Pytanie: Jest napisane: „Ten, kto prosi dla przyjaciela, otrzyma jako pierwszy”. Ale jeśli wiem o tym z góry, to przecież zanurzam się w całkowitym, absolutnym egoizmie, zamiast dążyć do obdarzania …

Odpowiedź: Oczywiście, że najpierw rozwijasz się w egoistyczny sposób, i twój egoizm rośnie. Jednak widzisz, jak serce faraona za każdym razem staje się coraz bardziej skamieniałe. I to jest dobry znak.

Pytanie: W jaki sposób mogę przejść od nienawiści do miłości, nie zmuszając się do tego?

Odpowiedź: Bez nienawiści i zazdrości nie można stworzyć miłości. W ostatecznym rozrachunku, wszystkie negatywne szczegóły postrzegania zostaną przekształcone w miłość. I ty potrzebujesz je wszystkie. Bo na jakim podłożu inaczej miałaby wzrastać miłość? Na jakim fundamencie miałaby się wzmacniać? Miłość zapanuje nad egoizmem w otrzymujących naczyniach, w postrzeganiu obcych jako bliźnich.

Anulowanie siebie nie oznacza, że wszystko ma zostać anulowane. Nienawiść (sina) nigdy nie zniknie, pozostanie w całej swej mocy – i właśnie nad nią będzie można zbudować miłość. To tak, jakbyś pokrył całą “górę Synaj” “kremem” i z tego powstaje „tort” – “szczyt Świętości”.

W ten sposób, odległość pomiędzy Stwórcą a stworzeniem nie zostanie anulowana – w przeciwnym razie nie byłoby stworzenia.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 15.10.2012

Kategorie: Miłość, Postrzeganie rzeczywistości, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozwój

Pytanie: Jak mam okazać na zewnątrz moje anulowanie się względem przyjaciela?

Odpowiedź: Możliwe, że ja specjalnie demonstruję, że się anuluję, nawet w przesadzonej formie, aby przez to być przykładem dla innych. Niektórzy wstydzą się tego, aby zachowywać się w taki sposób, tzn. że ich ego nie pozwala im na to, ponieważ wstyd może zostać wywołany tylko przez ego. Dlatego też nie są oni w stanie anulować się przed przyjacielem. I dzięki temu, że dajemy im przykład, będzie im łatwiej, aby zachowywać się podobnie.

Dla mnie też będzie to łatwiejsze, jeśli będę świadomy, że demonstruję to tylko dla przykładu. Ponieważ egoizmowi jest potrzebna jakakolwiek rekompensata i usprawiedliwienie. A zatem, udaję pokorę w stosunku do przyjaciół jak artysta w teatrze, uspakajając siebie po cichu, że w rzeczywistości tak nie jest, ale nawet w takich stanach Światło działa na mnie i prowadzi mnie z powrotem do źródła. W ten sposób stopniowo „przyzwyczajenie staje się drugą naturą“.

Przyzwyczajenie jest wpływem Światła na moje działania, które nadają mi inną naturę.

Z lekcji do artykułu Rabasza, 15.10.2012

Kategorie: Egoizm, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Rozwój

Musimy połączyć wszystkie nasze pragnienia, aby osiągnąć cel – połączenie między nami, o którym nie mamy pojęcia. Są to puzzle, które Stwórca ustawił dla nas, i musimy starać się je poukładać.
Staramy się jak najbardziej zbliżyć się do siebie, ale połączenie jest możliwe tylko pod warunkiem, że to Stwórca je wykona. My sami nie jesteśmy w stanie wejść ze sobą w kontakt, a tym bardziej połączyć się. Stwórca musi być właściwością obdarzania między nami, która nas ze sobą połączy.

Im bardziej zbliżymy się do siebie, tym większe panuje między nami odrzucenie, jak między dwoma biegunami magnesów – im bardziej próbuje się je do siebie zbliżyć za pomocą mechanicznego ruchu, tym bardziej są odpychane od siebie przez pole magnetyczne.

Co można uczynić? Stwórca musi odgrywać tu rolę kleju. Czyli siła dawania musi być większa niż potrzeba otrzymania i wtedy skleją się one ze sobą, nie anulując przy tym siły odrzucania, ale zaczynając ją wykorzystywać. W naszym świecie nie ma na to przykładu, ale w duchowości nawet siła odrzucenia przekształca się w silę przyciągania.

Nie rozumiemy, jak to jest możliwe. Siła odpychania pozostaje, ego i jego pragnienia, ale działa w odwrotny sposób. W naszym świecie nie ma nic porównywalnego i nie rozumiemy tego, jak siła odpychania może działać jako siła przyciągania.

Konieczna jest do tego szczególna właściwość o nazwie “Światło, które prowadzi z powrotem do źródła”, które daje nagle sile odpychania możliwość dojścia do przyciągania i szczególnego połączenia, nie anulując się przy tym, nie zmieniając się w przeciwstawną siłę, ale pozostając sobą.

Z lekcji do Księgi Zohar, 18.10.2012 

Kategorie: Duchowość, Połączenie, Praca duchowa, Praca duchowa w grupie, Stwórca