Pytanie: Jak mogę wzmocnić środowisko, aby otrzymać od niego ważność celu?

Odpowiedź: Jeśli przywiązujesz do środowiska ważność, to w odpowiedzi na to ono przekaże tobie ważność celu. I nie zwracaj uwagi na to, jak się ono zachowuje. Nie ma znaczenia co widzisz ponieważ nie widzisz w prawdziwej formie.

Musisz po prostu stale inwestować w środowisko, tak jakby wchłaniało ono wszystko w siebie. Twoim zadaniem jest przekazanie środowisku ważności celu, ważności Stwórcy, duchowej drogi, studiów. Może być też tak, że będziesz widzieć, jak wszyscy odnoszą się do tego z pogardą, jak cię lekceważą – lecz to wszystko aranżuje Stwórca dla Ciebie.

Musisz zrozumieć, że pracujesz przeciwko Stwórcy, który przedstawia ci się jako środowisko, bo  może też tak być, że Stwórca pokazuje ci środowisko w bardzo złej formie. Ale to nie jest ważne, niemniej jednak musisz w nie inwestować i dawać jemu – w jednym kierunku.

A w drugim kierunku – twoje otrzymywanie od niego – jest tylko po to, aby nauczyć Cię, że musisz się jeszcze bardziej udoskonalić i mimo wszystko dać jemu ważność celu. Pozostaw wszystkie obliczenia w odniesieniu do tego, ile mógłbyś za to z powrotem otrzymać. Wszystkie obliczenia są egoistyczne. Jeśli zaczniesz myśleć o tym, jak zostałeś zraniony i jak inni zachowują się w stosunku do Ciebie, to wszystko jest egoizmem.

Musisz postrzegać przed sobą grupę w taki sposób, że nie obchodzi Cię to co dzieje się w stosunku do Ciebie. Nie ma znaczenia, jaka jest reakcja na Ciebie, ty musisz tylko dawać i dawać, jak dla małych dzieci, tak długo jak nie są oni jeszcze dorośli.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 26.06.2012

Kategorie: KABAŁA, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozwój, Środowisko

Pytanie: Dlaczego preferujemy iść drogą cierpienia i nie chcemy jej opuścić, tak jak gdybyśmy rozkoszowali się tą drogą?

Odpowiedź: Po prostu lubimy cierpieć. Cały świat doświadcza rozkoszy poprzez cierpienie, chociaż istnieje bardzo prosta możliwość, aby wydostać się z niego, a tym samym osiągnąć taki cudowny stan, którego nie możemy nawet sobie wyobrazić. Ale ludzie wolą cierpieć.

Wszystko to z powodu naszego egoistycznego pragnienia, które lubi cierpieć.Wszystkie nasze przyjemności wynikają z pokonania cierpienia, to jest prawdziwy masochizm. Wszystkie nasze przyjemności, od najmniejszych do największych, są możliwe tylko poprzez cierpienie. Albo rozkoszujemy się z faktu, że udało nam nieco uniknąć cierpienia, wznieść się ponad nim, lecz pomimo wszystko cierpienie leży u źródła wszystkiego. Taka jest natura egoistycznego otrzymywania.

Ponieważ aby móc się rozkoszować, powinno być najpierw obecne pragnienie, a następnie jego napełnienie. Pragnienie jest w naszym przypadku brakiem napełnienia, śmiercią. A stan nieco ponad śmiercią jest już określany jako rozkosz, chociaż mimo wszystko jest powiązany ze śmiercią.

Rozkosz jest czymś więcej niż martwy stan. Duchowa rozkosz jest inna, jest ona spowodowana przez właściwość obdarzenia. I dlatego nawet najniższy początkowy stan już daje nam witalność i oznacza życie, ponieważ nie mamy już tego uczucia, że nam czegokolwiek brakuje. Nie chcę niczego dla siebie, jestem w stanie Biny, „chafec chesed”, jak pustelnik, który żyje w lesie i nie potrzebuje nawet koszuli.

