możliwości wpływać na swój los, wpływać na Stwórcę, który jest panem mojego przeznaczenia.

Z 1 lekcji kongresu w Mołdawii, 06.09.2019

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Co dla kabalisty jest prawdą, a co iluzją? Na przykład ciało fizyczne, czy jego odczucie jest iluzją?

Odpowiedź: Dla kabalisty nie ma nic iluzorycznego, nieistniejącego.

Kabalista odnosi się absolutnie poważnie do wszystkiego, co czuje. Ale na miarę tego jak się podnosi, część z tego co wcześniej odczuwał, staje się iluzją a następnie całkiem zanika.

Dzieje się tak dlatego, ponieważ pojawiają się w nim nowe narzędzia percepcji, odczuwania.

Z lekcji w języku rosyjskim, 18.08.2019

Kategorie: Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa

Pytanie: Czy można przeskoczyć duchowe stopnie?

Odpowiedź: Tak, można.

Pytanie: Czy bolesne jest spadanie z duchowego stopnia?

Odpowiedź: To zależy od doświadczenia. Doświadczony człowiek rozumie, że nie są to upadki a kolejne przygotowanie do wzniesienia.

Pytanie: Jaka jest odległość między duchowymi stopniami?

Odpowiedź: To zależy od środowiska. W dobrym otoczeniu odległości są bardzo bliskie.

Pytanie: Z jakiego materiału zbudowane są duchowe stopnie?

Odpowiedź: Tylko z pragnienia. W naturze nie ma żadnego innego materiału. Cała natura jest tylko jednym pragnieniem.

Z lekcji w języku rosyjskim, 18.08.2019

Kategorie: Praca duchowa, Pytania&Odpowiedzi