Pytanie: Czy Stwórca może ujawnić się na chwilę człowiekowi na to gotowemu, ale takiemu, który nie osiągnął jeszcze wyższych światów, jako zaliczka tego, co czeka go w przyszłości?

Odpowiedź: Może. Stwórca odkrywa się człowiekowi, który bardzo do Niego dąży, w formie doznania: jak mgła, jak chmura, jak coś, co go otula. Takie stany, praktycznie miewa każdy – niewiele, ale miewa.

Następuje to, albo z powodu wielkiego dążenia, albo z powodu wielkiego cierpienia. Ale to o niczym nie mówi i nie jest zaliczką. Widziałem ludzi, którzy przeszli te stany, a potem całkowicie je utracili i kontynuowali rozwój jak zwykle.

Z lekcji w języku rosyjskim, 19.11.2017

Kategorie: Praca duchowa

Za modlitwę uważa się wysiłek (kfia) robiony wbrew swojemu egoizmowi. Pracując z wysiłkiem wbrew sobie, egoizmowi, starając się osiągnąć miłość, dochodzi się do tego, że Stwórca daje człowiekowi pragnienie kochać i obdarzać. A w miarę osiągnięcia tego pragnienia, wysiłek znika. Wolność od ego!

Porządek duchowej pracy: początkowo człowiek uważa, że otrzyma nagrodę w swoim egoizmie i dlatego z radością studiuje Kabałę. Ale jeśli zajmuje się prawidłowo, to przechodzi do pracy na obdarzanie, w okresie przymusowych wysiłków (aszpaa be kfia) ze względu na Stwórcę, jak byk pod ciężarem.

Warunek otrzymania Tory – zobaczyć siebie naprzeciw góry przeszkód (gar ka-gigit). I jeśli nie przyjmiemy tych warunków otrzymania Tory dla naprawy egoizmu, to umrzemy tutaj od niego! Nasze pokolenie musi to sobie uświadomić. My wychodzimy z wygnania i takie są warunki Stwórcy…!

Duchowa praca zaczyna się od przymusu („gar ka-gigit“ – „inaczej umrzecie”), a następnie z pragnieniem. Dlatego wielu ludzi przychodzi do Kabały, ale odchodzą obrażeni. Bo przecież trzeba wykonywać działania pod przymusem, a następnie przychodzi pragnienie i zrozumienie. Lecz wszyscy przyjdą, inaczej umrą (kafa gar ka-gigit).

W każdej nauce są badacze, uczący się, popularyzatorzy, historycy. Ale Kabała nazywa się nauką ukrytą, dlatego że odkrywa się tylko jej badaczom, którzy na sobie przeprowadzają eksperymenty i w sobie otrzymują rezultaty, studiując je. Inni nie rozumieją jej!

Ekran (masach) – to siła przezwyciężenia (koach itgabrut) przeszkód, które Stwórca specjalnie stawia między Sobą i kabalistą, aby ten odnalazł Stwórcę, jako „Nie ma nikogo oprócz Niego” we wszystkim, co dzieje się w świecie i z nim. W konsekwencji tych wysiłków tworzy się ekran.

Konieczne jest, aby zazdrościć innym ich postępów w duchowych wzniesieniu i wzmacniać się w coraz większej zazdrości w ich postępach w duchowej pracy, co pozwoli rownież jemu osiągnąć jeszcze większe duchowe poznanie. (Maor we Szemesz. Itro)

Nikt nie ma wystarczającej siły i pragnienia, aby odkryć duchowy świat. Ale przebywając wśród ludzi z pragnieniem i siłą do duchowego, jeśli człowiek pragnie zbliżyć się z nimi, wtedy otrzymuje ich pragnienia i siły do duchowego i w końcu dysponuje wystarczającymi siłami i pragnieniami dla odkrycia wyższego świata. (Baal HaSulam)

Talmud. Traktat Szabat 31.1: Jeden innowierca przyszedł do mędrca Gilela i zapytał: „Chcę zostać Żydem, naucz mnie całej Tory, dopóki stoję na jednej nodze?” Odpowiedział Gilel: „To, czego nienawidzisz – nie czyń innym. To jest cała Tora. Reszta – to tylko wyjaśnienia”.

