Europejski Kongres. Lekcja 3

Cała nasza praca polega na tym, by osiągnąć, poczuć siłę, która wypełnia świat, która kieruje światem i naszym losem, która prowadzi nas przez życie i definiuje wszystkie jego wydarzenia: co w każdej minucie stanie się z każdym z nas. W tym celu musimy stale zanurzać się głęboko w nas samych.

W mechanicznym świecie wokół nas nie znajdziesz nic. Tylko w wyniku koordynacji własnych emocji, poprzez zwiększanie wewnętrznej wrażliwości, zaczniemy odczuwać delikatne warstwy natury oraz jej informacyjną warstwę, która ujawni nam cały program stworzenia, wszystko, co wydarzy się z nami w przyszłości, co już się wydarzyło, co wzniesie nas ponad percepcję czasu, przestrzeni i mechanicznego ruchu w zupełnie inny wymiar.

Dlatego musimy stale zagłębiać się w nas i szukać tej warstwy informacyjnej, tej siły, która wszystkim kieruje. Siłę tę można nazwać podstawową siłą natury, wyższą siłą albo Stwórcą, ponieważ tworzy ona wszystko i obejmuje cały program stworzenia. Dlatego też zbieramy się, aby zwiększyć nasz wpływ na siebie i pomóc każdemu z nas się połączyć.

W ogólnej percepcji zaczynamy tworzyć nowy narząd zmysłu, który ujawni nam tą wszystko wypełniającą, otaczającą nas, wszechobecną siłę. Właśnie dzięki prawdziwemu połączeniu między mną a innymi wzniosę się ponad siebie, wyjdę z siebie, zacznę czuć jedność między nami. To jest najważniejsze.

A wszystko inne jest moim własnym odczuciem, moim zwierzęcym ciałem.

Jeżeli życzę sobie całkowicie wyjść z siebie, aby poczuć to, co jest poza mną, to wtedy znajdę tą wyższą siłę natury. Połączenie z nią jest sensem i celem naszego istnienia. I wszyscy staramy się, aby to w pełni osiągnąć.

Z 3 lekcji Europejskiego kongresu 24.03.2012

Kategorie: Duchowość, Jedność, Kongresy, wydarzenia, Natura, Postrzeganie rzeczywistości, Połączenie, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Stwórca

 Europejski Kongres. Warsztat 1

Podczas warsztatu siedzimy w kręgu, jak małe dzieci, które bawią się w dorosłych – to znaczy naśladujemy poziom, na który chcemy się wznieść. Rozmawiamy tylko o tym!

Nie opowiadamy sobie historii życiowych, nie porównujemy naszego życia z duchowością.

Rozmawiamy tylko o poziomie, który chcemy ujawnić. Odgrywamy ten poziom i nic poza tym. Tak jak dziecko naśladuje dorosłego, tak też my wyobrażamy sobie następny poziom. Tylko to!

Nie opowiadamy sobie historii z przeszłości, ani nic materialnego! Rozmawiamy tylko o wyższym poziomie!

Z 1 warsztatu Europejskiego kongresu, 23.03.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia, Rozwój, Warsztaty

Kongres w Wilnie. Lekcja 2

Pytanie: Jak ważna jest praktyczna praca kobiet? Na ile ważne jest na przykład, aby kobiety brały udział w warsztatach dotyczących integralnej edukacji, zamiast wykorzystywać ten czas na inne sprawy?

Odpowiedź: Mężczyźni samodzielnie nie są w stanie niczego dokonać. Absolutnie niczego!

Mogą się gromadzić, śpiewać lub po prostu stać i to też jest dobre, ale jest to tylko przygotowanie. Prawdziwa praca nie może być wykonana bez silnej części żeńskiej, która jednocześnie generuje bardzo silne pragnienie do tego samego celu. Widzimy to ciągle i wszędzie. W historii jest na to wiele przykładów. Ma to swoje źródło w systemie parcufim wyższych światów: jeżeli nie będziemy zwiększać tego pragnienia Malchut, to nie będzie się ono rozwijać i nic się nie wydarzy. Dlatego kobiety muszą traktować swoją pracę bardzo poważnie.

Przede wszystkim poświęcam swoją uwagę żeńskiej części, bo wszystko zaczyna się od kobiety. Proszę was bardzo o to, abyście zrozumieli, że w rzeczywistości wszystko zależy od kobiet. Mężczyzn trzeba „zdopingować „, można na nich wpłynąć i kobieta wie o tym bardzo dobrze.