I powyżej tego stanu czuję jeszcze więcej życia: więcej właściwości obdarzania, więcej wolności. A w naszym egoistycznym pragnieniu czujemy tylko śmierć i cierpienie i nie możemy uciec od tego uczucia. Bez niego nasz egoizm nie jest w stanie odczuwać przyjemności. Musimy stale dodawać tej potrawie „soli i pieprzu” dla pikantności.

Z lekcji do listu  Baal HaSulama, 27.06.2012

Kategorie: Cierpienie, Duchowość, Ogólne, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Rozwój

Pytanie: Jak można przygotować program na jeden dzień, aby szybciej osiągnąć właściwość obdarzania?

Odpowiedź: Wspólnie ze wszystkimi naszymi grupami, z przyjaciółmi na całym świecie niezależnie od tego, czy oglądają oni teraz lekcje, pracują lub śpią – powinniśmy uzgodnić, że będziemy się wzajemnie wspierać, aby nikt z nas nie zapomniał, że tylko w jedności ujawnimy Stwórcę. Przez cały czas będziemy myśleć tylko o tym, jak można objawić Go w zjednoczeniu.

Nasze zjednoczenie stanie się środkiem, pożądanym wynikiem w odniesieniu do rozbicia. W konsekwencji ujawnimy w tej jedności siłę obdarzania i miłości, napełnienia i życia wiecznego.

Cały dzień powinniśmy troszczyć się tylko o to, żeby nikt z przyjaciół, nikt z ludzi z punktem w sercu nie zapomniał o najważniejszym – że tylko w jedności można stworzyć naczynie do objawienia Stwórcy. Nie wymaga się od nas nic nieosiągalnego. Jeśli z całych sił będziemy o tym razem myśleć, wówczas On się nam objawi. Wszystko leży w naszych rękach.

Z lekcji do „Przedmowy do Księgi Zohar”, 28.06.2012

Kategorie: Jedność, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Praktyka połączenia

Nie rozumiemy jeszcze, jak bardzo nasz postęp zależy od postępu świata. Ale będzie się nam to stopniowo ujawniać i wówczas poczujemy naszą odpowiedzialność wobec niego. Dziecko nie zostaje dane rodzicom po to, aby mogli cieszyć się i bawić się z nim, ale po to, aby troszczyć się ciągle o nie. Praca ta jest również radością, ponieważ miłość zamienia tą ciężką odpowiedzialność w upragniony przywilej.

Wkraczamy w nową erę i świat chce się rozwijać, ale nie wie w jakim kierunku. Jest z dnia na dzień coraz bardziej zdesperowany i czuje swoją bezsilność. To pomaga nam iść naprzód. W rzeczywistości kabaliści przeszli w przeszłości przez ciężkie czasy, kiedy nie widzieli żadnych zmian w świecie i żadnych wyników ich pracy. Jednak my jesteśmy godni tego szczególnego przywileju.

Małżeństwo, które nie ma dzieci, bardzo cierpi. Czasami powstaje między nimi tak silny związek, że podejmują wspólnie decyzję, aby żyć dla siebie. W rzeczywistości tylko dzieci tworzą z małżeństwa prawdziwą rodzinę.

Dlatego też, jeśli będziemy troszczyć się o świat, staniemy się praktycznie jak rodzice, którzy mają wspólne dziecko, i to nas wzmocni. Przyniesie nam to we wszystkich zamierzeniach sukces. To jest tym do czego dążymy.

W tym celu musimy się uczyć aby doskonalić nasze metody pracy. Każdy musi stać się wykładowcą, nauczycielem i organizatorem, w ten sposób będziemy iść do przodu. Jeśli nie będziemy troszczyć się o ludzi, nie mamy żadnych szans, aby pójść do przodu. Stwórca nie potrzebuje naszego własnego postępu – On potrzebuje właśnie wszystkich siedmiu miliardów pragnień i dlatego musimy pracować z nimi.