613 imion – 613 Przykazań Tory – to 5 części duszy NaRaNHaJ, dlatego że kelim duszy – to 613 przykazań, a światło NaRaNHaJ – to światło Tory w każdym Przykazaniu. Dlatego, Tora i Dusza – to jedno i to samo. (Baal HaSulam. List 17).

Istnieje 613 Przykazań, w każdym z nich zawiera się światło jego stopnia, w odniesieniu do 613 części duszy. Dlatego przy wypełnianiu Przykazania, przyciągane jest światło do części duszy, związanej z nią. (Rabasz. Artykuł „Ważność modlitwy wielu”)

Przykazania – jest to naczynie (kli, część duszy), w które obłócza się światło, tworząc święte imię (właściwość obdarzania i miłości), które odnosi się właśnie do tego Przykazania, jak jest powiedziane: „Świeca – to Przykazanie, a Tora – to Światło” (Baal HaSulam „Przedmowa do księgi „Pi haham”)

Powiedziane jest przez mędrców: Tora i Przykazania są dane, żeby oczyścić ciało (pragnienia) aż do otrzymania drugiej natury – miłości do innych jak do siebie – co jest końcowym celem Tory, po czym osiąga się połączenie ze Stwórcą. (Baal HaSulam. Darowanie Tory, 15)

Wszystkie przykazania, opisane w Torze, chociaż w zasadzie są one opisane w działaniu lub słowach, ale wszystkie one są przeznaczone dla naprawy serca, pragnień, dlatego że Stwórca potrzebuje serca i On rozumie wszystkie myśli. (Ewen Ezra. Jasod more, str. 8).

Naprawa: pragnień i myśli.

Przykazanie – Micwa (hebr.) – od słowa cawta, pojednanie (księga Kduszat Lewi).

Przykazania – są to prawa wyższego świata, korzenie naszego świata, korzenie całej natury tego świata. Dlatego prawa Tory odpowiadają prawom natury tego świata. (Baal HaSulam. Artykuł Herut)

Stale wyobrażaj sobie siebie przed Stwórcą, anuluj wszystko, co was rozdziela. Wszystko, oprócz was obu jest iluzją. Ale przeszkód, myśli i pragnień nie anuluj, a wykorzystuj je w celu zwiększenia połączenia, widząc w przeszkodach pomoc w umocnieniu połączenia ze Stwórcą do pełnego połączenia.

@Michael Laitman

Kategorie: Myśli na Twitterze, Praca duchowa

 Pytanie: Około dwa lata temu miałem taki przypadek. Szliśmy z żoną i dwójką dzieci w sobotę ulicą, gdy nie było samochodów a wokół było bardzo spokojnie i cicho. Zbliżyliśmy się do przejścia dla pieszych i spokojnie przeszliśmy przez nie, ponieważ w pobliżu nie było żywej duszy.

Nagle widzimy, że nasz syn trochę się zawahał na przejściu i właśnie w tym momencie pojawił się pędzący z oszałamiającą prędkością samochód, i uderzył w niego wyrzucając go z roweru na drogę.

Nie wiadomo, skąd on się pojawił, ponieważ wokół nie było żadnych samochodów? I jak kierowca mógł potrącić chłopca, przecież widział całą drogę? Okazało się, że zagadał się z pasażerami. Cała historia skończyła się dobrze i syn prawie nie ucierpiał.

To było po prostu jak w kinie! To niewiarygodne, jak to się mogło stać i jak mogło się to zakończyć prawie bez obrażeń, ponieważ ryzyko było śmiertelne. Czy w takiej sytuacji istnieje osobista ochrona z góry, czy nie?

Odpowiedź: Nie ma żadnej osobistej ochrony. Osobiste zarządzanie ma na celu tylko to, aby doprowadzić człowieka do świadomego włączenia się w system natury. Wszystko inne dzieje się zgodnie z potrzebą systemu, by dojść do odkrycia działającej w nim siły. Jeśli takie zdarzenie miało miejsce, to znaczy, że musiało się ono wydarzyć w jednym z elementów systemu.

„Osobiste zarządzanie” oznacza, że jeden z elementów wyróżnia się swoimi szczególnymi wewnętrznymi właściwościami, na tle całego systemu i wyprzedził wszystkie inne części w swoim rozwoju. Taki rozwój podniósł go na inny poziom w porównaniu z jego pokoleniem, dlatego że on musi podnieść się i wypełnić jakąś szczególną misję.