Prawidłowy wpływ na męską część to właściwe ukierunkowanie ich na cel. Kobiety potrafią zrobić to dosłownie za pomocą jednego swojego pragnienia i jest to dla nich bardzo łatwe do wykonania, natomiast dla mężczyzn bardzo trudne. Dla mężczyzny niemożliwe jest by rosnąć bez pomocy kobiety.

Dlatego zawsze istniało w Kabale prawo, które mówiło, że nieżonaty mężczyzna nie może być dopuszczony do studiów. Ponieważ bez kobiecego pragnienia w bezpośredniej bliskości, bez kobiety, która myśli o tym, żeby ci się udało, żebyś robił postępy, nie można tak naprawdę rosnąć.

Z 2 lekcji kongresu w Wilnie, 23.03.2012

Kategorie: Duchowość, Integralne wychowanie, KABAŁA, Kobieta, Kongresy, wydarzenia, Mężczyzna i kobieta, Naprawa, Praca duchowa, Pragnienie, Rozwój, Wzajemne poręczenie

Kongres w Wilnie. Lekcja 3

„Nie ma nikogo oprócz Niego”, to znaczy oprócz tej siły, która nami kieruje. Jest to jedyna siła. Oznacza to, że wokół nas i wewnątrz nas nie istnieje nic innego, poza ta jedyną siłą. Ta siła wytwarza absolutnie wszystko. 

Również w naszej nauce studiujemy tę siłę. Czujemy ją zarówno w nas, jak również wokół nas. Jesteśmy stworzeni i generowani przez tą siłę. Znajdujemy się w niej i gotujemy się w niej, jak kawałki warzyw w zupie. Siła ta przenika wszystko, tworzy wszystko co istnieje, kieruje naszym życiem.

Siła ta wypełnia cały wszechświat i datuje się od wielkiego wybuchu, z którego rozwinęło się wszystko, co istnieje we wszechświecie.

I jeżeli człowiek myśli, że prawdopodobnie istnieje on poza tą siłą, to dzieje się tak tylko dlatego, że jej po prostu nie odczuwa, tak jak małe dziecko, które znajduje się przez krótki czas w pokoju bez swojej matki i wydaje mu się, że nie ma w nim nikogo oprócz niego, że jest ono całkowicie wolne, i może robić co tylko chce. Nie rozumie ono, że w rzeczywistości matka cały czas czuwa nad nim. Wszyscy jesteśmy jak te małe dzieci, którym wydaje się, że można na tej planecie robić wszystko ze swoimi zabawkami, które sami wymyślamy.

W rzeczywistości wszystko jest zorganizowane przez wyższą siłę i tylko dzięki niej możemy poruszać się do przodu.

Z 3 lekcji kongresu w Wilnie, 24.03.2012

Kategorie: Duchowość, KABAŁA, Kongresy, wydarzenia, Nauka, Postrzeganie rzeczywistości, Połączenie, Praca duchowa, Rozwój, Stwórca

Pytanie: Co mam zrobić z nienawiścią do przyjaciół, która objawia się na duchowej drodze?

Odpowiedź: Weź przykład z autorów Księgi Zohar. Gdy zebrali się, aby „zająć się  Torą” czyli ujawnić Stwórcę, to najpierw została im ujawniona ich wzajemna nienawiść. Było to wynikiem dużej pracy w kierunku połączenia, którą wykonali wcześniej.  Za każdym razem został im ujawniany nowy stan, nowe pragnienie otrzymywania, nowe reszimo – „informacyjny gen”, i wszyscy czuli to samo: „Nienawidzę wszystkich i kocham tylko siebie, chcę wszystko tylko dla siebie”.

Właśnie to jest prawidłowe przygotowanie – objawienie nowych warunków, które powinienem teraz naprawić. Przede wszystkim objawiłem brak i zaczynam od naprawy. Do naprawy potrzebuję Torę. Jest bowiem napisane: „Stworzyłem złą skłonność i Torę jako środek, przyprawę do naprawy”. Gdy odkryty zostanie zły początek, to wtedy mogę zwrócić się z życzeniem o pomoc do Tory.

Jeśli najpierw nie odkryjesz zła, to do Tory też nie dojdziesz. W tym przypadku nie studiujesz metody naprawy, ale tylko teorie. „Tora” jest światłem, które prowadzi z powrotem do źródła, które czerpiesz z dzieł kabalistów – ale tylko w takim stopniu, w jakim odkrywasz w sobie zło i cierpisz z tego powodu. Dążysz do właściwości obdarzania, ale odkryte zło powstrzymuje cię od tego. To nie przynosi ci cierpienia lub porażki w tym życiu, ale cały problem jest w tym, że nie pozwala ci to osiągnąć właściwości obdarzania.

