Pytanie: Co to znaczy połączyć pragnienia? Powiedzmy, że ja z moim przyjacielem jesteśmy głodni i spotykamy się teraz razem, aby coś zjeść. Oznacza to, że połączyliśmy nasze pragnienia?

Odpowiedź: Tak możecie „łączyć się” ile chcecie, ale w ten sposób wasze pragnienia się nie łączą. One mogą połączyć się tylko, jeśli dążycie do tego samego celu i jest to – wyższy cel, znajdujący się nad waszym egoizmem, zgodnie z zasadą: „Kiedy w Nim raduje się dusza moja“.

Po to, aby podnieść się do Wyższego Świata, dwie osoby muszą połączyć się między sobą i stworzyć wspólne pragnienie, podobne do Stwórcy.

To pragnienie zbudowane jest na ich wzajemnym połączeniu, gdy są gotowi pomagać sobie wzajemnie po to, żeby pozytywnie wpływać na Stwórcę. Człowiek zaczyna tak samo wpływać na Stwórcę, jak Stwórca na człowieka.

Pytanie: Jakie narzędzia oferuje człowiekowi nauka Kabały, gdy on chce zacząć zarządzać swoją rzeczywistością?

Odpowiedź: Tym narzędziem jest właściwość obdarzania, którą oni nabywają łącząc się razem.

Okazuje się, że między dwoma egoistami („ego 1” i „ego 2”), buduje się trzeci składnik – właściwość obdarzania („obdarzanie 1 + 2”). I w miarę wzajemnego obdarzania siebie nawzajem oni zaczynają kierować je do Stwórcy.

Z lekcji w języku rosyjskim, 27.11.2016

Kategorie: Praca duchowa

 Pytanie: Czemu powinno się wierzyć: argumentom rozumu, czy głosowi serca, tj. uczuciom?

Odpowiedź: Ani temu, ani drugiemu. Jak można zaufać swoim uczuciom, przecież na ziemskim poziomie cały czas popełniamy przez nie błędy. A jeśli wierzyć rozumowi, to on nie wiadomo gdzie nas prowadzi.

Co dotyczy duchowego poziomu, to kabalista tym bardziej nie wierzy ani swoim uczuciom, ani rozumowi! On chce, żeby jego uczuciami zarządzało wyższe światło, a jego rozum był tylko konsekwencją wpływu światła.

Kabalista – to człowiek, który nieustannie kieruje się na zbliżenie z wyższym źródłem. W takim stopniu, w jakim wyższe źródło panuje w nim, on czuje się na prawidłowym, dobrym, zdrowym poziomie.

I nawet, człowiek sam sobie nie powinien ufać, ani swoim myślom, ani sercu. Mówię z punktu widzenia Kabały, a nie z punktu widzenia zwykłego człowieka, który kieruje się tylko materialnymi odczuciami.

Zwykły, prosty człowiek jest przekonany, że jego ziemskie uczucia i rozum – są jego własnymi.  A kabalista widzi, że ani jego uczucia, ani jego rozum nie są jego, ale są tylko konsekwencją specjalnego światła działającego na niego, zwanego „otaczające światło” lub „wyższe światło”. Tym kabalista różni się od zwykłego człowieka.

I dlatego zadaniem kabalisty jest przyciągnąć do siebie coraz większą intensywność światła, ponieważ nie ma on nic własnego. Wszyscy jesteśmy stworzeniami, które powinny przywiązać się do Źródła, które nas stworzyło, i starać się otrzymać od niego maksymalny wpływ.

Pytanie: Czy kabalista posługuje się tymi uczuciami i emocjami, które przychodzą do niego, czy w ogóle nie zwraca na nie uwagi?

Odpowiedź: Oczywiście, posługuje się. On musi wyraźnie wyjaśnić, co w tej chwili przeżywa, a dokąd pożądane jest dojść w następnej chwili.

On ciągle szuka w sobie emocji, które dałyby mu sprzężenie z wyższą siłą, aby poczuć, że znajduje się w jej władzy i że nie ma niczego oprócz niej. Ona zarządza nim ze wszystkich stron, pobudza do pozytywnych i negatywnych uczuć, aby rozwinąć w nim maksymalnie szybko i efektywnie jego organy zmysłów. Taki jest cel rozwoju kabalisty.

Z lekcji w języku rosyjskim, 21.08.2016

Kategorie: Praca duchowa