A w przypadku z samochodem i chłopcem, nie ma osobistego zarządzania, a istnieje system, który zobowiązany był przepracować wszystkie te wydarzenia w takiej formie, by dać dziecku, całej rodzinie i kierowcy pewną wiedzę i odczucia.

Musieliście wejść w związek między sobą, może tylko na ten moment, a potem rozejść się i iść dalej. Ale cokolwiek by się nie działo, dzieje się to tylko, dlatego żeby doprowadzić nas do poznania siły, która porusza systemem. Nie istnieje nic, co by się działo poza tym programem i celem.

Szczególna ochrona z góry jest tylko dla wybranych ludzi, którzy osiągnęli specjalny, indywidualny rozwój w związku z wyższą siłą. Oni, jakby wychodzą z ogólnej masy i zaczynają rozwijać swoje odczucia i zrozumienie, pracując indywidualnie w systemie, biorąc na siebie funkcje wyższej siły. I wtedy włączają się do systemu w szczególny sposób i trafiają pod osobiste zarządzanie.

Ale to, dlatego że podnieśli się nad ogólnym zarządzaniem. Oni już nie odnoszą się do niego, a chcą działać zgodnie z osobistym zarządzaniem. Mają specjalną misję i są szczególnymi ludźmi, tak jak istnieje kilka osób, które stoją na czele rządu i decydują o całym kraju. Chociaż w zwyczajnym życiu wydaje nam się, że rząd decyduje o czymś, a w rzeczywistości całkowicie jest w rękach wyższego zarządzania.

Ogólne zarządzanie oznacza, że wszystko na tym świecie odbywa się zgodnie z zarządzaniem wyższego systemu. A osobiste zarządzanie – to, kiedy człowiek zaczyna rozwijać własną świadomość, rozpoznawać ten system i przejmuje nad nim kontrolę. Tylko on ma osobiste  zarządzanie, przecież podejmuje się dodatkowych działań, które może wykonać, zamiast wyższej siły.

Odnosi się to do wewnętrznego rozwoju człowieka, a nie do zewnętrznych wydarzeń, które mają miejsce w naszym życiu. Tylko taka istnieje wolność wyboru człowieka: wziąć kierownicę zarządzania w swoje ręce.

Z rozmowy o nowym życiu, 26.01.2017

Kategorie: Wolna wola

 Jeśli człowiek robi postępy w „liszma”, pragnąc pracować siłą wiary powyżej wiedzy, z tak zwanym „oddaniem duszy”, to nawet nie osiągając jej jeszcze, a tylko dążąc do niej, sprawia ogromną przyjemność Stwórcy. Jest ona nawet większa, niż będzie później od następnych jego osiągnięć duchowych.

Tak jak małe dziecko dostarcza ojcu i matce więcej przyjemności, niż dorosłe dziecko. Wszakże dorosły już działa według swojego rozumu, z kalkulacjami, a dziecko z naiwnym oddaniem, co bardzo przyciąga i wzrusza rodziców.

Dlatego musimy wysoko doceniać daną nam możliwość, nawet po prostu mówić, myśleć lub czytać o duchowych pojęciach, które są wyższe od naszego świata. Jest to ogromny przywilej. Wielu ludzi dochodzi do tego, próbuje i odchodzi. Co więcej, zaczyna krytykować tę metodę.

Ludzie nie rozumieją, jakie szkody wyrządzają tym sobie, że mówią źle o Kabale. Wszakże Stwórca celowo zorganizował całe stworzenie, wszystkie światy i wspólną duszę, aby doprowadzić stworzenie do swojego poziomu. A oni lekceważą cały ten system, tę metodę, wszystkie warunki, które zostały przygotowane dla nas z góry. Okazuje się, że negują całe stworzenie przygotowane dla nich przez Stwórcę.

Jeśli człowiek nie jest jeszcze po prostu gotowy i nie wie nic o Kabale, to nic nie szkodzi. Ale ten, kto zapoznał się już z nią i zetknął się z tą wiedzą, a potem porzucił ją i zaczął krytykować, w ten sposób okazuje lekceważenie Stwórcy.

Z lekcji do artykułu Rabasza „Uświęcenie miesiąca”, 23.03.2018

Kategorie: Fragmenty z porannych lekcji, Praca duchowa