W związku z tym przygotowanie do lekcji jest bardzo ważne, o tym pisze Baal HaSulam w pkt. 17 Przedmowy do nauki dziesięciu Sfirot. Właśnie w taki sposób należy zacząć naukę. I wszędzie, gdzie ludzie się uczą, możesz sprawdzić, czy dochodzą oni do uświadomienia zła?  Nie chodzi tu o rzekomo „z serca płynące” wyznania, tylko naprawdę odkrycia w sobie zła.

Człowiek odkrywa zło nie w stosunku do sąsiadów, kolegów lub członków rodziny, ale w stosunku do swoich przyjaciół w grupie – kiedy nienawidzi ich, zamiast ich kochać. Z całego serca i ze wszystkich sił próbuje zjednoczyć się z nimi i nie może, czuje przy tym, jak już sama myśl o zjednoczeniu jest dla niego odrażająca i znienawidzona.

Nie ma większego oddzielenia i niechęci, ponieważ jakby zostajesz zmuszany do miłości. Przed nami stoją naprawdę ciężkie odczucia. Dopiero wtedy należy zajmować się Torą, tzn. metodą naprawy.

Z lekcji do Przedmowy nauki dziesięciu Sfirot „13.03.2012

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Europejski Kongres. Lekcja № 1

Pytanie: Dlaczego Stwórca powierzył miłość egoistom?

Odpowiedź: Po prostu nie znalazł nikogo innego. Czy istnieje ktoś jeszcze na tym świecie?

Tutaj zebrali się najwięksi egoiści. Inni są mniej samolubni, dlatego nie zostało im dane, by mogli wziąć udział na tym kongresie. Człowiek myśli, że nie ma pieniędzy, że nie może wziąć wolnego w pracy, że żona go zatrzymuje. Nie! Tak naprawdę to jego egoizm nie jest jeszcze wystarczająco duży, w przeciwnym razie znalazłby możliwość by tu przyjechać, zostałyby mu dane takie warunki.

Nasi przyjaciele we wszystkich krajach nie powinni się teraz obrażać. Wszystkim tylko wydaje się, że są absolutnie gotowi, by tu przyjechać a potem okazuje się, że wcale nie. Kiedy człowiek naprawdę czegoś bardzo pragnie i ze wszystkich sił przygotowuje się do tego, wówczas może on przekonać Stwórcę i z całą pewnością może z pomocą tego pragnienia zmienić swój los.

Z 1 lekcji Europejskiego kongresu 23.03.2012

Kategorie: Egoizm, Kongresy, wydarzenia, Miłość, Praca duchowa, Pragnienie, Rozwój, Rozwój egoizmu, Stwórca

Pytanie: Wczoraj zakończyliśmy powtórzenia wszystkich siedmiu lekcji z kongresu na pustyni Arava. Czy mógłby Pan wyciągnąć z tego wniosek i określić nasz następny krok?

Odpowiedź: Jako następne zaczynamy od przyszłego tygodnia pracować na ostatniej części lekcji nad artykułami Baal ha-Sulama i Rabasza o grupie, aby dostosować je bliżej do współczesnego czytelnika. Mam nadzieję, że pozwoli nam to lepiej wczuć się w nie, aby móc je lepiej zrealizować i wyjaśnić, jaka forma wyrażenia i przekazu byłaby najlepsza.

Ponieważ może zostać tutaj popełniane wiele błędów, a to jest dokładnie to, co ludzie zrobili z nauką kabały. Jest to najstarsza nauka, przed którą nie było żadnych nauk na świecie. Z jej rozbicia, tj. jej błędnego zrozumienia pojawiło się wszystko, co jest dzisiaj w ludzkości. Znajduje to odzwierciedlenie w absolutnie wszystkim: w edukacji, w kulturze, w rodzinie, w gospodarce, w systemie państwa i na całym świecie.

Nauka kabały opowiada o zjawiskach natury, o działaniach Stwórcy, a nasz brak zrozumienia tego,  jest przyczyną naszego nieprawidłowego, egoistycznego rozwoju. Miejmy nadzieję, że uda nam się gruntownie wyjaśnić wszystkie te kwestie i że pomoże nam to pójść naprzód. Wtedy będziemy w stanie dalej rozwijać ten punkt, na który wznieśliśmy się na kongresie.

Z lekcji „Nauka dziesięciu Sfirot, 08.03.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie

Pytanie: Jeśli obserwujemy psa, zauważamy, że jego głównymi potrzebami są: jedzenie, sen, kopulacja. A co motywuje człowieka?