Z lekcji do artykułu Szamati, Nowy Jork, 21.06.2012

Kategorie: Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozwój

Integralna edukacja – to bardzo ważne narzędzie, które zawiera w sobie specjalną, objawiającą siłę. Jest to siła połączenia, która ratuje nas od problemów: głodu, braku poczucia bezpieczeństwa, problemów ze zdrowiem, dziećmi i rozpadem rodziny. Człowiek uczestniczy w kursie integralnej edukacji, aby nauczyć się, w jaki sposób wszystkie jego kłopoty mogą zostać rozwiązane.

A wszystko to w ciągu zaledwie pięciu sesji – to tak, jakby kupić mercedesa za 10 dolarów! Przecież dzięki temu chcemy uzyskać wewnętrzną siłę połączenia, dzięki której będziemy mogli osiągnąć wszystko: równowagę, wewnętrzną harmonię i połączenie. To jest prawdziwa wygrana.

Kiedy ludzie, którzy pracują razem w fabryce połączą się, jest to korzystne nawet dla przedsiębiorcy, ponieważ wzrasta wtedy produktywność, zmniejszone są przestoje spowodowane absencją chorobową, i zostają zredukowane nadużycia i spory. Jest to również bardzo korzystne dla samego biznesu.

Człowiek od początku powinien rozumieć, co to jest za program i że można wyciągnąć z niego tylko korzyści. Wtedy będzie on gotowy, aby włączyć się do tej gry. Jesteśmy dorośli i wykonujemy bardzo ważną pracę, która zmierza do osiągnięcia specjalnej siły zawartej w naturze i ukrytej wewnątrz naszego połączenia.

Ta siła jedności jest najwyższą siłą, która stoi ponad wszystkim. Ponieważ wszystkie pozostałe siły są rozproszone – a poprzez tą siłę możemy rozwiązać wszystkie problemy.

Po każdym warsztacie konieczne jest dokonanie bilansu w celu oceny naszego sukcesu. Osiągnęliśmy połączenie i poczuliśmy, jak jest to przydatne aby zrozumieć w jaki sposób możemy z tego punktu rozpocząć rozwiązywanie naszych problemów i zająć się różnego rodzaju sprawami łącząc je ze sobą, by moc do nich podejść kompleksowo.

Zaczynamy zdawać sobie sprawę, jakie oszczędności możemy osiągnąć dzięki naszemu połączeniu: w administracji, budownictwie, w domu, rodzinie i w pracy. Siła jedności daje nam możliwości zmian na wszystkich poziomach naszego życia. Do tego stopnia, że zaczniemy organizować wszystko od początku w sposób prawidłowy. Będąc na takim poziomie nie będziemy musieli się martwić o to, co zrobi rząd. Poprzez własne zmiany z dołu do góry odbierzemy wszystko inaczej, a oni będą nami kierować w nowy sposobów.

Musimy podnieść tylko z dołu do góry „odbite Światło”, tj. osiągnąć pomiędzy nami połączenie, nawet z egoistyczny sposób, w celu osiągnięcia lepszego życia. W każdym przypadku będzie to połączenie – tzn. naprawa rozbicia. I tak stopniowo, podnosząc wszystkich ludzi dzięki rozpowszechnianiu powszechnej integralnej edukacji, która będzie wszędzie i zmieni nasze życie na lepsze, zmienimy ogólną atmosferę w społeczeństwie.

Z rozmowy o integralnej edukacji, 29.06.2012

Kategorie: Integralna metoda, Integralne wychowanie, Kryzys, globalizacja, Mężczyzna i kobieta, Naprawa, Praktyka połączenia, Pytania&Odpowiedzi, Rodzina, Rozpowszechnianie metody, Społeczeństwo, Warsztaty