Odpowiedź: Człowieka interesuje to samo: pożywienie, seks, rodzina. Są to zwierzęce, fizyczne pragnienia.

Następny poziom pragnienia ma charakter społeczny, gdyż pojawia się pod wpływem otaczającego społeczeństwa, które wzbudza je w nas: pragnienie bogactwa, sławy (władzy), jak również nauki (wiedzy). Oznacza to, że pierwsze trzy rodzaje pragnienia, to pragnienia fizyczne, a kolejne trzy to w pewnym sensie pragnienia duchowe.

Pytanie: Czy takie sprawy, jak troska o przyszłość swoją i dzieci, nie należą do tych kategorii?

Odpowiedź: Wszystko do tego należy! Absolutnie wszystko.

Wszystko mieści się w tego rodzaju pragnieniach: w trzech cielesnych i w trzech „duchowych”, jeśli można je tak określić, ponieważ znajdują się jakby na zewnątrz ludzkiego ciała i nie są wykorzystywane bezpośrednio dla zaspokojenia ciała.

Pytanie: Czy pragnienie żeby nic nie robić, żeby wszyscy zostawili mnie w spokoju i zniknęli, też należy do tego?

Odpowiedź: Dążenie do takiego stanu pochodzi z naszego ogólnego pragnienia – z egoizmu.

Pragnienie spokoju może przejawiać się nawet wówczas, gdy biegasz i miotasz się z kąta w kąt, gdyż tworzy w tobie miejsce do pracy w poszukiwaniu poczucia spokoju. Odwrotnie dzieje się z dzieckiem. Spróbuj je zatrzymać, dla niego zatrzymanie się w miejscu jest stanem niepokoju, ponieważ dziecko jest szczęśliwe właśnie wtedy, gdy jest w ruchu, bo właśnie to stanowi dla niego spokój. Oznacza to, że spokój odczuwany jest dzięki własnemu pragnieniu, kiedy znajduje się ono w stanie równowagi, w napełnieniu, w nasyceniu, a zatem wtedy gdy pragnienie jest zaspokojone.

Z TV programu „Rozmowy z Michaelem Laitmanem”, 11.03.2012

Kategorie: Egoizm, Praca duchowa, Pragnienie, Pytania&Odpowiedzi, Rozwój

Pytanie: W jaki sposób człowiek ma wziąć udział w zjednoczeniu, jeżeli nie jest fizycznie obecny na kongresie?

Odpowiedź: Przede wszystkim miejsce nie ma znaczenia. Jeśli człowiek nie przyjedzie na kongres z powodu okoliczności niezależnych od niego, na które nie ma wpływu, to znaczy, że takie warunki zostały zesłane mu z góry. Jeśli będzie on siedział przed swoim ekranem komputera i robił wszystko, co leży w jego mocy, to w stu procentach będzie zjednoczony z przyjaciółmi.

A poza tym powinniśmy zrozumieć, że Światło przychodzi do nas w różnych odzieniach i trudności, które na nas zsyła, powinniśmy zamienić na naszą własna wytrzymałość. Wymagana jest od nas wytrwałość, wysiłek i pragnienie: przezwyciężamy trudności, które zsyłane nam są z góry, z pomocą własnej determinacji i dalej dążymy do zjednoczenia. Na tym właśnie polega nasza praca.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 14.03.2012

Kategorie: Kongresy, wydarzenia, Połączenie, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Pragnienie, Rozwój

Proces naprawy przebiega w zakresie od prostych do trudnych etapów. Niemniej jednak, każda zbliżająca się naprawa, na dowolnym stopniu wydaje się nam bardzo trudna – nie możemy sobie wyobrazić nic cięższego. Każdy rozumie ją według własnego poziomu duchowego.

Ale jeżeli spojrzymy na całe duchowe schody, to wówczas zdajemy sobie sprawę, że im wyżej się wznosimy, tym trudniejsze pragnienia musimy naprawić. Osobie z doświadczeniem i już częściowo naprawionymi pragnieniami jest łatwiej, by przezwyciężyć te trudności i dalej się wznosić.

Jest powiedziane, że „mądrość przyjdzie z doświadczeniem”, dlatego dla kogoś doświadczonego realizacja i konieczność naprawy jest łatwiejsza i jaśniejsza. Najważniejsze jest pokonanie pierwszego stopienia. Zaś najtrudniejsze – aby otworzyć oczy. Miejmy nadzieję, że zrobimy to bardzo szybko. Zależy to od świata i od nas, ponieważ my i świat jesteśmy nierozłączni.

Z  przygotowaniem do lekcji, 09.03.2012

Kategorie: Naprawa, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie